Witch Hunt
در آمریکای امروزی که جادوگران واقعی هستند و جادوگری غیرقانونی است، یک نوجوان نازپرورده باید با شیاطین درونی و تعصبات خود روبرو شود، چرا که به دو جادوگر جوان کمک می‌کند تا از دست قانون فرار کرده و برای پناهندگی در مکزیک از مرزهای جنوبی عبور کنند.
سال انتشار: 2021 کارگردان: Elle Callahan ژانر: Drama، Fantasy، Horror نویسندگان: Elle Callahan امتیاز: 4.9نقدها و نظرات
Filipe Manuel Neto (منتقد)
**مشکل این فیلم توی فیلم‌نامه‌شه: وقتی از یه فرض غلط شروع می‌کنی، کل داستان تا آخرش خراب می‌ره جلو.** یه سری فیلم‌ها هستن که آدم هر چقدر هم حسن نیت داشته باشه، باز نمی‌تونه به عنوان یه اثر قابل‌قبول قبولشون کنه. این فیلم هم دقیقاً یکی از همون‌هاست و مقصر اصلیش هم یه سناریوی ضعیف و بد نوشته‌شده‌ست که تمام مرزهای منطق رو رد می‌کنه تا یه داستان کاملاً بی‌معنی بسازه.
من معمولاً بخش‌های فنی فیلم رو می‌ذارم واسه آخر نقدام، اما این بار دقیقاً از همین‌جا شروع می‌کنم، چون به نظرم ارزش‌های تولید، جلوه‌های بصری و سی‌جی‌آی (CGI) بهترین بخش‌های کار هستن. فیلم بودجه زیادی نداشته، اما جلوه‌های ویژه‌اش باورپذیره و خوب از آب دراومده. فضاسازی‌ها هم مشکلی ندارن؛ بالاخره داستان توی زمان حال و یه جای نامعلوم توی غرب میانه آمریکا اتفاق می‌افته. تدوین معمولی متمایل به خوبه، ریتم فیلم مناسبه و موسیقی هم کارش رو راه می‌ندازه. تیم بازیگری بیشتر زنونه‌ست و بهترین بازی‌ها رو الیزابت میچل (Elizabeth Mitchell) و گیدئون آدلون (Gideon Adlon) ارائه می‌دن. بازیگرهای زن دیگه‌ای هم هستن که تلاش خودشون رو می‌کنن، اما سن کم بازیگرها اجازه کارهای دراماتیک بزرگ رو نمی‌ده، هرچند سبک بودن فیلم هم واقعاً چنین چیزی رو نمی‌طلبه.
اما چیزی که ضربه نهایی رو به فیلم می‌زنه، پلات داستانه: فیلم سعی داره توی زمان حال، تب و تاب «شکار جادوگر» رو بازسازی کنه که در قرون ۱۵ تا ۱۷ میلادی در بعضی از نقاط دنیای مسیحیت وجود داشت. این جریان ریشه‌های قدیمی‌تری داره: دین مسیحیت همیشه جادوگری رو محکوم کرده و قوانین ضد جادوگری توی خیلی از جوامع و تمدن‌های باستان، حتی تا امپراتوری روم هم وجود داشته. آخرین زنی که به طور رسمی به جرم جادوگری توی اروپا اعدام شد سال ۱۷۸۲ بود و هنوز هم کشورهای مدرنی (به‌خصوص کشورهای اسلامی) هستن که جادوگری رو توی قوانین کیفری خودشون محکوم می‌کنن.
مسئله اینجاست که تلاش برای بازسازی شکار جادوگر توی کشوری مثل آمریکا که این‌قدر دموکراتیکه و از آزادی‌های فردی شهروندانش دفاع می‌کنه، اصلاً منطقی نیست. حتی اگه فرض کنیم جادو وجود داره و جادوگری واقعیه (که امروزه هم خیلیا بهش باور دارن)، غیرقابل‌تصوره که یه کشور دموکراتیک بتونه جادو یا جادوگری رو ممنوع کنه، حتی اگه برای اهداف منفی باشه. این کار تقریباً مثل این می‌مونه که فحش دادن و نفرین کردن رو ممنوع کنی؛ هر چقدر هم کار غلطی باشه، تا وقتی به کسی آسیب نزنم، حقیه که کسی نمی‌تونه ازم بگیره. برای من غیرقابل‌قبوله که کنگره آمریکا بیاد متمم قانون اساسی برای ممنوعیت جادوگری تصویب کنه، و همین موضوع کل تلاش‌های بعدی فیلم رو زیر سوال می‌بره. اصلاً با عقل جور درنمیاد.
خلاصه: مشکل این فیلم توی فیلم‌نامه‌شه؛ وقتی از یه فرض غلط شروع می‌کنی، کل داستان تا آخرش خراب می‌ره جلو.