The Surrogate
یک طراح وب که در یک سازمان غیرانتفاعی در بروکلین کار می‌کند، با اشتیاق قبول می‌کند که رحم جایگزین و اهداکننده‌ی تخمک برای صمیمی‌ترین دوستش و همسرش باشد. دوازده هفته پس از بارداری، نتیجه‌ی یک آزمایش پیش از تولد با پاسخ غیرمنتظره‌ای برمی‌گردد که او را با یک دوراهی اخلاقی مواجه می‌کند.
سال انتشار: 2020 کارگردان: Jeremy Hersh ژانر: Drama نویسندگان: Jeremy Hersh امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
SWITCH. (منتقد)
شاید فیلم چند تا سکته و لغزش داشته باشه، اما در کل یه تجربه‌ی واقعاً تأثیرگذاره که با دیالوگ‌های عمیق و تفکربرانگیزش، اخلاقیات بیننده رو به چالش می‌کشه. در کنار بازی فوق‌العاده‌ی جاسمین بچلر، «The Surrogate» اثر مهمیه که هر کسی باید ببیندش.
— کریس دوس سانتوس
متن کامل نقد کریس رو در این لینک بخونید: https://www.maketheswitch.com.au/article/review-the-surrogate-raising-heavy-yet-important-questions
tmdb28039023 (منتقد)
دیدن این فیلم منو یاد اون جمله‌ی معروف اِولین بئاتریس هال انداخت که خیلیا به اشتباه به ولتر نسبت می‌دن: «شاید با حرفت مخالف باشم، اما تا پای جان از حقت برای گفتنش دفاع می‌کنم.» ولی مسئله‌ی فیلم این نیست که من با حرف‌های شخصیت اصلی، جس، موافق بودم یا مخالف؛ مشکل اینجاست که اگه حاضر می‌شدم تا پای جان از نظراتش دفاع کنم، درست دمِ مرگ متوجه می‌شدم که همین الان زیر حرفش زده و رنگ عوض کرده! جس قشنگ حرف می‌زنه—واقعاً چرب‌زبونه—اما وقت عمل که می‌رسه، مردِ میدون نیست. اهل ادعاست ولی پای کار نمی‌ایسته و وقتی نوبت عمل می‌رسه، کاملاً جا می‌زنه. واسه همین نه تنها باهاش مخالف بودم، بلکه اصلاً از این کاراکتر بدم اومد؛ چون جس در واقع باوری نداره، فقط نظریات پوشالی داره—یا دقیق‌تر بگم، همیشه یه نظرِ تکراری داره و اونم مخالفت با هر چیزیه که بقیه فکر می‌کنن. در یک کلام، جس یه آدم لجباز و سازمخالف‌زنه که هدفش انجام کار درست نیست، بلکه فقط می‌خواد ثابت کنه بقیه اشتباه می‌کنن.
حیف شد، چون فیلم دست روی موضوعات بسیار بحث‌برانگیز و حساسی می‌ذاره اما در نهایت شهامتِ اتخاذ یه موضع قاطع و مشخص رو نداره. پایان ماست‌مالی‌شده‌اش هم فیلمی رو که می‌تونست تأمل‌برانگیز باشه، تبدیل کرده به یک اثر بزدلانه که فقط وسط‌بازی می‌کنه و ادای روشنفکری درمیاره.