a-ha: The Movie

CinemaSerf (منتقد)

فکر می‌کنم موزیک ویدیو «Take On Me» در سال ۱۹۸۵ احتمالاً یکی از بهترین موزیک ویدیوهایی بود که تا به حال دیده‌ام - در واقع، ممکن است همین ویدیو مرا تشویق کرده باشد که صفحه گرامافون آن را بخرم - و آهنگ بعدی: «The Sun Always Shines On TV» (البته به جز صحنه‌های استخر در سریال «دالاس» که به جای آن همیشه طوفان وزید). همچنین عکسی از مورتون هارتکت در حال بیرون آمدن از استخر وجود داشت که یکی از جذاب‌ترین تصاویری بود که تا آن زمان دیده بودم؛ بنابراین با کوله‌باری از حس نوستالژی، دوستی را که عملاً چیزی درباره آ-ها نشنیده بود، با خودم به سالن نمایش این فیلم کشیدم؛ و خدای من - چقدر ناامیدکننده است! جدا از صدای سینمایی قطعات موسیقی که هنوز هم بسیار عالی حفظ شده و خاطرات مذکور را زنده می‌کند، نمی‌توانم بگویم که این گروه را خیلی دوست داشتم. رابطه عشق و نفرت آن‌ها خیلی زود به صخره برخورد می‌کند و پس از آن، آن‌ها به عنوان افرادی خسته‌کننده، ملال‌آور و کسانی به نظر می‌رسند که با داشتن یک تیم فوق‌العاده خلاق در پشت صحنه، مقداری چهره جذاب و یک تصویر و صدای خوش‌ساخت، شانس آورده‌اند. این فیلم حداقل یک مستند سرگرم‌کننده درباره این موضوع ارائه می‌دهد که زندگی گروه و تیم‌شان چقدر شلوغ بوده، زیرا همه مجبور بودند کار کنند و خود را تطبیق دهند، چرا که موفقیت جهانی به معنای واقعی کلمه یک شبه بر سرشان آوار شد؛ اما متأسفانه آ-ها خیلی زود به گروهی تبدیل شد که اهمیت چندانی نداشتند. اگر در خانه سیستم صوتی مناسبی دارید، پخش این فیلم از تلویزیون برای حتی سرسخت‌ترین طرفداران نیز کفایت خواهد کرد.