Le Mozart des pickpockets

CinemaSerf (منتقد)

با اینکه حتی یک دیالوگ هم در کل فیلم نداره، اما ماتئو رازوقی-سافاردی (Matteo Razzouki-Safardi) تمام توجهات رو در این درام کوتاه و جذاب پاریسی که تم دیکنزی داره، به خودش جلب می‌کنه. همه چیز با «فیلیپ» (با بازی فیلیپ پوله-ویلار که نویسنده و کارگردان هم هست) و رفیقش «ریچارد» (ریچارد مورگیو) شروع میشه؛ کسایی که با تظاهر به پلیس بودن و دستگیر کردن اعضای باند جیب‌بری، روزگار می‌گذرونن. در حالی که این دو نفر مشغول بازیِ «دستگیرت کردم» هستن، بقیه اعضای باند جیب و کیف تماشاچی‌های بی‌خبر رو خالی می‌کنن و بعداً غنیمت رو بین خودشون تقسیم می‌کنن. اما یکی از این نقشه‌ها خراب میشه و قبل از اینکه این دو نفر بتونن کاری بکنن، ژاندارم‌های واقعی همدست‌هاشون رو دستگیر می‌کنن و این دو تا رو اونجا بی‌گناه رها می‌کنن. فقط این وسط، توی اون شلوغی، «ریچارد» یه دوست جدید پیدا می‌کنه. آن‌ها به هتلشون برمی‌گردن، اما این پسر بچه مثل یه بچه گربه گم‌شده دنبالشون راه میفته، هرچند که آن‌ها تمام تلاششون رو می‌کنن تا بترسوننش و دکش کنن. روز بعد، فکر می‌کنن شاید بتونه برای جیب‌بری از توریست‌های بخت‌برگشته به کارشون بیاد، اما این نقشه به طرز فاجعه‌باری خراب میشه. وقتی «ریچارد» پسر رو به سینما می‌بره... خب، انگار یه جاسوس دست‌کجِ اختصاصی برای خودشون پیدا کردن. حالا وقت شامپاین و بولینگه. «فیلیپ» نمی‌تونه توپش رو درست پرتاب کنه و همش میره تو جوب کنار لاین. از دست یه گروه مرد پرسروصدا در لاین بغلی کلافه میشه و... راستش من منتظر یه پایان متفاوت بودم، اما چیزی که تحویلمون میدن کاملاً مناسبه. در کل، این یه کمدی واقعاً سرگرم‌کننده‌ست که باعث میشه دلتون بخواد دزدها برنده بشن.