بابیلون
داستانی از جاهطلبیهای بیحد و حصر و افراطهای شرمآور که فراز و نشیب شخصیتهای متعددی را در دوران انحطاط و فساد افسارگسیخته در هالیوود اولیه روایت میکند.
سال انتشار: 2022 کارگردان: Damien Chazelle ژانر: Comedy، Drama نویسندگان: Damien Chazelle امتیاز: 7.1نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
داستانی پر از کثافتکاری و تهوعآور که حول محور سرخوشیهای ناشی از عیاشی و مستی مفرط میچرخه؛ اون هم درست زمانی که دوران سینمای صامت با تلوتلو خوردن داره به سمت سینمای ناطق میره. فیلم «بابیلون» (Babylon) با الهام از آثاری مثل «آرتیست» و «ترس و لرز در لاسوگاس» و با ریتمی آشوبزده که انگار از دل فیلم «کلاایمکس» گاسپار نوئه بیرون اومده، هجومی وحشیانه به حواس بیننده است که با تکامل سینما و افول شهرت به هم گره خورده.
2022-12-17
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بابیلون نهایتِ عیاشی و فساده. این فیلم دورانی رو به تصویر میکشه که شبیه هیچ دورهی دیگهای نیست و جرئت میکنه متفاوت باشه، اما در عین حال جذاب هم هست. در ظاهر، فیلم پیرنگ خیلی سرراستی داره و تلاش سه شخصیت اصلی برای موفقیت در دنیای در حال تغییر سینما رو دنبال میکنه. اما در لایههای زیرین، پیام دیگهای داره که برای زندگی همه ما مهمه: پذیرش مرگ و از رده خارج شدن. شخصیتهای ما به همون سرعتی که به رویاهای ستاره شدن میرسن، رویاهاشون توسط ماهیت بیرحم هالیوود از بین میره.
این موضوع با شخصیت برد پیت (Brad Pitt) که مردی در آستانه افول دوران حرفهایاش هست و ناامیدانه سعی میکنه به بقایای اون چنگ بزنه، در تضاد قرار میگیره. این قوسهای شخصیتی خیلی صادقانه و آسیبپذیر بودن و برای من جذابیت زیادی داشتن. بازیها در کل عالی بود و از تیمی مثل مارگو رابی (Margot Robbie) و برد پیت انتظاری جز این نمیرفت. اما غافلگیری بزرگ فیلم، دیگو کالوا (Diego Calva) بود. اون فوقالعاده بود و در بسیاری از صحنههای مشترکش با رابی و پیت، بازی رو از اونا میربود. اون قهرمان واقعی این فیلمه.
من تقریباً از تمام جنبههای فیلم لذت بردم، اما اواخر فیلم سکانسهایی هست که حس میکنم از دست شزل (کارگردان) در رفته. اونا خیلی اغراقآمیز هستن و در این داستان که تا حدی واقعگرایانه بود، وصلهی ناجور به نظر میرسن. تنش در این صحنهها وجود داره اما به فیلم نمیخوره. کل این داستان فرعی میتونست خیلی کوتاهتر بشه تا زمان طولانی فیلم کمتر بشه. با این حال، من واقعاً متوجه طولانی بودن فیلم نشدم چون ریتم خوبی داشت. در کل، این فیلم یک ضیافت واقعی بود و حیف که تبلیغاتش انقدر بد بود، چون واقعاً ارزش دیده شدن داره.
امتیاز: ۸۸٪ نتیجه: عالی
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم یه جورایی یه سهگانه از داستانهای هالیووده. داستانی که با تمام افراطها و لذتجوییهای ناشی از کوکائین و رفتارهای جنسی شروع میشه، جایی که حتی حضور یک فیل هم برای پارتی یک غول سینمایی زیاد نیست! همینجاست که با سه شخصیت اصلی آشنا میشیم که رشتهی تسبیح این فیلم پرآشوب هستن. اول «مانی» (Diego Calva) جوان و سادهدل اما تیزهوش رو داریم که موفق میشه نظر «جک کنراد» (Brad Pitt)، ستارهی سابق سینمای صامت رو جلب کنه. همزمان «نلی لاروی» (Margot Robbie) جاهطلب و جنجالی رو میبینیم که با رقص و جذابیتش سعی داره وارد دنیای بازیگری بشه.
چیزی که در ادامه میبینیم، داستانیه که خیلی خوب ساخته شده و فراز و فرود این سه شخصیت رو نشون میده و اینکه چطور موفقیتشون به همون قطعیِ طلوع خورشید، شکست رو هم به همراه داره. مارگو رابی در بهترین فرم خودشه و بازی واقعاً متقاعدکنندهای از شخصیتی ارائه میده که برای مسیری که انتخاب کرده، آمادگی نداره. برد پیت هم همینطور؛ شخصیت اون شاید شوک کمتری داشته باشه، اما داستانش درک عمیقتری از این به ما میده که موفقیت چقدر میتونه بیثبات باشه: یک لحظه هست و لحظهی بعد، با یک چشم به هم زدن غیب میشه.
در نهایت مانی رو داریم که عاشق میشه و سعی میکنه جلوی اتفاقات ناگزیر بایسته. توبی مگوایر هم حضور عجیبی داره، به همراه یک تمساح و یک موشخور! و البته جین اسمارت در نقش خبرنگار شایعات که شاید تنها شخصیت صادق کل فیلم باشه. این فیلم ادای احترامی به سینما در زمان ظهور فیلمهای ناطقه و ما رو با سبک زندگیهای ویرانگری روبرو میکنه که همه سعی داشتن باهاش سازگار بشن، در حالی که صنعت و مخاطب همیشه نمیخواستن همه رو با خودشون همراه کنن. فیلم همه چیز داره، از سبک سیسیل بی. دمیل گرفته تا باز لورمن؛ به تئاتریهای پرنخوت و سطحی بودن کل این صنعت تنه میزنه، اما هرگز حس انسان بودن شخصیتها رو از دست نمیده. شاید فیلم کمی طولانی باشه و گاهی از ریتم بیفته، اما قطعاً تجربهای برای پردهی بزرگه که بازیهای درگیرکنندهای رو ارائه میده. صبر نکنید تا به تلویزیون بیاد، این فیلم رو باید در سینما دید.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
طراحی صحنه و لباس عالی بود و بازی مارگو رابی هم خیلی خوب بود. برد پیت هم خوب بود اما بازیهای بهتری ازش دیده بودیم. ۳۰ دقیقه اول فیلم خیلی وحشیانه و پرهیجان بود اما بقیهاش بیش از حد طولانی شد و چیز خیلی موندگاری نداشت. **۳ از ۵**. تازه یادم افتاد که این همون فیلمیه که ثابت کرد مارگو رابی و سامارا ویوینگ واقعاً دو نفر متفاوت هستن! :p
2023-03-26
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «بابیلون» از نظر بصری خیرهکننده و شیک است و نقاط قوت و ضعف خودش را دارد. از یک طرف، بازیهای برد پیت و مارگو رابی فوقالعاده بود؛ آنها واقعاً به شخصیتهایشان جان بخشیدند. اما از طرف دیگر، حس کردم خط داستانی روان نیست و گاهی اوقات از هم گسیخته و گیجکننده میشد. علاوه بر این، برخی از صحنههای زننده بیش از حد اغراقآمیز بودند که به تجربه کلی فیلم لطمه میزد. نکته منفی دیگر زمان فیلم بود که با بیش از ۳ ساعت، بیش از حد طولانی به نظر میرسید.
2023-10-16