کلاورفیلد
برای جشن گرفتن ترفیع شغلی بزرگ راب (Rob)، معشوقهاش بث (Beth) و دوستانش تصمیم میگیرند یک مهمانی خداحافظی غافلگیرکننده بزرگ برای او ترتیب دهند، چرا که او در آستانه نقل مکان به ژاپن است. با این حال، یک انفجار گوشخراش و ورود یک موجود فلسدار و غولپیکر، ناگهان جشن را به هم میزند و نیویورک به آشوب کشیده میشود و سر مجسمه آزادی از تنش جدا میشود. در حالی که این هیولای خزنده منهتن را با خاک یکسان میکند، تلاشی جسورانه برای نجات بث آغاز میشود و همزمان، همهچیز از دریچه لنز یک دوربین فیلمبرداری دستی، در میان هرج و مرج و ویرانی ضبط میشود. در نهایت، این مهاجم بیرحم از کجا آمده و مهمتر از همه، آیا شانسی برای بقا وجود دارد؟ با شروع تحقیقات آنها، ماجراجویی در اعماق خیابانهای نیویورک آغاز میشود، چرا که دوستان مصمم هستند عشق واقعی راب را نجات دهند.
سال انتشار: 2008 کارگردان: Matt Reeves ژانر: Action، Horror، Sci-Fi نویسندگان: Drew Goddard امتیاز: 7.0نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فکر کنم اولین چیزی که باید در موردش هشدار بدم اینه که کل فیلم به صورت POV (اولشخص) فیلمبرداری شده و برای خیلیها (از جمله خود من) این موضوع میتونه گاهی واقعاً رو مخ باشه (و به خصوص نورپردازی موثر در این حالت خیلی سخته). داستان از این قراره که «جیسون» (Mike Vogel) و دوستدخترش «لیلی» (Jessica Lucas) زندگی شادی دارن. وقتی یه شب برای شرکت در مهمانی خداحافظی رفیقشون «راب» (Michael Stahl-David) میرن، مهمونیشون با چیزی که شبیه زلزلهست به هم میریزه و بعدش جستجوی ناامیدانهای برای پیدا کردن دوستدختر راب یعنی «بث» (Odette Annable) شروع میشه، چون یه موجود غولپیکر تو خیابونهای نیویورک پرسه میزنه. دوربین از دستی به دست دیگه منتقل میشه و این به ما زاویه دید متفاوتی از این دیوانگی میده - اما راستش من این گروهِ وحشتزده رو خیلی جذاب ندیدم، برای همین نمیتونم بگم خیلی نگران سلامتیشون بودم. بعضی از تصمیمهایی که میگیرن - که البته تحت فشار زیادی هم هستن - به طرز عجیبی خطرناک یا احمقانه به نظر میرسه؛ تدوین صدا هم در جیغ و فریادها اونقدر زیادهروی کرده که دیالوگها گاهی به سختی شنیده میشن. با اینکه ریتم فیلم در نهایت خوب میشه، ولی باز هم یکم طول میکشه تا واقعاً راه بیفته. قطعاً ایده جالبیه و اگه سبک فیلمبرداریش بعد از بیست دقیقه دیوونهتون نکنه، فکر کنم از صمیمیت و نزدیکی صحنهها لذت ببرید - فیلم در لحظاتی واقعاً ترسناکه.
2024-05-20