17 Again
در ۱۷ سالگی، مایک اودانل (Mike O'Donnell) دنیا را در مشت خود دارد: او ستاره تیم بسکتبال دبیرستانش است، شانس بالایی برای دریافت بورسیه تحصیلی دارد و با نیمه گمشدهاش، اسکارلت (Scarlet)، در رابطه است. اما درست در حساسترین بازی که استعدادیابهای دانشگاهی نظارهگر او هستند، اسکارلت فاش میکند که باردار است. مایک تصمیم میگیرد بازی را رها کرده و از اسکارلت تقاضای ازدواج کند. در طول زندگی مشترکشان، مایک مدام از زندگیای که به خاطر ازدواج با او از دست داده گله و شکایت میکند، تا اینکه اسکارلت او را از خانه بیرون میاندازد. وقتی مایک شغلش را هم از دست میدهد، به تنها جایی که در آن خوشحال بوده، یعنی دبیرستان قدیمیاش برمیگردد. در حالی که به عکس دوران دبیرستانش خیره شده، سرایداری از او میپرسد که آیا آرزو دارد دوباره ۱۷ ساله شود و او پاسخ مثبت میدهد. یک شب هنگام رانندگی، او سرایدار را روی پلی در حال پریدن میبیند و برای نجاتش میرود. وقتی به خانه دوستش ند (Ned) برمیگردد، متوجه میشود که دوباره ۱۷ ساله شده است. او تصمیم میگیرد از این فرصت برای به دست آوردن زندگیای که از دست داده بود استفاده کند.
سال انتشار: 2009 کارگردان: Burr Steers ژانر: Comedy، Drama، Fantasy نویسندگان: Jason Filardi امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این یه داستان کلاسیک از نوع تغییر شکله. آیا شما الان یا قبلاً خدای نورس، خونآشام یا سایبورگِ مسافر زمان بودین؟ «دوباره ۱۷ سالگی» یکی دیگه از اون لیست طولانی کمدیهای جابجایی بدنه که خیلی سرگرمکننده، سبک و گرمه؛ دقیقاً مثل بقیه فیلمهای این سبک! چیز جدیدی اینجا وجود نداره، همون فرمت قدیمی که مایک اودانلِ بزرگسال (متیو پری) از زندگی نکبتبارش شاکیه ولی به شکل جادویی دوباره دبیرستانی میشه تا اون شانس دوم رو امتحان کنه.
مایک که حالا برگشته به بدن ۱۷ سالگیش (با بازی زک افران که شبیه جوونیهای راب لو شده)، شاهد مشکلات و دردسرهای دو تا بچهاشه که توی همون مدرسه درس میخونن. در عین حال، یه رابطه «خاص» هم با همسر آیندهاش اسکارلت (لزلی من) برقرار میکنه، اونم در حالی که اسکارلت میخواد ازش طلاق بگیره! کلی شوخیهای دبیرستانی، خطرات و لحظات حساس و چندتا پیام اخلاقی ارزشمند هم لابلای داستان هست.
فیلم با انتخاب زک افران که اینجا خیلی دوستداشتنیه و نقش اول خوبی از آب دراومده، قشر خاصی از مخاطبها رو هدف قرار داده، اما خوشبختانه بقیه بازیگرها هم کم نذاشتن. هم لزلی من و هم ملورا هاردین در نقش مدیر جذاب مدرسه، نقشهاشون رو متمایز کردن، در حالی که توماس لنون در نقش دوستِ خرپول و عشقِ فانتزیِ مایک، رسماً صحنهها رو مال خودش میکنه.
فیلم پر از کلیشههای این ژانره و قابل پیشبینی بودن پایانش باعث میشه غافلگیر نشیم، اما اینها اصلاً آزاردهنده نیستن چون با یه فیلم واقعاً لذتبخش طرفیم. فیلمی که نوجوونهای عاشقِ زک افران میتونن با عشق بهش خیره بشن و بزرگترها هم با دیدن بعضی از چالشهای داستان، به نشونه تایید سر تکون بدن. ۷/۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فقط نشستم ببینمش که بتونم بگم دیدمش. ولی واقعاً خندهدار بود و از داستانش خوشم اومد، یه جورایی شبیه فیلم «رفتار بلوغ» (13 Going on 30) بود.
2023-07-01
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**_یه درام-کمدی دبیرستانی با موضوع جابجایی بدن که حس و حال خوبی داره_**
یه مرد ۳۷ ساله ناامید (متیو پری) در آستانه از دست دادن همسر و عشق دوران دبیرستانشه. از طریق یه «راهنمای روحی» (برایان دویل-موری) او به طور معجزهآسایی دوباره ۱۷ ساله میشه. نقش جوونیهای اون رو زک افران بازی میکنه که در واقع ستاره اصلی فیلمه. لزلی من نقش همسرش رو بازی میکنه که در حال جدایی هستن و توماس لنون هم در نقش بهترین دوستِ گیکش ظاهر میشه. استرلینگ نایت و میشل تراکتنبرگ هم نقش بچههاش رو دارن که با مشکلات نوجوونی دست و پنجه نرم میکنن. ملورا هاردین نقش مدیر جذاب مدرسه رو بازی میکنه و نیکول سالیوان هم یه نقش کوتاه داره.
فیلم «دوباره ۱۷ سالگی» (۲۰۰۹) از اول تا آخرش جادوییه و اشتباهات خیلی کمی داره. هم یه درام-کمدی دبیرستانیه و هم یه فانتزی درباره شانس دوباره. المانهایی از فیلمهایی مثل «بازگشت به آینده» (۱۹۸۶) و «پگی سو ازدواج کرد» (۱۹۸۶) توش دیده میشه، اما تفاوتش اینجاست که قهرمان داستان به گذشته سفر نمیکنه، بلکه در زمان حال میمونه و برای خانواده و دوستاش به شکل یه پسر ۱۷ ساله ظاهر میشه، در حالی که در واقع ۳۷ سالشه. به جز یه نفر، هیچکس نمیدونه اون واقعاً کیه.
افران که موقع فیلمبرداری فقط ۲۱ سالش بود، به راحتی فیلم رو جلو میبره و لزلی من هم یکی از دلنشینترین زنهای روی زمینه. شخصیت بامزه لنون هم آدم رو یاد بچههای سریال «تئوری بیگ بنگ» میندازه. از همه بهتر اینکه فیلم «دل» داره و به خوبی پیروزیها و تراژدیهای دوران دبیرستان رو با تمام شکوه و دستوپاچلفتیبودنش نشون میده. میدونم کلیشهایه، ولی واقعاً هم باهاش میخندید و هم گریه میکنید. زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۲ دقیقهست و در کالیفرنیا فیلمبرداری شده. نمره من: -A