Skin: A History of Nudity in the Movies

Igbochild (منتقد)

این فیلم بیشتر شبیه گلچینی از «بهترین صحنه‌های برهنگی» در سینماست تا یک بررسی دقیق و متوازن از این موضوع. البته با توجه به اینکه یکی از تهیه‌کنندگان مستند و همچنین یکی از مصاحبه‌شونده‌ها «مستر اسکین» (Mr. Skin) است—که سایتی برای آرشیو صحنه‌های برهنه فیلم‌ها اداره می‌کند—این موضوع چندان هم عجیب نیست.

مستند شروع نسبتاً خوبی دارد؛ از اولین نشانه‌های برهنگی در سینما می‌گوید و به فشارهای درون و بیرون صنعت فیلم‌سازی که سعی در سرکوب برهنگی و نمایش واقع‌گرایانه تمایلات جنسی روی پرده داشتند می‌پردازد. دوران «کد تولید» (Production Code) و محدودیت‌های سفت‌وسخت آن بخش مهمی از درک ما نسبت به سیاست‌های آزادانه‌تر امروز است. با این حال، وقتی فیلم به دهه ۱۹۶۰ و شکل‌گیری سیستم درجه‌بندی سنی مدرن می‌رسد، تمرکزش را از دست می‌دهد.

سازندگان به جای اینکه صحنه‌ها را برای بررسی تغییر نگرش‌ها نسبت به برهنگی و کاربردهای متفاوت آن در سینما انتخاب کنند، ترجیح داده‌اند گلچینی از صحنه‌های برهنه «محبوب» را عمدتاً از دریچه نگاه مردانه به نمایش بگذارند. طبیعتاً این یعنی با حجم زیادی از صحنه‌های برهنه زنان جوان و جذاب روبرو هستیم که فقط چند استثنا دارد. مثلاً صحنه معروف رویای استخر در فیلم «Fast Times at Ridgemont High» که در آن فیبی کیتس بالاتنه مایویش را به صورت اسلوموشن درمی‌آورد، شاید برای طرفداران جذاب باشد، اما اصلاً معلوم نیست چه ربطی به تغییر دیدگاه‌ها نسبت به برهنگی دارد. از طرف دیگر، صحنه جکوزی کیتی بیتس در فیلم «About Schmidt» یا چرخش دو مرد برهنه در «بورات»، بیشتر برای خنده در فیلم گنجانده شده‌اند تا اینکه نگاهی جدی به استانداردهای دوگانه و تناقضات پیرامون چرایی و چگونگی برهنگی در سینما داشته باشند.

اگر در فیلم مصاحبه‌هایی با جامعه‌شناسان، فمینیست‌ها، مربیان، والدین، هماهنگ‌کننده‌های صحنه‌های صمیمی (Intimacy Coordinators)، ناتورالیست‌ها و محافظه‌کاران مذهبی وجود داشت، می‌شد نگاه بسیار کامل‌تر و دقیق‌تری به ماجرا انداخت. یک جای خالی مهم و اساسی دیگر هم این بود که هیچ‌کس واقعاً این سوال را مطرح نمی‌کند: «برهنگی چیست؟» به‌خصوص وقتی صحبت از تعاریف متفاوتی باشد که بر اساس سن و جنسیت مطرح می‌شود. برهنگی در سینما به خاطر تمام ابعاد اجتماعی، فرهنگی و سیاسی‌اش قطعاً موضوعی ارزشمند برای کندوکاو است. نکته کلیدی این است که بین دیدگاه‌های مختلف تعادل برقرار شود و با نگاهی موشکافانه به آن نگاه شود. بخش‌های ابتدایی فیلم تا حد زیادی موفق است، اما در بخش‌های مدرن‌تر، سازندگان بیشتر به جذابیت بصری برهنگی (عمدتاً زنانه) علاقه‌مندند تا مسائلی عمیقی که پشت آن نهفته است.