Il buco

CinemaSerf (منتقد)

با اینکه فیلم تقریباً هیچ دیالوگی نداره، اما یه مستند مشاهده‌گرانه فوق‌العاده‌ست که دو تا داستان موازی رو پیش می‌بره. داستان اول حول محور بازسازی یک سفر غارشناسی (مربوط به سال ۱۹۶۱) می‌چرخه که برای کاوش در غاری عمیق در زیر فلات کالابریا انجام میشه. داستان دوم هم درباره یک چوپان پیر و آفتاب‌سوخته به نام آنتونیو لانزا (Antonio Lanza) هست که تنها راه ارتباطیش، صداهایی شبیه به صدای گله گاوهاشه.

شاید اولش خیلی واضح نباشه، اما کم‌کم و به شکل نامحسوسی، این دو تا داستان با یک آرامش خاص و عمیق به هم گره می‌خورن. غار یه حس درونی و غریزی عجیبی داره. دهانه‌اش یه جور حالت بدوی و باستانی داره که آدم راحت می‌تونه تصور کنه اونجا زمانی محل برگزاری آیین‌های باستانی پرستش زمین بوده.

چیزی که از همون اول جلب توجه می‌کنه، ماهیت بسیار ساده و ابتدایی ابزار کارشونه. اونا سعی می‌کنن عمق غار رو با انداختن ذغال‌های گداخته برای روشن کردن مسیر تخمین بزنن. نقشه‌کشی‌هاشون هم کاملاً با دست و جوهر انجام میشه. هیچ خبری از آی‌پد یا لپ‌تاپ نیست؛ در حالی که سه نفری توی چادری می‌خوابن که گاوهای بی‌خبر از همه‌جا مدام دور و برش می‌چرخن. در همین حال، پیرمرد چوپان از دور تماشاشون می‌کنه، ظاهراً بی‌تفاوت، تا اینکه حالش بد میشه و همکاراش پیداش می‌کنن و دکتری بالای سرش میاد که بدون هیچ کلامی متوجه میشه پیرمرد به زودی قرار هست به دنیای دیگه‌ای سفر کنه.

بخش صداگذاری فیلم خیلی جالبه. نبود دیالوگ باعث شده صدای آب، باد و حیوانات رو به وضوح بشنویم که این خیلی تاثیرگذار کار شده. فیلمبرداری هم واقعاً خیره‌کننده‌ست، مخصوصاً داخل حفره که تشکیلات صخره‌ای با همون نور کمی که چراغ کلاه غارنوردها تولید می‌کنه، سایه‌ها و بافت‌های شگفت‌انگیزی می‌سازن. فضا خیلی وهم‌آلود و کلاستروفوبیک (ترس از محیط‌های بسته) هست؛ حس می‌کردم اینجا اصلاً جایی نیست که انسان بهش تعلق داشته باشه.

یک سادگی خاصی در کل این اثر وجود داره که هرچند شاید گاهی روندش کمی کند به نظر برسه، اما نگاهی به طبیعت (هم طبیعت وحشی و هم طبیعت انسانی) میندازه که طی سالیان دراز تغییر چندانی نکرده، و برای من تماشای این روند به طرز عجیبی جذاب و گیرا بود.