Mamma Mia!
داستان در یک جزیره رنگارنگ یونانی روایت میشود و بستری برای اجرای تعداد زیادی از آهنگهای گروه آبا (ABBA) فراهم میکند. زن جوانی که در آستانه ازدواج است، متوجه میشود که هر یک از سه مرد متفاوت میتوانند پدر واقعی او باشند. او بدون اطلاع مادرش، دونا شریدان (Meryl Streep) که زمانی خواننده اصلی گروه «دونا و دیناموها» بوده، هر سه مرد را به عروسی دعوت میکند. در همین حال، دونا نیز همخوانهای قدیمی خود، روزی مولیگان (Julie Walters) و تانیا ویلکینسون (Christine Baranski) را دعوت کرده است.
سال انتشار: 2008 کارگردان: Phyllida Lloyd ژانر: Comedy، Musical، Romance نویسندگان: Catherine Johnson، Melvin Frank، Sheldon Keller امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
و اما برسیم به «ماما میا!»؛ فیلمی که خیلی راحت جای «کایوت آگلی» (Coyote Ugly) رو گرفت و شد دومین فیلم مزخرفی که تا حالا دیدم (رتبه اول هنوز دست «نمایش سینمایی راکی هارور» هست). چشمام! دیگه نمیتونم این صحنهها رو از ذهنم پاک کنم. تا جایی که فهمیدم (اونم نه بخاطر اینکه داستان پیچیده بود - ابداً - یا بخاطر اینکه حواسم نبود، بلکه بخاطر اینکه فیلم اصلاً به خوردم نمیرفت و مغزم پسش میزد، انگار یه جسم خارجی باشه) - یه زن میانسالِ بوهِمیِ جلف و هپروتی (Meryl Streep) توی ویلای رنگارنگش توی یه جزیره یونانی (فکر کنم) بالا و پایین میپره و میرقصه. دخترش هم که یه «پرنسس باربی» هپروتیه (Amanda Seyfried) پا به پاش میرقصه. انگار کل کار و زندگیشون همینه. یعنی شغلشون اینه، نه اینکه تعطیلات باشن. کل زندگیشون خلاصه شده در رقص و حرکات موزونِ ایدهآلگرایانه و غیرواقعی، اونم دور و برِ ویلایی که انگار چندتا دانشآموز کلاس اولی با ذوق زیاد رنگآمیزیش کردن.
هر کدومشون دوتا دوست دارن که همه جا مثل سایه دنبالشونن - حتی شاید تا دستشویی، نمیدونم - و فقط هستن که دور این مادر و دختر بچرخن. در واقع، همه توی این فیلم فقط برای خدمت به داستان زندگی استریپ و سیفرید وجود دارن. از اون مدل فیلمهاست که همه شخصیتهای توی صحنه دارن با خودشون فکر میکنن: «وای! یعنی استریپ الان نارنگی میخوره یا پرتقال؟ سوفی موهاش رو با برس نرم شونه میکنه یا برسی که از اونم نرمتره؟ وای چه استرسی!»
خلاصه، دختره داره شوهر میکنه - فکر کنم فرداش - به یه پسر جوونِ بیش از حد بینقص (که به بقیه چیزهای بیش از حد بینقصش بیاد)، اما ای دل غافل! دختره هیچوقت نمیدونسته باباش کیه، چون مامانش توی دهه هشتاد حسابی شیطونی کرده بوده و این دوتا هم این ۲۰ سال اونقدر مشغول رقص و آواز بودن که اصلاً وقت نکردن حرفش رو بزنن! حالا فردا کی قراره دست دختره رو بگیره ببره سر سفره عقد؟ ای وای! خلاصه دختره رقصکنان میره سراغ دفترچه خاطرات مخفی مامانش (البته با اون دوتا دوستِ به هم چسبیدهاش) و طبق معمول همه چی اونجا نوشته شده. تادااا! فقط مشکل اینجاست که سه تا «بابای» احتمالی وجود داره: کالین فرث (Colin Firth)، پیرس برازنان (Pierce Brosnan) و استلان اسکارشگورد (Stellan Skarsgård). دختره هم به اسم مامانش برای هر سه تا دعوتنامه میفرسته و اونها هم انگار نه انگار که ۲۰ سال کار و زندگی داشتن، سریع خودشون رو میرسونن به جزیره؛ اونم همزمان و با یه قایق که مال یکیشون هم هست. هورا!
از اینجا به بعد کلی «مسخرهبازی» شروع میشه؛ دختره سعی میکنه بفهمه کدوم باباشه و مامانِ جلفش هم بقیه فیلم رو با دوستهای به هم چسبیدهاش میگذرونه و دودله که آیا دوباره با برازنان تیک بزنه یا نه. ********** خطر اسپویل (انگار واسه کسی مهمه): آخرش نمیفهمن بابا کیه؛ اون سه تا مردِ احمق هم توافق میکنن که چون الان این دختره رو خیلی دوست دارن، هر کدوم یکسومِ باباش باشن! بعد یهو وسط مراسم، دختره به داماد میگه عروسی کنسل، بیا بریم دور دنیا بچرخیم و برقصیم. عالی! برای اینکه عروسی و اون همه مهمون هم هدر نرن، برازنان تصمیم میگیره همونجا با استریپ ازدواج کنه. خب معلومه دیگه. اسکارشگورد هم با جولی والترز (دوستِ استریپ) رفیق میشه و کالین فرث هم که نگو، کاشف به عمل میآد که اصلاً اون زمان داشته با استریپ امتحان میکرده و کلاً تو یه فاز دیگهست و با یه گارسون میریزه رو هم. هورا برای همه چی! بیاین یه آهنگ دیگه از آبا بخونیم، مگه نه؟
********** و اما آهنگهای آبا. ببینید، ما فیلم موزیکال داریم، فیلم «خیلی موزیکال» هم داریم، اما «ماما میا!» دیگه اون سرِ طیفه. یه نگاه به ویکیپدیا نشون میده که بدون تکرارها و صحنههای حذف شده، ۲۰ تا آهنگ توی فیلم اجرا میشه. اگه برای هر آهنگ ۴ دقیقه در نظر بگیریم، میشه ۸۰ دقیقه. کل فیلم ۱۰۹ دقیقهست، ۱۰ دقیقه تیتراژ رو کم کنیم، میمونه ۹۹ دقیقه که ۸۰ دقیقهاش فقط آوازه. یعنی یه داستان ۱۹ دقیقهای - اونم یه داستانِ بهدردنخور - رو با آهنگهای آبا کش دادن تا شده یک ساعت و نیم. الان که به این اعداد نگاه میکنم تعجب میکنم چطور موقع دیدن این کوه مزخرفات، بلند نشدم خونه رو خراب کنم و سر به بیابون نذارم. تمومی نداشت. یه آهنگ آبا، سه خط دیالوگ (اگه شانس میآوردی)، دوباره یه آهنگ آبا. پشت سر هم.
و... خب، آهنگها رو خود بازیگرها خوندن. با اینکه نمیگم خوانندههای خوبی هستن، ولی حداقل از پسِ نوتها برمیاومدن (استریپ با کلی تپق رد شد). همه به جز پیرس برازنان. آخ پیرس! آخه چرا کسی بهش نگفت؟ کسی دوسش نداشت؟ اینقدر منفوره؟ خودش صداش رو نمیشنید؟ نمیخوام نژادپرستانه حرف بزنم ولی واقعاً صداش شبیه یه ایرلندیِ مست بود که میخواد دعوا راه بندازه. شاید واقعاً هم همین بوده؛ بنده خدا ایرلندیه، شاید مجبور شده قبل خوندن حسابی خودش رو بسازه - منم بودم همین کار رو میکردم - و لابد منتظر بوده اولین کسی که بهش خندید رو بزنه. کاملاً منطقیه.
خلاصه که کل فیلم یه فاجعه تمامعیاره. بیشتر شبیه این فیلمهای باربیِ مستقیم-به-ویدیو بود که فقط دختربچههای ۶ ساله دوسش دارن. اگه فرصتی پیش اومد که ببینیدش، اصلاً این کار رو نکنید. ازش فرار کنید. جوری فرار کنید که انگار جونتون بهش بستهست. این تنها نصیحت منه. اشتباه من رو تکرار نکنید. تهِ این مسیر فقط دیوانگیه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم واقعاً لذتبخشیه، با کلی تیکههای خندهدار. با اینکه خیلیاشون خوانندههای افتضاحی هستن، اما همین موضوع به کمدی فیلم اضافه کرده. البته ناگفته نمونه که آماندا، مریل، کالین و بقیه واقعاً صدای خوبی دارن :)
2017-05-21
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
***خطر اسپویل***
«ماما میا!» یک کمدی رمانتیک موزیکال محصول مشترک آمریکا و بریتانیا به کارگردانی فیلیدا لوید (Phyllida Lloyd) است. فیلم تا حدودی بر اساس تئاتر موزیکال لندن ساخته شده و ایده اصلیاش متعلق به جودی کریمر (Judy Craymer) بود که معتقد بود آهنگهای آبا (ABBA) پتانسیل اجرای تئاتری دارند. کاترین جانسون (Catherine Johnson) نویسنده فیلمنامه و تام هنکس (Tom Hanks) و ریتا ویلسون (Rita Wilson) از تهیهکنندگان آن هستند. بازیگران بزرگی مثل مریل استریپ، پیرس برازنان، کالین فرث و آماندا سیفرید در این فیلم حضور دارند.
داستان در جزیره زیبای کالوکایری در یونان اتفاق میافتد و درباره دونا شریدان (Streep)، صاحب یک هتل کوچک است. دختر ۲۰ ساله او، سوفی (Seyfried)، در آستانه ازدواج با اسکای (Cooper) است. سوفی با پیدا کردن دفترچه خاطرات قدیمی مادرش متوجه میشود که سه مرد به نامهای سام (Brosnan)، هری (Firth) و بیل (Skarsgård) ممکن است پدر او باشند و هر سه را به عروسی دعوت میکند. دونا که از این موضوع بیخبر است، با دیدن آنها شوکه میشود و دچار بحران روحی میگردد.
در ادامه، سوفی با هر سه مرد وقت میگذراند و متوجه میشود ویژگیهایی از هر کدام را در خود دارد. اوضاع وقتی پیچیده میشود که هر سه مرد قبول میکنند سوفی را در مراسم همراهی کنند. سوفی که از این آشفتگی کلافه شده، با مادرش بحث میکند اما در نهایت آنها با هم آشتی میکنند. در روز عروسی، سوفی از دونا میخواهد که او را تا محراب ببرد. در نهایت، سوفی تصمیم میگیرد عروسی را کنسل کند و با اسکای به سفر دور دنیا برود. اما برای اینکه مراسم هدر نرود، سام از دونا خواستگاری میکند و آنها با هم ازدواج میکنند.
فیلم با استفاده از آهنگهای محبوب آبا مثل Dancing Queen و Mamma Mia ساخته شده که باعث شد دوباره موسیقی این گروه به صدر جدولها برگردد. با وجود صدای نه چندان خوب پیرس برازنان، موسیقی فیلم عالی است. بازی مریل استریپ در نقش دونا، مخصوصاً در اجرای آهنگ The Winner Takes It All، نشاندهنده توانایی بالای اوست. اگر خوانندگیهای بد را نادیده بگیرید، از فیلم لذت خواهید برد. تماشای این فیلم و شنیدن موسیقی متن آن را به شدت توصیه میکنم. اگر هنوز ندیدید، منتظر چی هستید؟
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**با این تیم بازیگری و موسیقی متن جذاب، انتظار داشتم فیلم فوقالعاده باشه... اما در نهایت خیلی معمولیتر از چیزی بود که فکر میکردم.**
اول از همه باید بگم که من شاید طرفدار دوآتیشه آبا نباشم، اما علاقه زیادی به این گروه و آهنگهاشون دارم چون خاطرات بچگیم رو زنده میکنن. برای همین انتظاراتم از فیلم بالا بود، مخصوصاً با حضور بازیگرهای تراز اول و همکاری اعضای خودِ گروه آبا در تولید فیلم.
فیلم نقاط مثبتی داره، اما تنبلی و بیدقتی در بخشهای مختلف تولید کاملاً مشهوده. بزرگترین مشکل، نبود یک فیلمنامه قوی برای حمایت از داستان و آهنگهاست. فیلمنامه پر از کلیشههای فیلمهای تابستانیه و حتی ایده اصلیاش رو از یک فیلم قدیمی ایتالیایی کپی کرده. همچنین، فیلم انگار داره بیبندوباری رو ترویج میده! در یک محیط «هیپیوار» و سبک، مادر داستان در موقعیت خجالتآوری قرار میگیره: او مادر مجرد دختریه که نمیدونه باباش کیه چون همزمان با سه نفر رابطه داشته! از صحنه لاس زدن زن میانسال با پسر خیلی جوونتر از خودش هم که بهتره حرفی نزنم.
کارگردانی فیلیدا لوید هم چنگی به دل نمیزنه. او نتونسته از عواملش کار بکشه و شخصیتپردازیها خیلی ضعیف هستن. انتخاب بازیگرها برای بخشهای آوازخوانی هم اصلاً خوب نبود. بهترینها آماندا سیفرید و مریل استریپ بودن که صدای خوبی دارن. اما کالین فرث یا پیرس برازنان واقعاً انتخابهای اشتباهی برای یک موزیکال بودن. برازنان به سختی نوتهای بالا رو اجرا میکنه و جولی والترز هم انگار فقط جیغ میزنه.
از نظر فنی هم فیلم درخشان نیست. البته فیلمبرداری زیبا و مناظر جزایر یونان چشمنواز هستن. نقطه قوت اصلی، موسیقی متن و آهنگهای معروف آباست که آدم رو به وجد میآره. اما نحوه قرارگیری آهنگها در داستان و طراحی رقصهای مصنوعی باعث میشه حس کنید دارید یک موزیکویدئوی طولانی میبینید که داستان فقط بهانهای برای پخش آهنگهاست.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
چطور ممکنه کسی از این فیلم خوشش نیاد؟ فیلیدا لوید تونسته کلی ستاره درجهیک رو برای این موزیکال مدیترانهای دور هم جمع کنه. مریل استریپ و کریستین بارانسکی عالی هستن و جولی والترز هم وقتی سه نفری آهنگ Chiquitita رو میخونن، فوقالعادهست. قبول دارم که این یه شاهکار کلاسیک سینما نیست، اما قطعاً لبخند به لبتون میآره (حتی اگه موقع آواز خوندن پیرس برازنان یا کالین فرث، اون لبخند از روی تعجب و کمی هم وحشت باشه!). آماندا سیفرید هم در نقش سوفی خیلی خوب بازی کرده. اگه از گروه آبا و تئاتر موزیکال خوشتون نمیآد، وقتتون رو تلف نکنید؛ در غیر این صورت، این فیلم فقط برای خوشگذرونی و حالِ خوبه!
2024-06-09