Brainwashed: Sex-Camera-Power

CinemaSerf (منتقد)

به نظر می‌رسه خانواده دیزنی پشتیبانی مالی خوبی از این نگاه تا حدی عمیق به نقش زنان در سینمای طی دهه‌های مختلف داشته، اما متأسفانه نینا منکس تصمیم گرفته پیامش رو در قالب یک سخنرانی ارائه بده و به همین خاطر، لحن بیانش بیشتر به خاطر کلی‌گویی‌های شتاب‌زده‌اش به چشم میاد تا داشتن نکات و دلایل محکم. پیام اون درباره نگاه ابزارگونه به زنان در طول تاریخ توسط مردان عمدتاً (دگرجنس‌گرا)، پای فیلم‌ها و ژانرهای خیلی زیادی رو وسط می‌کشه، بدون اینکه واقعاً مشخص کنه چه کسی داره چه چیزی رو کارگردانی می‌کنه - چه روی پرده و چه پشت صحنه. علاوه بر این، اصلاً به این موضوع نمی‌پردازه که خیلی از این مردان در زمان ساخت فیلم‌هاشون خودشون با سرکوب جنسی قابل‌توجهی دست‌وپنجه نرم می‌کردند و حتی قوانین هم محدودشون می‌کرده. سادگی خیلی از ادعاهاش توسط هیچ‌کدام از بازیگران یا کارگردانانی که چه در آرشیو و چه امروزه مصاحبه کردن تأیید نمیشه و توضیح نمیدن که چرا دست به ساخت فیلم‌هایی زدن که ممکنه صداقت جنسی یا هنری بازیگرانشون رو زیر سوال برده باشه یا نبرده باشه. چهره‌هایی مثل کاترین هپبورن، بت دیویس، گرتا گاربو و مارلن دیتریش تا حدی ساخته دست کارگردانان و تهیه‌کنندگان مردشون بودن، اما آیا کسی می‌تونه ادعا کنه اونا هویت خودشون رو قربانی کردن تا ستاره بشن؟ اگه این‌طوره، آیا این به خاطر سیستم استودیویی مردسالارانه بوده یا شاید به این دلیل که جامعه بزرگ‌تر آمریکا - که این مستند اصلاً تلاش جدی نمی‌کنه به محیط سینمای اروپا که بسیار جذاب‌تره نگاهی بندازه - اصلاً همین رو می‌خواسته؟ ادعاهای اون و مجموعه دانشگاهیان و چهره‌های درجه چندمی که دور هم جمع کرده، تا چه حد بازاری رو که این آثار برای اون ساخته شدن در نظر می‌گیره؟ باز هم هیچ پاسخی برای تماشاگران سینما وجود نداره. فیلم با جزئیات زیادی به شی‌ءانگاری جنسی بدن زن و خشونت - چه فیزیکی، چه روانی یا ضمنی - می‌پردازه؛ اما بازم هیچ نظری از کارگردان‌ها یا نویسندگانی که این تصاویر و شخصیت‌ها رو خلق کردن وجود نداره تا منطق کارشون رو توضیح بدن. همین‌طور چیز زیادی درباره انگیزه شرکت‌کننده‌هایی نمی‌شنویم که به کار نیاز داشتن، شهرت می‌خواستن، دنبال پول بودن، یا اصلاً هیچ‌کدام از این‌ها رو مبتذل و استثمارگرانه نمی‌دیدن. دقیقاً همین جدی بودنِ یک‌طرفه است که آدم رو ناامید می‌کنه. دادن تعادل به بحث لزوماً از قدرت پیام کم نمی‌کرد، بلکه می‌تونست پیچیدگی‌های تجاری و شخصی صنعتی رو که به اندازه جامعه خودش پر از عیب و تناقضه، خیلی بهتر به تصویر بکشه.