Ali & Ratu Ratu Queens

Call Me Dunham (منتقد)

آیا خیلی دیر این رو تماشا کردم؟ ههههه. این هفته داشتم کلی فیلم تو نتفلیکس نگاه می‌کردم و یکدفعه یاد این فیلم افتادم؛ خیلی وقت بود تو لیست تماشام بود ولی هیچ‌وقت فرصتش پیش نیومده بود. با خودم گفتم چرا الان نه؟ فیلم «علی و ملکه‌ها» با ایده‌ای شروع میشه که سریع توجه من رو جلب کرد، به‌خصوص با تمرکزش روی رابطه بین مادر و فرزند و معنای خانواده. فیلم سرگرم‌کننده و صمیمی است، هرچند بعضی از لحظاتش از نظر احساسی کمی بی‌روح به نظر می‌رسن، با اینکه پتانسیل این رو داشتن که خیلی بیشتر روی مخاطب تأثیر بذارن. موسیقی متن رو خیلی دوست داشتم؛ خیلی طبیعی با سکانس‌ها ترکیب شده و اصلا تو ذوق نمی‌زنه. فیلم‌برداری «باتارا گوەمپار» (Batara Goempar) هم زیباست و فضای نیویورک رو از طریق صفحه لپ‌تاپ طوری به تصویر می‌کشه که هنوز هم زنده به نظر می‌رسه و ساختمان‌ها، خیابان‌ها و حس و حال کلی شهر رو به نمایش می‌ذاره. با این حال، با اینکه گره‌افکنی‌های داستان خیلی خوب شکل گرفتن، اما حس می‌کنم خیلی زود جمع‌وجور میشن. به نظر من، مدت زمان ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه برای این فیلم کافی نیست. گره‌گشایی داستان عجله‌وار به نظر می‌رسه که همین موضوع، تأثیرگذاری احساسی فیلم رو کمتر کرده.