Walk Run Cha-Cha

CinemaSerf (منتقد)

پائول کائو و همسرش میلی رقاص‌های بسیار ماهر «چا-چا» هستند که در اینجا می‌بینیم‌شان در حالی که دارند تمرین و اجرا می‌کنند - و همه‌ی این‌ها در پس‌زمینه داستان فرارشان از ویتنام پس از جنگ روایت می‌شود. بیشتر آنچه متوجه می‌شویم از طریق یک مهمانی شام خانوادگی طولانی به دست می‌آید که پر از شادی است، اما در جریان آن هر دو یادآوری می‌کنند که چگونه او (پائول) ابتدا خودش را به ایالات متحده رساند و بعد تلاش کرد تا مطمئن شود او (میلی) هم می‌تواند دنبالش برود؛ با اینکه تا آن زمان همدیگر را خیلی وقت بود نمی‌شناختند. هر دو مطمئن بودند که این یک عشق واقعی است و وقتی در پایان تماشایشان می‌کنیم که می‌رقصند، می‌بینیم که حق داشتند. البته این فیلم واقعاً یک مستند نیست؛ بیشتر شبیه تکه‌پاره‌هایی از یک ویدیو دیاری است که خیلی روی زندگی راضی‌کننده‌ی فعلی آن‌ها تمرکز دارد تا اینکه بخواهد روی آن دوران دور و دراز درنگ کند. و همان‌طور که اغلب در فیلم‌های مربوط به کسانی که از محرومیت‌های جنگی رنج کشیده‌اند دیده می‌شود، سوژه‌ها هیچ تمایلی ندارند که آن تجربه‌های ترسناک را برای دوربین یا هر کس دیگری دوباره زندگی کنند، بلکه بسیار بیشتر مصمم هستند تا نشان دهند از زندگی و خانواده‌ای که اکنون دارند لذت می‌برند - و هر گونه رنجی در گذشته‌ی محکمی جا خوش کرده که آن‌ها می‌خواهند همان‌جا هم بماند.