When Time Got Louder

Brent Marchant (منتقد)

رسیدن به یه تعادل متوازن بین رسیدگی به نیازهای بقیه و توجه به خوشبختی و رفاه خودت، واقعاً مثل راه رفتن روی طناب باریکه. این موضوع دقیقاً در مورد کسایی صدق می‌کنه که از افرادی با نیازهای مراقبتی خاص نگهداری می‌کنن، مثل مبتلایان به اوتیسم. برای خانواده‌ای که از پسر نوجوان اوتیسمی‌شون (جاناتان سیمائو - Jonathan Simao) مراقبت می‌کنن — یه تصویرگر فوق‌العاده بااستعداد و با عملکرد بالا که عمدتاً غیرکلامیه — این کار انرژی و توان زیادی می‌طلبه. این مسئله خیلی وقت‌ها بخش زیادی از زندگی خودشون رو هم می‌گیره و وقتی سراغ اهداف شخصی خودشون می‌رن، حس گناه عمیقی بهشون دست می‌ده. این موضوع دقیقاً زمانی پررنگ‌تر می‌شه که خواهر بزرگ‌تر این نابغه هنری (ویلو شیلدز - Willow Shields) راهی دانشگاه می‌شه و وارد یک رابطه همجنس‌خواهانه با پارتنر جدیدش (آوا کاپری - Ava Capri) می‌شه؛ اقداماتی که باعث می‌شه احساس کنه انگار با خودخواهی تمام، نیازهای برادرش رو رها کرده. حالا او و پدر و مادرش (الیزابت میشل - Elizabeth Mitchell، لاکلین مونرو - Lochlyn Munro) چطور با این شرایط کنار میان؟ این دقیقاً همون چیزیه که کانی کوکیا (Connie Cocchia)، نویسنده و کارگردان، در اولین فیلم بلندش به زیبایی و با حساسیت بهش می‌پردازه؛ فیلمی که داستانی جذاب و دلی رو پیش روی مخاطب می‌ذاره و نشون میده چطور تو شرایط پراسترس، باید تصمیم‌های سخت اما دلسوزانه‌ای برای برآورده کردن نیازهای همه گرفته بشه. فیلم‌برداری زیبا، تدوین ماهرانه با فلش‌بک‌های حساب‌شده و موسیقی متن شنیدنی، به همراه بازی‌های درخشان گروه بازیگران — از اعضای خانواده گرفته تا مددکار اجتماعی دلسوز اما قاطع (شارون تیلور - Sharon Taylor) — به این داستان جون تازه‌ای بخشیده. فیلم احساسات کاملاً واقعی رو در بیننده بیدار می‌کنه و این کار رو با یه اصالت طبیعی انجام می‌ده، بدون اینکه هیچ‌وقت لوس یا کلیشه‌ای بشه؛ که این برای یه فیلم‌ساز کاراولی، یه موفقیت بزرگ به حساب میاد. فیلم «وقتی زمان بلندتر شد» یکی از اون جواهرات ناشناخته‌ست که بیشتر تو جشنواره‌ها چرخیده و خیلی زیر ذره‌بین نرفته، اما خوشبختانه الان برای استریم در دسترسه — و قطعا گزینه‌ایه که کاملاً ارزش دیدن داره.