Mirageman

CrazyJekyll (منتقد)

> **_او باید دیوانه کتاب‌های کمیک باشد_**
یک فیلم ژانر واقعاً بی‌نظیر و سرگرم‌کننده. این از آن فیلم‌های اکشنِ «آنقدر بد است که خوب است» نیست. در داستان‌سرایی‌اش دقت و توجه واقعی به کار رفته و عشق آشکاری به ژانر ابرقهرمانی و هنرهای رزمی دارد. تغییرات لحنی زیادی در اینجا وجود دارد، چون فیلم از یک اکشن-کمدی ابرقهرمانیِ کم‌ه بودجه در مایه آثار «رایمی» (Raimi)، تبدیل می‌شود به داستانی تاریک‌تر درباره برادری بزرگتر که تبدیل به یک ابرقهرمان می‌شود تا باند پدوفیلی‌ای را که در گذشته به برادرش تجاوز کرده بودند، شکار کند. اما با وجود این تغییرات، فیلم همچنان جواب می‌دهد چون این تم‌ها به طور بی‌نقص و در زمان‌بندی عالی با رشد شخصیتی میراژمن (MirageMan) آمیخته شده‌اند. خودِ او شخصیتی کم‌هزینه دارد و من واقعاً لذت بردم از اینکه می‌بینیم او واقعاً تلاش می‌کند با امکانات محدودی که دارد گلیم خودش را از آب بکشد بیرون. آن‌ها همچنین هرگز سعی نکردند با داستان بزرگ‌نمایی کنند یا جاه‌طلبی به خرج دهند. آن‌ها فقط به همان ایده‌ی مردی پایبند ماندند که ناگهان لباسی می‌پوشد و سعی می‌کند کار خوبی انجام دهد، و اینکه جامعه چطور حول محور او واکنش نشان می‌دهد؛ کسی که از یک سوژه خنده‌دار، جدی‌گرفته‌نشده و حتی شایعه‌ساز، بالاخره پس از یک اقدام شجاعانه و قهرمانانه نهایی، جدی گرفته می‌شود. بخش بزرگی از آنچه باعث شده این اثر جواب بدهد، بازی درخشان مارکو زارور (Marko Zaror) است که علاوه بر توانایی‌های باورنکردنی‌اش در هنرهای رزمی، قابلیت فوق‌العاده‌اش در «لباس‌پوشی و بازیگری» را در لحظات تاریک‌تر فیلم به نمایش می‌گذارد و واقعاً سنگینیِ مسئولیتِ برادر بزرگتر و مسئول بودن را به مخاطب می‌فروشد. همه این‌ها دست به دست هم داده تا یک ادای دین فوق‌العاده و سرگرم‌کننده به این ژانر شکل بگیرد و من خوشحالم که اسپینوزا، زارور و ایبیه‌تا هنوز هم دارند با هم کار می‌کنند چون کارهایشان لعنتی خوب است.