Supercool

tmdb28039023 (منتقد)

پیش‌فرض فیلم «سوپرکول» این است که اگر ساعت ۱۱:۱۱ آرزویی کنید، به نوعی برآورده می‌شود. من شخصاً تمام مدت این ۱ ساعت و ۳۱ دقیقه و ۵۴ ثانیه آرزو می‌کردم که کاش این فیلم اصلاً ساخته نشده بود. فیلم با مردی با ماسک هاکی شروع می‌شود که با مسلسل به یک اتوبوس مدرسه شلیک می‌کند؛ همان‌طور که مشخص می‌شود این تخیل شخصیت اصلی است، اما با این حال بسیار سلیقه‌ای افتضاح محسوب می‌شود. البته این فیلمی است که هنوز فکر می‌کند بالا آوردن و استفراغ کردن روی صحنه خنده‌دار است (یادداشتی برای کارگردان تپو ایرآکسینن (Teppo Airaksinen): نه، خنده‌دار نیست؛ هیچ‌وقت نبوده و نخواهد بود). آرزوی شخصیت اصلی، او را به یک مدل مرد جذاب‌تر و معمولی‌تر تبدیل می‌کند، تا فیلم بتواند ما را مجبور به تحمل آن کلیشه قدیمی و خسته‌کننده کند که او باید بهترین دوستش را با پاسخ دادن به سوالاتی که فقط خودش و دوستش جوابشان را می‌دانند، متقاعد کند که این خودِ واقعی‌اش است. چه حوصله‌سربر. علاوه بر این، ایرآکسینن همان کلک آینه‌ای سریال «جهش کوانتومی» را پیاده کرده است: بازیگر جیک شورت (Jake Short) همیشه نقش نیل را بازی می‌کند، مگر زمانی که به آینه نگاه می‌کند که در آن مواقع او و ما، قیافه بازیگر جاش کرانستون (Josh Cranston) را می‌بینیم. حالا برای یک لحظه تصور کنید اگر تام هنکس فقط زمانی در فیلم «بزرگ» ظاهر می‌شد که دیوید مسکو (David Moscow)، بازیگر خردسال آن زمان، به یک سطح بازتابنده نگاه می‌کرد، آن وقت می‌فهمید که «سوپرکول» چقدر فیلم احمقانه ایست. عجیب‌ترین چیز این است که نیل در واقع آرزوی یک تغییر چهره اساسی را نمی‌کند؛ چیزی که او آرزویش را دارد «یک شانس دوباره با سامر» است؛ سامر همان دختری است که آنقدر دوستش دارد که ظاهراً نمی‌تواند جلوی خالی شدن محتویات معده‌اش روی سر و لباس او را بگیرد. این احتمالاً بی‌سوادانه‌ترین نسخه از کلیشه «حواست باشد چه چیزی آرزو می‌کنی» است که تا به حال دیده‌ام، اما به هر حال، نیل طبق انتظار یاد می‌گیرد که ظاهر همه چیز نیست و الی آخر. با این حال، چیزی که او یاد نمی‌گیرد این است که نقاشی‌های جنسی و تحقیرآمیزی که از سامر می‌کشد به اندازه تخیل تیراندازی‌اش به اتوبوس مدرسه توهین‌آمیز است اما خب، سامر هم ظاهراً برایش مهم نیست. شاید سامر هم باید آرزو کند که یک شانس دوباره داشته باشد.