سایه های تاریکی

سایه های تاریکی

در سال ۱۷۵۲، جاشوا و نائومی کالینز به همراه پسر جوانشان بارناباس، از لیورپول انگلستان با کشتی به سمت آمریکا حرکت می‌کنند تا زندگی جدیدی را آغاز کنند. اما حتی اقیانوس هم برای فرار از نفرین مرموزی که خانواده آن‌ها را گرفتار کرده بود، کافی نبود. دو دهه می‌گذرد و بارناباس (Johnny Depp) دنیا را زیر پاهای خود دارد - یا حداقل شهر کالینزپورت در ایالت مین را. بارناباس، ارباب عمارت کالین‌وود، ثروتمند، قدرتمند و یک خوش‌گذران تمام‌عیار است... تا اینکه اشتباه بزرگی مرتکب شده و قلب آنجلیک بوچارد (Eva Green) را می‌شکند. آنجلیک که یک ساحره است، او را به سرنوشتی بدتر از مرگ دچار می‌کند: او را به خون‌آشام تبدیل کرده و سپس زنده به گور می‌کند. دو قرن بعد، بارناباس به طور تصادفی از مقبره‌اش آزاد شده و وارد دنیای بسیار متفاوت سال ۱۹۷۲ می‌شود. او به عمارت کالین‌وود بازمی‌گردد و متوجه می‌شود که ملک باشکوهش به ویرانه تبدیل شده است. بازماندگان از هم گسیخته خانواده کالینز هم اوضاع بهتری ندارند و هر کدام رازهای تاریک خود را پنهان می‌کنند. الیزابت کالینز استودارد (Michelle Pfeiffer)، بزرگ خاندان، از یک روان‌پزشک مقیم به نام دکتر جولیا هافمن (Helena Bonham Carter) خواسته است تا در حل مشکلات خانوادگی به آن‌ها کمک کند.

سال انتشار: 2012 کارگردان: Tim Burton ژانر: Comedy، Fantasy، Horror نویسندگان: Seth Grahame-Smith، John August، Dan Curtis امتیاز: 6.2

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 8.5

بیاید تعارف رو بذاریم کنار. من عاشق «بیتل‌جوس»، «ادوارد دست‌قیچی» و «بتمن» بودم. از «بازگشت بتمن»، «آلیس در سرزمین عجایب» و «ویلی وانکا» متنفر بودم. «کابوس قبل از کریسمس» و «سوئینی تاد» هم برام فرقی نداشتن. پس من دشمن تیم برتون نیستم، طرفدار دوآتیشه‌اش هم نیستم. فکر می‌کنم در این مورد، نظرم به یه تماشاگر معمولی سینما خیلی نزدیک باشه. بدون هیچ جبهه‌گیری خاصی می‌گم: این فیلم افتضاحه.

برتون اون‌قدر وقت و انرژی صرف کرد تا فیلم رو گوتیک و خاص دربیاره و بازیگرهای مورد علاقه‌اش رو توی فیلم بچپونه (حتی با اینکه نقش نصفشون بیخود بود)، که یادش رفت داره فیلم می‌سازه. ایده فیلم ساده و سرگرم‌کننده است اما انگار غرور و «خودنمایی» باعث شده حتی پیرنگ داستان هم منطقی نباشه. فهمیدیم تیم! تو خیلی عجیبی! لطفاً بازی خوب دپ و یه ایده باحال رو به خاطر اینکه می‌خوای به استانداردهای گوتیک خودت وفادار بمونی، خراب نکن. بزرگ شو. کلی استعداد توی این فیلم‌ها هدر می‌ره چون همه‌شون ظاهر، کست و حس و حال تکراری دارن. از اون استعداد استفاده کن و یه چیز تازه بساز! یه ذره از اون منطقه امن «هات تاپیک» (Hot Topic) بیا بیرون، باشه؟

فیلم طولانی، خسته‌کننده و خراب شده بود. تمام صحنه‌های خنده‌دارش توی تریلر بود. در ضمن... مگه قرار نبود داستان توی دهه ۷۰ باشه؟ به جز یکی دو تا نمای درخت و یه ون هیپی، بقیه جاها دقیقاً مثل ست فیلم «سوئینی تاد» بود. کل فیلم حس لندن دهه ۴۰ رو می‌داد. این یعنی فیلم‌سازی بد، حالا اسم کارگردان می‌خواد تیم برتون باشه یا هر کس دیگه.

2012-05-13


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

من کلاً تیم برتون و جانی دپ رو دوست دارم. این فیلم هم مستثنی نبود. یه کمدی سیاه (طبق معمولِ آثار برتون) با رگه‌هایی از اکشن و هیجان. با اینکه خون‌آشام، ساحره و گرگینه توی فیلم هست، اما واقعاً به عنوان فیلم ترسناک دسته‌بندی‌اش نمی‌کنم. البته بخش‌های رمانتیک هم داره اما به نظرم بیشتر به عنوان پس‌زمینه یا توجیهی برای پیشبرد داستانه. این یه فیلم شاهکار نیست اما فیلم خوبیه. من سریال اصلی رو ندیدم، برای همین ذهنیتی نسبت بهش نداشتم. به نظر می‌رسه خیلی از کسایی که فکر می‌کنن این فیلم بدیه، مدام با سریال اصلی مقایسه‌اش می‌کنن. من کلی از نقدهای منفی رو خوندم و با بیشترشون موافق نیستم. به نظرم این فیلم یه کمدی خوش‌ساخت با ریتم مناسب در یک فضای خون‌آشامی و گوتیک بود. حال و هوا و دیوانه‌بازی‌های فیلم دقیقاً همون چیزی بود که از تولیدات تیم برتون انتظار می‌ره. جانی دپ هم همون‌طوری بود که انتظار می‌رفت، که اگه طرفدارش باشید نکته مثبتیه. بازگشت بارناباس به خانواده از هم پاشیده‌اش واقعاً خنده‌دار بود. فقط اینکه بارناباس توی نیمه دوم فیلم خیلی راحت گول خورد و دوباره گیر افتاد کمی رو مخ بود، اما خب، اون چند قرن خواب بوده! کل خانواده ما از دیدن این فیلم لذت بردن.

2018-02-25


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

***دلیل این همه تنفر رو نمی‌فهمم***

در سواحل ایالت مین، خون‌آشامی به نام بارناباس کالینز (جانی دپ) در سال ۱۹۷۲ بعد از حدود ۲۰۰ سال اسارت آزاد می‌شه و دوباره با عمارت خانوادگی و دهکده ماهیگیری اطراف آشنا می‌شه. میشل فایفر نقش بزرگ خاندان کالینز رو بازی می‌کنه، هلنا بونهام کارتر روان‌پزشک مقیمه، اوا گرین یه ساحره حیله‌گر، بلا هیتکوت تناسخ عشق گمشده بارناباس و کلویی گریس مورتس هم یه دختر پانک ۱۵ ساله است.

فیلم «سایه‌های سیاه» (۲۰۱۲) به کارگردانی تیم برتون، از نظر لحن تفاوت زیادی با «اسلیپی هالو» (۱۹۹۹) نداره که اونجا هم دپ نقش اصلی بود، هرچند فکر می‌کنم اینجا شوخی‌هاش بیشتره. من هیچ‌وقت سریال اصلی یا دو تا فیلمی که بعدش ساخته شد رو ندیدم، پس نمی‌تونم مقایسه کنم. فقط می‌دونم که از این نسخه خیلی خوشم اومد، همون‌طور که از فیلم «رنجر تنها» (۲۰۱۳) که بی‌دلیل ازش بد می‌گفتن خوشم اومده بود. اتمسفر اکتبر/نوامبری (فصل هالووین) فیلم عالیه و بازی دپ در نقش بارناباس کالینز تا آخر آدم رو جذب می‌کنه. اون قطعاً توی سال ۱۹۷۲ مثل یه وصله ناجوره، اما خیلی زود خودش رو وفق می‌ده. اوا گرین برای نقش ساحره خبیث عالیه و کارتر هم مثل همیشه لذت‌بخش بازی می‌کنه. هیاهوی دور مورتس رو درک نمی‌کنم اما بازیش بد نیست (و توی پرده آخر یه غافلگیری داره). آلیس کوپر هم یه نقش کوتاه افتخاری داره. این رو هم اضافه کنم که تیتراژ اول با آهنگ «Nights in White Satin» یکی از بهترین لحظات سینماییه. زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۳ دقیقه است و در انگلستان و اسکاتلند فیلم‌برداری شده.

نمره: B

2018-11-04


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 4

متاسفم اما اصلاً نمی‌تونم جانی دپ ۵۰ ساله رو به عنوان وارث جاودان، جوان و جذاب امپراتوری پدرش در دنیای جدید باور کنم. شاید اگه فیلم بهتری بود، اون‌قدر سرگرم می‌شدم که این موضوع اذیتم نکنه، اما این بازسازی «سایه‌های سیاه» تیم برتون در سال ۲۰۱۲ بود و اصلاً این‌طور نشد.

_نمره نهایی: ★★ - چند نکته جالب داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود._

2020-05-19


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

واقعاً ارزش دیدن داره، باز هم می‌بینمش و پیشنهادش می‌کنم. اشتباه نکنید، این فیلم بیشتر از اینکه خوب باشه، عجیبه؛ اما از ایده گرفته تا داستان و شخصیت‌ها، نکات مثبت زیادی داره. بعضی از انتخاب‌ها کمی عجیبه، اما اونا قوس‌های داستانی خودشون رو می‌سازن که باعث می‌شه حس کنی انگار یه کمیک‌بوک بوده که توی یه فیلم جمع شده. با اینکه امضای همیشگی جانی دپ (عجیب و غریب بودن) اینجا هم زیاده، اما هر شخصیتی غرابت خاص خودش رو داره و اتمسفر ماورایی فیلمه که اون رو خاص می‌کنه. اوا گرین هر وقت توی صحنه میاد، بازی بقیه رو تحت‌الشعاع قرار می‌ده؛ شخصیت اون نماد قدرته و این رو به خوبی نشون می‌ده. یه جذابیت خاصی در مورد شخصیت‌های جاودان که توی نبرد با هم گیر افتادن وجود داره و این همون چیزیه که من رو دوباره به سمت این فیلم می‌کشونه.

2020-11-14