Growing Up Smith

Reno (منتقد)

**اولین عشق.** فیلم سال ۲۰۱۵ ساخته شده بود، اما همین اواخر اکران شد. یه اثر دیگه با تم ارتباط هالیوود و هند. داستان درباره‌ی یه خانواده‌ی هندی هست که تو آمریکا زندگی می‌کنن. همه‌چیز از زاویه دید یه پسر بچه‌ی کم‌سن‌وسال روایت میشه. بزرگ شدن تو یه خونه‌ی سنتی هندی و مواجهه روزمره با جامعه غربی، و تلاشش برای گیر نیفتادن بین دو تا فرهنگ، به شکل یه ماجراجویی خنده‌دار و جذاب به تصویر کشیده شده.

خیلی وقت بود منتظر این فیلم بودم، حتی یه جاهایی کلاً فراموشش کرده بودم. وقتی اتفاقی تریلر قدیمی‌ش رو که تو هارد دیسکم ذخیره کرده بودم دیدم، سریع رفتم سراغش و شروع کردم به تماشا. فیلم نه ستاره‌های بزرگی داره و نه بودجه‌ی کلان. یه کمدی ساده درباره‌ی برخورد فرهنگ‌هاست. پس دلیلی نداشت انتظار داشته باشم شگفت‌زده‌ام کنه. دقیقاً همون‌طوری که بود ازش لذت بردم. اسم اولیه‌ش "Good Ol' Boy" بود، اما موقع اکران تغییر نام داد. هر دو اسم با چیزی که فیلم روایت می‌کنه همخوانی دارن.

داستان تو دهه‌ی ۷۰ می‌گذره؛ یه خانواده‌ی کوچیک هندی تو آمریکا که تقریباً دارن رویای آمریکایی رو زندگی می‌کنن، باید با تفاوت‌های فرهنگی کنار بیان. پسر کوچیک خانواده به اسم اسمیت، حرف‌شنو و مطیع پدر و مادرشه، اما وقتی عشق به سراغش میاد، همه‌چیز برای همیشه تغییر می‌کنه. وقتی یکی از معروف‌ترین خانواده‌های محله بهشون نزدیک میشه، بچه‌های دو خانواده رفاقتی صمیمی پیدا می‌کنن که از خونه تا مدرسه ادامه داره. اما برای اون‌ها این چیزی فراتر از یه دوستی ساده بود. در حالی که ماه‌ها از تبادل فرهنگی بین اون‌ها می‌گذره و پدر و مادرهاشون دارن تلاش می‌کنن با هم کنار بیان، در نهایت اتفاقی که داستان رو دگرگون می‌کنه، ما رو مستقیماً به بخش پایانی فیلم می‌بره.

> -xX] اونجا بود، جلوه‌ای از بهشت در فاصله‌ی ۳۰ قدمی من، اما بهشتی دست‌نیافتنی. [Xx-

داستان به صورت فلش‌بک روایت میشه. اسمیتِ بزرگسال خاطرات دوران بچگی‌ش، مخصوصاً اولین عشقش رو مرور می‌کنه. روایت‌های تداخل فرهنگی واقعاً بامزه‌ان، مخصوصاً وقتی نتیجه‌ی کار رو نشون میدن. چون نتیجه برای همه یکسان نیست، اما هر کسی سعی می‌کنه اون رو به نفع خودش تغییر بده. سبک فرزندپروری فیلم، یه مدل سنتی هندی بود. اما بچه‌ها می‌خواستن آمریکای واقعی رو تجربه کنن. درست مثل انیمیشن کوتاه نامزد اسکار «تیم فوق‌العاده سانجای» (Sanjay's Super Team).

به نظرم نویسندگی کار خوب بود و نویسنده‌هایی از هر دو فرهنگ توش حضور داشتن. با این حال، یه سری صحنه‌ها وجود داشت که اگه هندی باشید ممکنه بهتون بربخوره. چون هندی‌ها معمولاً خیلی زود بهشون برمی‌خوره! از اونجایی که این یه فیلم کمدی بود، اون مسائل خیلی جدی گرفته نشدن. فقط راهی بود برای بامزه‌تر کردن داستان، هرچند بعضی جاها لوس می‌شد. این یه روش سنتی برای ساخت کمدی‌های هالیوودیه. اگه با این سبک آشنا باشید، درکش می‌کنید. با این حال، زیاده‌روی نکردن و فیلم درگیر کلیشه‌های خسته‌کننده نشد.

از تن رنگی تصاویر گرفته تا همه‌چیز، ما رو به دهه‌ی ۷۰ می‌بره، انگار فیلم واقعاً ۳۰-۴۰ سال پیش ساخته شده. انتخاب بازیگرها هم خوب بود. مخصوصاً اون پسر بچه. و البته پدرش رو هم نباید فراموش کرد که با اینکه نقش مکمل بود، ولی بازی درخشانی ارائه داد. جیسون لی (Jason Lee) هم نقش خوبی داشت و بقیه هم همین‌طور. این اولین تجربه‌ی کارگردانی فیلم بلند برای سازنده‌اش بود و اصلاً بد کار نکرد. مطمئناً از اینجا به بعد بهتر هم میشه.

فیلم سرگرم‌کننده‌ایه. یه فیلم خوب برای پر کردن وقت و تماشا تو آخر هفته کنار خانواده و دوستان. یه کمدی قشنگ که به دلایل مختلفی که برای این‌جور فیلم‌های کوچیک عادیه، دیده نشد. اما تو این دنیای پخش دیجیتال که همه‌چیز زیر دستتونه، نباید این اتفاق بیفته. اگه دارید این متن رو می‌خونید، بهتون پیشنهاد می‌کنم امتحانش کنید. البته که فیلم شاهکاری نیست، اما یکی از بهترین‌های سال خودش بود. منتقدها گفتن فیلم خوبیه و اون تعداد کم از افرادی هم که دیدنش بهش چراغ سبز نشون دادن. حالا نوبت شماست که بهشون ملحق بشید یا کلاً نادیده‌ش بگیرید!

_7/10_