As I Am

CinemaSerf (منتقد)

«امانوئل» (آندره مایرز) - که در حالی که هنوز عینکش را زده دوش می‌گیرد (!) - نمی‌تواند تصمیم بگیرد چه شیری برای شیرینی‌پزی بخرد. شانس آورد که دستیار جذاب مدیر سوپرمارکت، «دمنریوس» (جریمیای دانبار)، همان‌جاست تا کمکش کند. بعداً هم، باز از شانس خوبش، همین مرد آنجاست تا جلوی رانندگی او را در حالت مستی بگیرد! صبح روز بعد او در یک محیط غریبه از خواب بیدار می‌شود و خیلی زود می‌فهمد که روی تخت فرشته نجات جدیدش (تنها) افتاده. عجله‌ای و با دستپاشچگی، قبل از اینکه سوار اتوبوس بشوند و به شهر بروند، با دو پدر همجنس‌گرای این جوان آشنا می‌شود. «مانی» که حالا مستی از سرش پریده، پیشنهاد می‌کند کمی با هم بگردند و دقیقاً از همین‌جاست که می‌فهمیم او یک‌سری مشکلات در صمیمیت و برقراری رابطه دارد - مشکلاتی که بقیه فیلم سعی می‌کند برای ما توضیح دهد. ده دقیقه آخر فیلم تا حدی آن را نجات می‌دهد، اما در مجموع با فیلمی با ریتم و ریتم‌بندی ضعیف روبرو هستیم. بازی مایرز به نظرم خیلی بی‌روح و سرد بود؛ آن هم قبل از پایانی که قبلاً به آن اشاره شده بود اما موقع اجرا خیلی سرسری و شتاب‌زده از آب درآمد. کاملاً مشخص است که با بودجه بسیار کمی ساخته شده، فیلم‌برداری با دوربین روی دست گاهی اوقات گیج‌کننده و رو اعصاب است و دیالوگ‌ها هم نتوانسته‌اند به این داستان نه چندان جذاب اما خوش‌ساخت جان ببخشند.