Spirit Camp
وقتی دختری با تیپ گات و پرجنب‌وجوش خیابانی (با بازی راکسی وندیور) به عنوان بخشی از دوره‌ی بازپروری‌اش از دارالتأدیب، مجبور می‌شود به اردوی تشویق‌کننده‌ها برود، با «دخترهای محبوب» سرشاخ شده و وارد رقابتی تند با سر دسته‌ی بدجنس آن‌ها، یعنی ریچل (با بازی جولین)، می‌شود. اما با شروع زنجیره‌ای از قتل‌های اعضای گروه، دخترها مجبورند اختلافاتشان را کنار بگذارند و برای بقا در برابر خشم جنون‌آمیز یک قاتل روانی که در کمین‌شان است، بجنگند!
سال انتشار: 2009 کارگردان: Kerry Beyer ژانر: Comedy، Horror نویسندگان: Kerry Beyer امتیاز: 4.6نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
***تلفیق جمعه سیزدهم و Bring It On***
یک گروه تشویق‌کننده از حومه هیوستون به یک اردوی تابستانی می‌روند تا هماهنگی و مهارت‌هایشان را بهتر کنند، اما یک قاتل نقاب‌دار آزادانه می‌چرخد و بیشتر جوان‌ها یکی‌یکی کشته می‌شوند. «اردوی روحیه» (Spirit Camp محصول ۲۰۰۹) ترکیبی طنزآمیز از سری فیلم‌های جمعه سیزدهم و Bring It On است. فیلمی مستقل و کم‌هزینه به حساب می‌آید، اما کارگردان/نویسنده‌اش (کری بایر) کاربلد است؛ در نتیجه از نظر لوکیشن، نورپردازی، فیلمبرداری، صحنه‌های خون و خونریزی، صداگذاری و موسیقی متن، اثری کاملاً استاندارد و تمیز از آب درآمده. حتی بازیگران گمنام فیلم هم با رویکردی کمدی و اغراق‌آمیز (کمپی) به خوبی از پس نقش‌ها برآمده‌اند، گرچه چند صحنه با بازی‌های نه چندان جالب هم به چشم می‌خورد.
بایر هوشمندانه تمام المان‌های ژانر اسلشر را گنجانده و مهم‌تر از همه، خوب می‌داند چطور از کاراکترهای زن کادر بگیرد. از چهره‌های شاخص می‌توان به کیتی رو (امبر)، دنیس ویلیامسون (مونیکا)، ایمی موریس (لیندزی)، جولین (ریچل) و سارا مک‌کالی (بث) اشاره کرد که کارشان در این زمینه حرف ندارد. با وجود حال‌وهوای کمپی فیلم، نگران بودم که داستان نتواند در طول تایم نسبتاً طولانی‌اش (البته طولانی برای یک اسلشر مستقل) جذابیتش را حفظ کند، ولی ریتم فیلم به لطف بایر اصلاً کند نمی‌شود و کار به جایی رسید که ماجراها را کاملاً جدی گرفتم (که خودم هم تعجب کردم).
یک نکته‌ی مثبت این بود که تا آخر نتوانستم حدس بزنم قاتل کیست. نکته‌ی منفی هم شوخی‌ها و الفاظ رکیکی بود که کاش کمترش می‌کرد؛ البته به پای لودگی‌های فیلم‌هایی مثل «امریکن پای» نمی‌رسد و مشخص است که صرفاً قصد خنداندن داشته. فیلم ۱ ساعت و ۳۶ دقیقه است و در کلیولند تگزاس (۲.۵ ساعت رانندگی به سمت جنوب دریاچه تایلر) فیلمبرداری شده و سکانس‌های حومه‌ی شهر هم در هیوستون ضبط شده‌اند.
نمره: B/B-
Kamurai (منتقد)
فیلم نسبتاً سرگرم‌کننده‌ایه، ولی بعید می‌دونم دوباره ببینمش و فقط به عشق‌های سینمای وحشت پیشنهاد می‌کنم اونم صرفاً برای دیدن یه سری نکات خاص. این فیلم با حال‌وهوای آثار دهه ۸۰ ساخته شده و با این ایده جلو میره که یک اردوگاه، یک مدیر، یک سرایدار و ۲ تا مربی داره و کلاً ۶ تا دختر تشویق‌کننده... اونم همگی از یک تیم و یک مدرسه! در بهترین حالت بیشتر شبیه پادگان یا اردوی فشرده بود. با این حال، شخصیت‌ها اکثراً بی‌روح و آبکی‌ان و دیالوگ‌ها و فیلمبرداری هم کیفیت پایینی داره.
راکسی وندیور بیشترین بار فیلم رو به دوش می‌کشه، اما طنز ماجرا اینجاست که شخصیت خودش بدترین و خام‌ترین پردازش رو در طول قصه داره. بزرگ‌ترین نقطه‌قوت فیلم، تسلط کامل بر کلیشه‌های ژانر وحشت و اجرای اون‌ها به شکلی آشنا ولی همزمان غافلگیرکننده و جذابه. فکر کنم مهم‌ترین دلیلی هم که فیلم به خاطرش شناخته میشه، همین چند لحظه‌ی خفنش باشه. عشقِ اسلشرها احتمالاً از دیدنش لذت ببرن، ولی حس می‌کنم مخاطب معمولی رو حسابی ناامید می‌کنه.