لونی تونز: اردک دافی خسیس

Filipe Manuel Neto (منتقد)

**«سرود کریسمس»، بارها و بارها.** شمار نسخه‌ها، اقتباس‌ها، بازخوانی‌ها و بازسازی‌هایی که از داستان «سرود کریسمس» اثر چارلز دیکنز دیده‌ام از دستم در رفته است. شنیده‌ام که می‌گویند دیکنز با این داستان، کریسمس را اختراع کرد. من نمی‌توانم تا آنجا پیش برم، اما اعتراف می‌کنم که این داستان نگاه ما را به این فصل تغییر داد: به جای اینکه صرفاً یک جشن مذهبی باشد، به یک جشن خانوادگی تبدیل شد، بسیار دنیوی‌تر و تقریباً در حال بازگشت به ریشه‌های باستانی‌اش. این هم صرفاً یک فیلم دیگر بر اساس همان داستان است. به همین دلیل، وقت خودم را صرف بحث درباره فیلم‌نامه نمی‌کنم، همه می‌دانیم که چطور تمام می‌شود. و شاید به همین دلیل، احساس کردم این فیلم دوز اضافی از هجو و طنز را که معمولاً هر زمان که کاراکترهای لوونی تونز (Looney Tunes) حضور دارند بیشتر مشهود است، کم دارد. در اینجا، طنز اساساً بر پایه میزان خشونت، سیلی‌ها و تغییر شکل‌هایی است که دافی داک بیچاره می‌تواند طی چهل و پنج دقیقه تحمل کند. این موضوع بعد از مدتی خسته‌کننده می‌شود. همچنین احساس کردم که باگز بانی در فیلم نادیده گرفته شده است، او تقریباً مثل یک «جیمی کریکت» عمل می‌کند، صدایی از وجدان، و نه یک شخصیت تاثیرگذار در داستان. فیلم از نظر فنی بسیار خوب است و از چندین صداپیشه آشنا برای کسانی که با لوونی تونز آشنا هستند، بهره می‌برد. جو آلاسکی و باب برگن به‌خصوص عالی هستند، با این حال آن‌ها استادان این کارند و بعید می‌دانم این فیلم چالش چندانی برایشان داشته باشد. از نظر بصری، فیلم بسیار شیک است. نمی‌دانم با انیمیشن دیجیتال ساخته شده یا نه، فکر می‌کنم همین طور باشد، اما حقیقت این است که به نظر می‌رسد زیبایی‌شناسی و ظاهر سنتی عروسک‌هایی را که با آن‌ها بزرگ شده‌ایم، حفظ کرده است.