نگران نباش عزیزم
در حالی که همسرش هر روز برای کار در یک مرکز فوق سری خانه را ترک میکند، یک زن خانهدار جوان در دهه ۱۹۵۰ با مشاهده رفتارهای عجیب دیگر زنان محله، شروع به زیر سوال بردن زندگیاش میکند.
سال انتشار: 2022 کارگردان: Olivia Wilde ژانر: Drama، Mystery، Thriller نویسندگان: Katie Silberman، Carey Van Dyke، Shane Van Dyke امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خب، این سناریو رو تصور کنید: یه ناهار مفصل با چندتا فیلمنامهنویس که تازه فیلم «ویواریوم» (Vivarium 2019) رو دیدن و یاد «همسران استپفورد» (Stepford Wives 2004) و «نمایش ترومن» (Truman Show 1998) افتادن. با خودشون میگن: بیاید یه ترکیب بیهدف از این داستانها بنویسیم، جوری که بهترین بخشهای هیچکدومشون رو نداشته باشه و بعد دوتا بازیگر خوشتیپ رو بیاریم توش. کلی پول به جیب میزنیم! خب، شاید پول خوبی درآورده باشن، ولی چیزی که تحویل ما دادن یه داستان به شدت فرمگراست که خیلی زود به بنبست میرسه. انصافاً فلورنس پیو (Florence Pugh) در نقش «آلیس»، همسرِ به شدت پریشانِ «جک» (با بازی هری استایلز)، خیلی تلاش میکنه. اونا توی یه جامعه آرمانی وسط بیابون زندگی میکنن که صبحها مردها میرن سر کار برای «فرانک» (کریس پاین) و زنها هم کارهای کلیشهای طبقه متوسط مثل خانهداری و خرید و معاشرت رو انجام میدن. همه چیز گل و بلبله تا اینکه آلیس متوجه میشه یکی از همسایههاشون به اسم «مارگارت» (کیکی لین) متقاعد شده که یه جای کار این زندگی بینقص میلنگه. وقتی یه تراژدی غیرقابلتوضیح رخ میده، کابوسهای آلیس شروع میشه و خیلی زود ازدواجش و آینده شغلی شوهرش به خطر میافته. کریس پاین (Chris Pine) در نقش «فرانک» دورو اصلاً اون حس تهدید رو منتقل نمیکنه و با اینکه دوربین واقعاً هری استایلز (Harry Styles) رو دوست داره، ولی اینجا چیزی نداره که نشون بده واقعاً بلده بازی کنه یا فقط مثل دنیل کریگ کتوشلوار خوب به تنش میشینه. مشکل اصلی فیلم همینه؛ ظاهرش خوبه ولی پلات داستان اصلاً پخته نیست. ما با یه داستان نیمبند طرفیم که تقلیدی و راستش رو بخواید، خستهکننده است. سکانسهای آخر با اون مردهای قرمزپوش من رو یاد تبلیغات تلویزیونی وودافون انداخت و با زمان بالای دو ساعت، اصلاً نتونست من رو درگیر کنه. قیافه استایلز اون رو تا جاهای خوبی میبره و کار کردن با کسایی مثل پیو و پاین بهش کمک میکنه، ولی اگه مدیر برنامههاش روی فیلمنامهها و شخصیتپردازیها بیشتر کار نکنن، تهش میشه یه نسخه ضعیف از زک افرون. به نظرم این فیلمیه که به درد پخش توی تلویزیون میخوره.
2022-09-26
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
به نظر من که عالی بود. من فقط در مورد حواشی پشت صحنه فیلم «نگران نباش عزیزم» شنیده بودم و خوشبختانه هیچچیزی از داستان نمیدونستم، که خب همین باعث شد بیشتر لذت ببرم. بخش اول فیلم واقعاً برام جذاب بود؛ خیلی خوب فضا رو میسازه و قطرهچکانی اطلاعات میده. پایانبندی به قدرت شروعش نیست ولی باز هم دوسش داشتم. تیم بازیگری فوقالعادهست، هرچند فلورنس پیو رسماً بقیه رو قورت میده... منظورم این نیست که بقیه بد بودن، اصلاً، فقط بازی پیو در حد شاهکار بود. این سومین فیلمی بود که ازش میدیدم و حتماً باید کارهای بیشتری ازش ببینم! به جز پیو، هری استایلز هم نظرم رو جلب کرد، واقعاً بلده بازی کنه. البته باید بگم که شایا لباف احتمالاً توی این نقش بهتر میشد. اولیویا وایلد (که کارگردان هم هست)، کریس پاین و جما چان هم کارشون رو خوب انجام دادن. آیا فیلم بینقصی بود؟ اصلاً. سرگرمکننده بود؟ قطعاً. سلیقهها متفاوته ولی من از دیدن این فیلم محصول ۲۰۲۲ واقعاً لذت بردم.
2022-10-11
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
جای تعجب نداره که فیلم «نگران نباش عزیزم» با اون همه حاشیه و نقدهای منفی روبرو شد، اما واقعاً اونقدر که رسانهها میگن بده؟ با اینکه قبول دارم داستان ایرادات زیادی داره، مثلاً بعضی جزئیات پلات کلاً رها میشن یا بعضی شخصیتها نیمهکاره میمونن، اما جنبههای دیگه فیلم باعث میشه تجربه لذتبخشی باشه. کارگردانی اولیویا وایلد واقعاً خوبه. کاملاً مشخصه که بعضی قاببندیها و المانها با این هدف طراحی شدن که یه نسخه رمانتیک از دهه ۵۰ رو نشون بدن و در عین حال، حس شومی که زیر این لایه پنهان شده رو القا کنن. هرچند حیف که این المانها در نهایت به یه گرهگشایی درست و حسابی ختم نشدن. بازیگریها هم سطحشون متفاوته. فلورنس پیو و کریس پاین بار فیلم رو به دوش میکشن. پیو احساسات پیچیده رو عالی نشون میده؛ اون کشمکش درونیاش در حالی که سعی میکنه ظاهرش رو حفظ کنه، واقعاً تماشاییه و مخاطب کاملاً باهاش همراه میشه. کریس پاین هم در این نقش خیلی مرموز و شوم بود. من اون رو توی نقشهای منفی زیادی ندیده بودم و اینجا عالی عمل کرد. حرکاتش من رو یاد جیمز اسپیدر در فیلم «انتقامجویان: عصر اولتران» انداخت که این یه تعریفه. با اینکه به پاین زمان زیادی داده نشده بود، ولی از همون فرصت کم بیشترین استفاده رو کرد. اولیویا وایلد هم خوب بود، نه عالی و نه بد. اما بازی هری استایلز... راستش سخته نظر دادن. نمیگم بد بود، ولی وقتی مدام با پیو همبازی هستی، بازیش زیر سایه اون قرار میگیره و ضعفهاش بیشتر به چشم میاد. در کل، از پتانسیل هدر رفته فیلم ناامید شدم، چون میتونست اثر خیلی خاصی باشه. ولی باز هم فیلم خوبی بود که از دیدنش پشیمون نیستم. **نمره:** ۶۹٪ **رای نهایی:** خوب
2022-10-14
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نقد کامل بدون اسپویل در وبسایت msbreviews: «شخصاً معتقدم روایتهای سینمایی که پلاتهای متعدد و سوالات زیادی درباره دنیای فیلم دارن، خیلی وقتها به اشتباه به عنوان مطالعه شخصیت حول محور یک قهرمان دیده میشن. هم اولیویا وایلد و هم دیوید کراننبرگ فیلمهاشون رو زمانی تموم میکنن که شخصیت اصلی حداقلهای مسیرش رو طی کرده، و در نتیجه بقیه مسائل مهمی که ارزش بررسی عمیق داشتن رو رها میکنن. در مورد «نگران نباش عزیزم»، آدم با یه حس نارضایتی از یه پایان قابلپیشبینی فیلم رو تموم میکنه، در حالی که در «جنایات آینده» (Crimes of the Future)، بیننده با کلی سوال و مسیرهای جذاب و نیمهکاره درباره اون دنیای آیندهنگرانه خیرهکننده رها میشه. هیچکدوم از این دو فیلم نتونستن دنیایی که ساختن رو به شکل رضایتبخشی واکاوی کنن.» نمره: -B
2022-10-16
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**فیلم «نگران نباش عزیزم» نقاط قوت زیادی داره، اما فیلمنامهاش اجازه نمیده چیزی فراتر از یه ظاهر زیبا برای یه داستان متوسط باشه که قبلاً بارها شنیدیم.** این فیلم یه برداشت جدید از «همسران استپفورد» (The Stepford Wives) هست. همون داستان پایه با فیلمبرداری فوقالعاده، طراحی لباس عالی، جلوههای بصری زیبا و بازیهای درجه یک از بازیگرها. اما همه اینها در فیلمنامهای گم میشه که به جای روایت یک داستان کامل، گیر کرده در اینکه مدام به روشهای مختلف فروپاشی روانی شخصیتها رو نشون بده. پیچشهای داستانی خیلی راحت قابل حدس بودن و پایان فیلم هم خیلی ناگهانی بود، بدون اینکه نتیجهگیری درستی برای شخصیت داشته باشه. با وجود تمام نقاط روشن، داستان شلخته فیلم همه چیز رو هدر داد و باعث شد با وجود یک اوج هیجانانگیز، در نهایت احساس ناامیدی و کمی خستگی کنم. با این حال، هنوز دارم فکر میکنم چطور میشد این داستان رو جذابتر کرد. ایده «همسران استپفورد» قبلاً بارها اجرا شده و انگار همیشه در رسیدن به یه پایان رضایتبخش شکست میخوره.
2022-10-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خیلی باحال بود، اصلاً انتظار اون افشاگری آخر فیلم رو نداشتم که واقعاً چه اتفاقی داره میافته. کاش بیشتر روی جنبههای ترسناک و دلهرهآورش مانور میدادن.
2023-01-20
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**نوشته: لوئیزا مور / ScreenZealots.com** فیلم «نگران نباش عزیزم» اون فاجعهای که خیلیها پیشبینی میکردن نیست، اما از چندتا مشکل اساسی رنج میبره. فیلمنامه (نوشته کیتی سیلبرمن) ظرافت و صیقل لازم رو نداره، بازی ضعیف یکی از ستارهها در کنار بازی درخشان نقش مقابل بیشتر به چشم میاد و کارگردانی اولیویا وایلد هم به وضوح ضعیفه. اما هنوز هم چیزی مسحورکننده در این فیلم با تم فمینیستی و نقدش به ایدهآلهای جامعه مردسالار وجود داره. آلیس (فلورنس پیو) و جک (هری استایلز) زندگی رویایی در یک مدینه فاضله آزمایشی به نام «ویکتوری» دارن. این شهر منحصراً برای کارکنان پروژه فوق سری ویکتوری و خانوادههاشونه و به نظر میرسه کاملترین جای دنیا باشه. مدیرعامل شرکت، فرانک (کریس پاین)، مغز متفکر پشت همه اینهاست؛ رهبری شیک و با اعتمادبهنفس که همه مردها میخوان شبیهش باشن. اون همه چیز رو برای ساکنین فراهم میکنه و در عوض فقط وفاداری و اطاعت میخواد. ویکتوری جاییه که زندگی ایدهآل دهه ۵۰ رو تداعی میکنه؛ زنها آشپزی و نظافت میکنن، همیشه آراستهان و وقت آزادشون رو به خوشگذرانی کنار استخر و غیبت با دوستاشون میگذرونن. مردها هم نقششون رو با رفتن به اون مقر مرموز و برگشتنِ سر وقت انجام میدن. یه جور جامعهی «نپرس و نگو» است، تا اینکه آلیس دچار رویاهای عجیب و کابوسوار میشه. اون شروع میکنه به جستجو در نیمه تاریک ویکتوری، به امید اینکه بفهمه زیر این ظاهر خوشبختی واقعاً چه خبره. پلات داستان تکراریه و خلاقیت زیادی نداره. چیزی که بخش اول فیلم رو موفق میکنه اینه که داستان از زاویه دید زنهای شهر روایت میشه. با نشون دادن روایت از لنز ارتشی از زنهای خانهدار شاد، یه لحن شوم در کل فیلم جریان داره؛ مخصوصاً وقتی زنها برای پس گرفتن کنترل زندگیشون به خودزنی رو میارن. آلیس یک شخصیت زن قویه و پیو باز هم ثابت میکنه که یکی از هیجانانگیزترین استعدادهای امروز هالیووده. بار اصلی فیلم روی دوش اونه و به خوبی از پسش برمیاد، مخصوصاً در سکانسهای مشترکش با استایلز. اگه بخوام رک بگم، پیو اصلاً اجازه نمیده بازی استایلز دیده بشه. فکر میکنم اگه یه بازیگر مرد توانمندتر انتخاب میشد، فیلم موفقتر بود. وقتی بالاخره پایان فیلم با یه افشاگری طولانی از راه میرسه، ناامیدکننده است و شبیه یکی از اپیزودهای سریال «آینه سیاه» (Black Mirror) میشه. اگه به سکانسهای قبلی دقت کنید، داستان اونقدرها که باید چفت و بست نداره. تمهای فیلم بیش از حد و اغراقآمیز هستن و ایدهآلهای مردان محافظهکار درباره رابطه و زندگی رو نشون میدن. این یه بیانیه تکاندهنده درباره حقوق و وظایف زنان و میل مردان به کنترل و سلطهگریه. زمانبندی این پیام با توجه به فضای سیاسی دنیا عالیه. به عنوان یک زن، پیام فیلم و نگاه فمینیستیاش رو تحسین میکنم، اما کاش خودِ فیلم در کل اثر موفقتری بود.
2023-04-23