Bên Trong Vỏ Kén Vàng

Brent Marchant (منتقد)

پیدا کردن معنا و هدف در زندگی می‌تواند سفری طولانی و تنها باشد، به خصوص اگر آدم نداند چطور یا کجا باید دنبالش بگردد. داستان برای یک جوینده مجرد، تنها و سی و چند ساله (با بازی لی فونگ وو) همین‌طور است؛ کسی که پس از مهاجرت بیشتر اعضای خانواده‌اش به آمریکا، از روستای کوهستانی‌اش به سایگون آمده و آنجا زندگی می‌کند. او در حالی که به دنبال مسیر مناسبی برای دنبال کردن است، احساس پوچی و سرگردانی می‌کند، اما چیزی دستگیرش نمی‌شود و روزبه‌روز تنهاتر و بی‌هدف‌تر می‌شود. با این حال، وقتی یک فاجعه خانوادگی رخ می‌دهد، او مجبور می‌شود به خانه برگردد تا به همراه برادرزاده یتیم و کوچکش (با بازی نگوین ثینه) ادای احترام نهایی را به یکی از عزیزان از دست رفته‌اش ادا کند. بنابراین این سفر به استعاره‌ای برای جستجوی او تبدیل می‌شود؛ مدیتیشن و تاملی جذاب درباره زندگی، عشق، مرگ، خودشناسی و رها کردن ارواح کهنه گذشته، از جمله عشق قدیمی‌اش (با بازی نگوین تی تروک کوینه) که اکنون تعهد جدی‌تری دارد. این ادیسه به شکلی سینمایی با مجموعه‌ای از شات‌های بلند تراکینگ و ریتمی عمدتاً آهسته به تصویر کشیده شده تا زمان طولانی لازم برای چنین گذر سنجیده، متفکرانه و افشاگرانه‌ای را برجسته کند؛ گذری که به زیبایی با فیلمبرداری فوق‌العاده خیره‌کننده تقویت شده است. این از آن دست فیلم‌هایی است که به مخاطبان هم‌وضعیت او چیزهای زیادی برای فکر کردن می‌دهد، به خصوص با توجه به اینکه آن‌ها احتمالاً با شرایط همزاد پنداری روی پرده خود ارتباط برقرار می‌کنند. با این حال، فیلم اول نویسنده و کارگردان تین آن فام - برنده جایزه دوربین طلایی جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ برای بهترین فیلم اول - می‌تواند به شدت از تدوین هوشمندانه‌تری سود ببرد، به ویژه در نیمه دوم. در حالی که این اثر قطعاً جشنی برای چشم‌ها است، اما برخی سکانس‌ها بی‌جهت طولانی می‌شوند و می‌توانستند حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه کوتاه‌تر شوند تا زمان اجرای سه ساعته و طاقت‌فرسای فیلم کاهش یابد. با وجود این نقص، «در درون پوسته پیله زرد» نگاهی افشاگرانه از کار یک استعداد جدید با پتانسیل فوق‌العاده به مخاطبان ارائه می‌دهد؛ کسی که با موفقیت هم زیبایی و هم الهام را به یک محصول نهایی عمیق تزریق می‌کند. هرچقدر هم که کلیشه‌ای به نظر برسد، پیدا کردن جایگاه خود در جهان هستی بیشتر به خود سفر بستگی دارد تا مقصد، همان‌طور که قهرمان داستان شخصاً متوجه آن می‌شود، واقعیتی که بدون شک بسیاری از ما می‌توانیم با آن ارتباط برقرار کنیم.