Helen

Helen

هلن همه‌چیز دارد: دوستانی خوب، همسر دومی مهربان، دختری نوجوان و شاداب، استعداد موسیقی و شغل تدریس در دانشگاه. اما ناگهان اوضاع به هم می‌ریزد: آیا شوهرش به او خیانت می‌کند؟ آیا بیماری کشنده‌ای دارد؟ یا گذشته‌اش دست از سرش برنمی‌دارد؟ او مدتی کوتاه بستری می‌شود، رازی برملا می‌گردد، و پیوندی عاطفی میان او و یکی از دانشجویانش به نام ماتیلد شکل می‌گیرد؛ شکافی تاریک در برابرش دهان باز می‌کند: آیا هلن می‌تواند کاری برای مشکلی که حاضر نیست درباره‌اش صحبت کند انجام دهد، یا این مشکل او را در خود خواهد بلعید؟

سال انتشار: 2009 کارگردان: Sandra Nettelbeck ژانر: Drama نویسندگان: Sandra Nettelbeck امتیاز: 6.2

راهنمای والدین Helen

نقدها و نظرات

BornKnight (منتقد)

امتیاز: 6

دیدن این فیلم کلاً تجربه سختی بود چون خودم با چنین چیزی زندگی کردم - تنها بخش عالی و فوق‌العاده‌ای که ارزش دیدن داره و باعث میشه بهش ۳ ستاره بدم، بازی اشلی جاد (Ashley Judd) هست؛ بازیگری که غیر از سریال‌های Jean و Marilyn توی فیلم‌های زیادی ندرخشش. نقشش تجسم واقعی عذاب و رنج برای کسیه که تشخیص‌های مشابهی با کاراکترش توی فیلم داشته (افسردگی حاد با علائم روان‌پریشی و اختلال دوقطبی خفیف). احتمالاً این بهترین نقشی باشه که تا حالا بازی کرده و به راحتی اون رنج عمیق، بی‌دلیل به نظر رسیدن احساسات در بعضی مواقع، و نقاب‌هایی که مجبوریم هر روز بزنیم تا یه زندگی «عادی» داشته باشیم رو به تصویر می‌کشه. همچنین این موضوع دلیل داره؛ خود اشلی جاد (که خودش هم فعال اجتماعیه) در طول زندگیش با افسردگی حاد دست‌وپنجه نرم کرده، چیزی نیست که بشه یه شبه «درمانش» کرد، فقط یاد می‌گیری چطوری باهاش کنار بیای. اون در جوانی زندگی پر فراز و نشیبی داشت و سال ۲۰۰۶ وارد توانبخشی شد - و حالا هم خودکشی مادرش در سال ۲۰۲۲ (بله، در خیلی از موارد این چیزیه که توی خانواده ارثیه). بزرگ‌ترین نقاط ضعف فیلم احتمالاً مربوط به ساندرا نتلبک (Sandra Nettelbeck)، نویسنده و کارگردان آلمانیه‌ - که خودش هم از بازماندگان افسردگیه - و بیشتر با فیلم «Mostly Martha» (۲۰۰۱) و چند اثر سبک‌تر شناخته میشه. داستان می‌تونست خیلی بهتر نوشته بشه و انتخاب گوران ویسنجیک (Goran Visnjic) (که اخیراً توی چند تا سریال و بازسازی فیلم Hellraiser دیده شده) به عنوان شوهری مهربان که سعی می‌کنه با شرایط کنار بیاد بهترین انتخاب نیست. همچنین این ایده که فقط کسی که خودش این دوران رو گذرونده می‌تونه درکش کنه فقط تا حدی درسته - چون خیلی از آدم‌ها می‌تونن با همدلی درکش کنن، حتی اگه خودشون واقعاً افسردگی رو تجربه نکرده باشن. در کل، این فیلمی هست که فقط می‌تونم به کسی پیشنهاد کنم که می‌خواد ببینه زندگی با افسردگی حاد چطوریه (حتی اگه نتونیم ذهن و افکار شخصیت اصلی رو «بخونیم») - دیدنش دردناکه چون تا جایی که می‌تونه واقعی به نظر میرسه. تصورش رو بکنید این فیلم تلویزیونی (که به خاطر کات‌های صفحه سیاه بین صحنه‌ها به نظر میرسه تلویزیونی باشه) اگه دست یه نویسنده و کارگردان ماهرتر بود، با بازی اشلی چه شاهکاری میشد. اگه جدی‌تر گرفته می‌شد، می‌تونست کاندیدای بهترین بازیگر زن بشه. در مجموع، به خاطر بازی اون نمره ۶.۰ از ۱۰ (یا +C) میدم.

2023-11-08