囀る鳥は羽ばたかない The clouds gather

BouncyDubs (منتقد)

شاید نظر من کمی جانبدارانه باشد چون قبل از دیدن فیلم مانگایش را خوانده بودم، اما این داستان از نظر پرداختن به ترومای حل‌نشده دوران کودکی و سازوکارهای دفاعی مخرب، یک شاهکار تمام‌عیار است. شخصیت اصلی، یاشیرو است که در نگاه اول شبیه یک آدم جنسی مازوخیست به نظر می‌رسد، اما هرچه داستان جلوتر می‌رود، متوجه می‌شوید که این واقعاً ذات او نیست. این در واقع تلاشی ناامیدانه برای به دست آوردن کنترل دوباره روی تجربيات غیرقابل تصور دردناک و تروماتیکش است. او ته دلش فقط می‌خواهد کسی با ملایمت بغلش کند و طرفش باشد، اما واقعاً باور ندارد که لایق چنین چیزی است. بالاخره هیچ‌کس تا حالا با او این‌طوری رفتار نکرده و تنها کسی هم که به او علاقه داشته، احساساتش را بی‌جواب گذاشته است.

و بعد دومه‌کی سر و کله‌اش پیدا می‌شود... داستان با موضوعات سنگینی سر و کار دارد و نحوه به تصویر کشیدن این مسائل بدون ماست‌مالی کردنشان فوق‌العاده است. وقتی در خط داستانی جلو می‌روید، ناخودآگاه احساس غم و خشم می‌کنید از اینکه زندگی چقدر می‌تواند ناعادلانه باشد. با دیدن بزرگترهایی که با خشونت کودکان را آزار می‌دهند، رها می‌کنند و به حال خود می‌گذارند، و با دیدن تأثیر عظیم و ماندگاری که این کار روی زندگی آن‌ها می‌گذارد، واقعاً آدم دوست دارد موهای سرش را بکند!

با این اوصاف، این فیلم تازه شروع ماجراست و فقط نوک کوه یخ را نشان می‌دهد تا بفهمیم چه چیزهایی در راه است. فیلم در به تصویر کشیدن عمق شخصیت‌ها و گذشته‌شان کمی لنگ می‌زند. به هر کسی که صحنه‌های صریح فیلم اذیتش نمی‌کند و کمی به داستان و موضوعات آن علاقه دارد، پیشنهاد می‌کنم حتماً مانگایش را بخواند. بهتون قول می‌دهم این داستان احساساتتان را دست‌نخورده باقی نمی‌گذارد.