عادلانه مبارزه کن
قهرمان سابق بوکس، برای پیدا کردن خواهر گمشده‌اش وارد سخت‌ترین مبارزه زندگی‌اش می‌شود.
سال انتشار: 2021 کارگردان: Josef Kubota Wladyka ژانر: Crime، Thriller نویسندگان: Josef Kubota Wladyka، Kali Reis امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
tmdb28039023 (منتقد)
کمی که تحقیق کردم دیدم راند‌های بوکس زنان فقط دو دقیقه طول می‌کشه، یعنی یک دقیقه کوتاه‌تر از بوکس مردان. فیلم Catch the Fair One هم دقیقاً همین حس رو به آدم میده؛ انگار یک چیزی کم داره. پایان‌بندی فیلم به‌شدت رو اعصابه، نه به خاطر نحوه پیشرفت داستان، بلکه چون خیلی زود سر و تهش هم میاد؛ مثل یه مسابقه بوکس که خیلی زودتر از حد انتظار تموم میشه چون یکی از بوکسورها فک ضعیفی داره و به قول کریس تاکر توی فیلم Friday ناک‌اوت (KTFO) میشه. البته تفاوت اینجاست که اینجا خود فیلم، به کارگردانی و نویسندگی مشترک جوزف کوبوتا ولادیکا، خودش رو ناک‌اوت می‌کنه. بدون اینکه اسپویل کنم، بذارید بگم هیچ ایرادی نداره که توی اوج داستان تقریباً همه شخصیت‌ها به فنا برن؛ در واقع بزرگ‌ترین تراژدی‌ها مثل هملت یا رومئو و ژولیت هم با آمار بالای مرگ و میر تموم میشن. اما خب توی اون آثار، حتی بعد از مرگ هم حس می‌کنی شخصیت‌ها به یه چیزی دست پیدا کردن؛ مثلاً رومئو و ژولیت حداقل باعث آشتی کَپولت‌ها و مونتیگوها میشن. برعکس، فیلم Catch the Fair One ما رو پا در هوا رها می‌کنه و آدم با خودش می‌گه: «همین بود؟». نمی‌گم فیلم باید پایان خوشی می‌داشت، چون اینطوری احتمالاً همه‌چی خراب‌تر می‌شد؛ ولی خب حتی یک پایان خوش هم بالاخره یک «پایان» به حساب میاد. اگه بخوام باز هم از اصطلاحات بوکس استفاده کنم، اتفاقی که اینجا میفته بیشتر شبیه متوقف کردن بازی توسط داوره تا یک جمع‌بندی و حس تخلیه روانی. جهت مقایسه، توی نسخه اصلی راکی، با اینکه راکی در نهایت به آپولو کرید می‌بازه، اما باز هم حس یک برنده رو داره. از این نظر، فکر کنم این فیلم اگه پایانی شبیه «زن جوان خوش‌آتیه» (Promising Young Woman) داشت خیلی بهتر می‌شد؛ جایی که فداکاری قهرمان داستان واقعاً یه معنایی پیدا می‌کنه. با همه این حرف‌ها، دلیل اصلی برای دیدن این فیلم، بازی کالی ریس در نقش کیلی «کی.او.» آپشاو هست؛ زنی اون‌قدر سرسخت که با تیغ ریش‌تراشی توی دهنش می‌خوابه! ریس در واقعیت هم بوکسوره و توی طرح داستان فیلم هم نقش داشته؛ برای همین یک‌تنه خیلی بیشتر از بیشتر فیلم‌های ورزشی (یا حتی ورزشکارانی مثل کایری ایروینگ، بازیکن NBA که معتقده زمین مسطحه، یا آرون راجرز، کوارتربک NFL که مخالف واکسنه) تونسته کلیشه «ورزشکار غول اما کم‌عقل» رو بشکنه. در نهایت، این فیلم درباره یک بوکسور زن، خیلی بهتر (و صدالبته کوتاه‌تر) از فیلمی مثل «دختر میلیون دلاری» (Million Dollar Baby) عمل می‌کنه؛ حداقل ویژگی یک پایان سرهم‌بندی‌شده اینه که فیلم دو ساعت و نیم وقتت رو نمی‌گیره تا در نهایت به هیچ‌جا برسه، حتی اگه آخرش هم به هیچ‌جا نرسیم!
2022-08-28badelf (منتقد)
Catch the Fair One: یک اتهام‌نامه سوزان در قالب یک اثر هیجان‌انگیز
کالی ریس، بوکسور حرفه‌ای، در اولین تجربه بازیگری خیره‌کننده‌اش، چنان بازی بی‌نقص و طبیعی ارائه میده که اصلاً حس نمی‌کنید داره بازیگری می‌کنه. ریس در نقش کیلی، بوکسوری که دنبال خواهر قاچاق‌شده‌اش می‌گرده، چنان اصالت و ملموس بودنی به نقش میده که فیلم Catch the Fair One رو از یک اثر هیجان‌انگیز معمولی، به یک بیانیه عمیق انسانی تبدیل می‌کنه.
قدرت فیلم در نگاه بی‌پروا و صریحش نهفته است. چیزی که می‌تونست یک داستان انتقامیِ کلیشه‌ای باشه، به کاوشی دقیق و پرجزئیات از خشونت ساختاری علیه زنان بومی تبدیل میشه. ریس سرسختیِ یک بازمانده رو به تصویر می‌کشه؛ اما نه به سبک قهرمان‌بازی‌های هالیوودی، بلکه به شکل یک تلاش بی‌صدا و مصمم برای بقا.
پشت بازی او، یک واقعیت تلخ جهانی پنهان شده: طبق برآورد سازمان ملل، در حال حاضر ۵۰ میلیون نفر درگیر بردگی مدرن هستند. فیلم Catch the Fair One فقط یک فیلم نیست؛ بلکه نورافکنیه روی یک فاجعه حقوق بشری که میلیون‌ها انسان رو همچنان نادیده و نامرئی باقی گذاشته.
کارگردانی جوزف کوبوتا ولادیکا باعث شده فیلم هیچ‌وقت حس شعارزدگی یا کلاس درس به خودش نگیره. برعکس، با یک اثر هیجان‌انگیز، جدی و بی‌رحم طرفیم که حقایق تلخ و ناراحت‌کننده‌ای رو درباره تبعیض، قاچاق انسان و حاشیه‌نشینیِ مداوم جوامع بومی برملا می‌کنه. فیلمی که هم سرگرمتون می‌کنه، هم خشمگینتون می‌کنه و هم مجبورتون می‌کنه که بهش توجه کنید.