The 5th Quarter

Todd (منتقد)

بهترین نقد فیلم! - http://tss5078.blogspot.com - @tss5078 - ۱۳ فوریه ۲۰۰۶، یک روز زمستانی معمولی در حومه کوچکی از آتلانتا بود. لوک آبیت، ستاره ۱۵ ساله لاکراس دبیرستان، برای رفتن به خانه سوار ماشین هم‌تیمی‌اش می‌شود. در طول مسیر، راننده تازه‌کار تصمیم می‌گیرد با سرعت ۹۰ مایل بر ساعت در خیابان جولان دهد و مهارت‌های رانندگی‌اش را به رخ بکشد تا اینکه کنترل ماشین از دستش در می‌رود. ماشین حدود ۷۰ فوت به هوا پرتاب می‌شود، تمام سرنشینان زخمی می‌شوند و لوک جوان جانش را از دست می‌دهد. این همان کابوسی است که همه خانواده‌ها هنگام رانندگی بچه‌هایشان از آن می‌ترسند؛ تنها تفاوت داستان لوک این است که واقعاً اتفاق افتاده است. «کوارتر پنجم» فیلمی است که به یاد لوک ساخته شده و داستان خانواده‌اش را پس از چنین فاجعه‌ای روایت می‌کند. با پیشرفت فیلم، فضا از تراژدی فاصله می‌گیرد و به سمت پیروزی می‌رود؛ پیروزی تیم فوتبال قهرمان ویک فارست در سال ۲۰۰۶. کاپیتان این تیم جان آبیت، برادر لوک بود. قرار بود این تیم در قعر جدول کارش را تمام کند، اما در نهایت فصل معجزه‌آسایی را رقم زد. داستانی به قدری عالی روایت شده که حتماً باید بر اساس واقعیت باشد. فکر نمی‌کنم هیچ نویسنده‌ای می‌توانست داستانی مثل این را تخیل کند. رایان مریمان بار دیگر در یک درام ورزشی نقش‌آفرینی کرده و این کار، قوی‌ترین اجرای او در میان تمام کارهایی است که از او دیده‌ام. او نه تنها توانایی ورزشی فوق‌العاده‌ای از خود نشان می‌دهد، بلکه بیننده را سوار ترن هوایی احساسات می‌کند. مریمان به قدری خوب است که حتی آدم سنگدل و بدبینی مثل مرا هم به گریه انداخت. آیدان کوئین و اندی مک‌داول در نقش بزرگ‌ترهای خانواده آبیت، اجراهای خیره‌کننده‌ای ارائه می‌دهند. آن‌ها باعث می‌شوند بیننده دقیقاً حس و حال خانواده آبیت را ببیند و لمس کند. بیشتر فیلم‌ها برای سرگرمی ساخته شده‌اند، اما «کوارتر پنجم» فراتر از سرگرمی عمل می‌کند؛ داستانی بسیار مهم را روایت می‌کند و واقعاً کاری می‌کند که برای دردها و سختی‌های دیگران غصه بخورید. من انتظار داشتم یک فیلم ورزشی ببینم، اما در عوض چیزی دیدم که واقعاً به فکر وادارم کرد. فقط بهترین آثار پرده نقره‌ای می‌توانند کاری کنند که همزمان برای شخصیت‌ها فکر کنید و احساساتی شوید.