Ouistreham

CinemaSerf (منتقد)

ژولیت بینوش در نقش «ماریان» ظاهر شده؛ زنی که پس از شکست در ازدواج و ورشکستگی به دنبال کار می‌گردد. آژانس کاریابی به او پیشنهاد می‌کند که چیزی شبیه به یک «اپراتور ابزار خانگی» (بخوانید نظافتچی با حداقل دستمزد) شود. از کارهای کمرشکن چه خبر؟ به هر حال، او به تدریج جای پای خود را محکم می‌کند و با افراد دیگری که شرایط مشابهی دارند همراه می‌شود؛ به‌ویژه «سدریک» (دیدیه پوپین) خوش‌برخورد که ارتباط دوستانه و افلاطونی با او برقرار می‌کند، و «کریستل» (با بازی قدرتمند هلن لامبرت). این کریستل است که موفق می‌شود برای «ماریان» کار نظافت کشتی بین پورتسموث و اوئیسترهام را جور کند؛ جایی که آن‌ها باید کابین مسافران را تمیز کنند؛ فقط ۴ دقیقه برای هر کابین! خب، من خودم یکی دو بار سوار این کشتی شده‌ام، و دقیقاً از همین‌جاست که واقعیت فیلم — و کارهای واقعاً سختی که این کارگران (چون آن‌ها واقعاً کارگرند) انجام می‌دهند — خودش را نشان می‌دهد. آن‌ها رفاقت و روحیه تیمی قدرتمندی دارند که با شجاعت در برابر محیط کاری بسیار دشوارشان ایستادگی می‌کند. لامبرت، به‌ویژه، و همچنین «ماریلو» با بازی لئا کارن و «نادژ» سرپرست تیم با بازی اولین پور، همگی به خوبی به حس تلاش سخت این افراد و درآمد ناچیزی که با آن روزگار می‌گذرانند، کمک کرده‌اند. پیچش داستان؟ خب، در میانه راه می‌فهمیم که «ماریان» هدف کاملاً متفاوتی نسبت به آنچه در ابتدای فیلم دیده‌ایم دارد و کشمکش داستان از همین‌جا شکل می‌گیرد؛ زمانی که دوستانش متوجه هویت واقعی او می‌شوند و باید با آن کنار بیایند. برخی او را تحسین می‌کنند و برخی دیگر این کار را خیانت می‌دانند. بینوش در این نقش متقاعدکننده است؛ و فیلم انتقاد تند و تیچی به نه تنها کارفرمایانی که دستمزدهای ناچیزی می‌دهند، بلکه به مسافران و عموم مردم می‌کند که انگار عرضه سیفون کشیدن یا مرتب کردن پشت سر خود را ندارند. فیلم کمی کند پیش می‌رود؛ و پایان‌بندی آن هم شتاب‌زده است و هم کمی ناامیدکننده - اما به عنوان نقدی بر یک زیرفرهنگ کاری که خیلی از ما نسبت به آن بی‌تفاوتیم، ارزش دیدن دارد.