منطقه ۹
در سال ۱۹۸۲، یک سفینه فضایی عظیم حامل جمعیتی از بیگانگان درمانده که به آنها «میگوها» (The Prawns) لقب داده شده بود، بر فراز شهر ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی ظاهر شد. بیست و هشت سال بعد، استقبال اولیه مردم از آنها رنگ باخته است. اردوگاه پناهندگانی که بیگانگان در آن اسکان داده شده بودند، به یک گتوی نظامی به نام «منطقه ۹» (District 9) تبدیل شده که در آن بیگانگان در شرایطی اسفبار محبوس شده و مورد استثمار قرار میگیرند. در سال ۲۰۱۰، شرکت تسلیحاتی «مولتینشنال یونایتد» (Multi-National United) قراردادی برای تخلیه اجباری این جمعیت امضا میکند و مأموری به نام ویکوس ون در مروه (Wikus van der Merwe) مسئولیت این عملیات را بر عهده میگیرد. در جریان این عملیات، ویکوس در معرض یک ماده شیمیایی عجیب بیگانه قرار میگیرد و حالا باید به کمک تنها دو دوست جدیدش از میان «میگوها» تکیه کند.
سال انتشار: 2009 کارگردان: Neill Blomkamp ژانر: Action، Sci-Fi، Thriller نویسندگان: Neill Blomkamp، Terri Tatchell امتیاز: 7.9نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این یک شروع فوقالعاده برای نیل بلومکمپ (Neill Blomkamp) نیوزیلندی بود. فیلم مدام آدم رو جذب میکنه و تا لحظه آخر میخکوب نگه میداره. این از اون فیلمهاییه که مثل «ناخدا و فرمانده: آخر دنیا» (Master and Commander: The Far Side of the World)، واقعاً پتانسیل داشت که دنبالههای زیادی براش ساخته بشه. خیلی بهتر از فیلم بعدی کارگردان یعنی «ایلیسیم» (Elysium) بود (بقیه فیلمهایی که بعد از اون ساخته رو ندیدم؛ امیدوارم مثل ام. نایت شیامالان (M. Night Shyamalan) تبدیل به یه هنرمند تکبعدی نشه که فقط یه چشمه بلده...).
2016-08-16
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
ارزش دیدن داره، حتماً دوباره میبینمش و شدیداً پیشنهادش میکنم. ایدهاش خیلی هیجانانگیزه: پناهندههای فضایی روی زمین، واکنش زمینیها به اونا و برعکس. البته ایده فیلم یه جاهایی حفرههای عجیبی داره؛ مثلاً گفته میشه همه خدمه سفینه به طرز مرموزی مردن و کسی بلد نیست با سفینه کار کنه، در حالی که سفینه مدتهاست توی هوا معلقه. فقط همون بحث جاذبه باید باعث میشد مردم ژوهانسبورگ شهر رو تخلیه کنن، اما برخورد دولتشون خیلی ضعیف به نظر میاد. مزیت روایت داستان توی آفریقای جنوبی برای مخاطب آمریکایی اینه که با یه جامعه سرمایهداری طرفیم که عمدتاً انگلیسی حرف میزنن؛ انگار که داستان توی مکزیک باشه و به جای باندهای نیجریهای از کارتلهای مکزیکی استفاده بشه. حالا اگه قبول کنیم که هیچ گزارشی از حادثه نداریم و نه ما و نه بیگانهها نمیتونیم سفینه رو تکون بدیم، ایده داستان اینه که یکی از بیگانهها میدونه باید چیکار کنه. آدم فکر میکنه اون فقط کافیه با یکی حرف بزنه تا مردمش رو از سیاره خارج کنه، اما چون اونقدر باهوش بوده که ۲۰ سال مخفیانه کارش رو پیش ببره، میدونه که نباید به کسی اعتماد کنه. این اصل «خودمحوری» کلید درک انگیزههای شخصیتها در طول داستانه. نویسندگی فیلم در کنار جلوههای ویژه و بازیها واقعاً عالیه. همونطور که ویکوس (Wikus) با تغییر شکلش دست و پنجه نرم میکنه، سوالات فلسفی زیادی درباره اینکه انسان بودن، بیگانه بودن، شهروند بودن یا مأمور دولت بودن یعنی چی، توی ذهن آدم شکل میگیره. فیلم یه جاهایی شبیه فیلمهای گنگستری یا سرقتی میشه تا یه فیلم فرار از دست دولت. اگه نگران بخشهای عمیق و فلسفی هستید، خیالتون راحت باشه چون فیلم پر از انفجار، تیراندازی و جذابیتهای علمیتخیلیه. البته یه سری کلیشههای احمقانه هم داره که فقط برای پیشبرد داستانه و چند جا واقعاً آدم رو وادار میکنه سرش رو تکون بده. انگیزهها منطقی به نظر نمیان مگر اینکه یادتون باشه همه، از جمله قهرمانهای داستان، مجبورن خودخواه باشن و فقط به فکر خودشون باشن، حتی وقتی با هم همکاری میکنن؛ تضاد جالبش هم اینجاست که فقط وقتی با هم همکاری میکنن به یه جایی میرسن. در کل فیلم خیلی خوبیه و اگه به سبک علمیتخیلی علاقه دارید و با فضای آفریقای جنوبی مشکلی ندارید (مثل فیلم «چپی» Chappie)، حتماً ببینیدش.
2020-07-19
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یک داستان خشن و اورجینال که همونقدر که سرگرمکنندهست، آدم رو به فکر فرو میبره؛ ترکیبی از هجو بیگانهستیزی و تمثیل سیاسی با اکشن پر سر و صدا. ۸ از ۱۰
2022-01-15
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**واسه یه فیلم کمهزینه، واقعاً تلاش خوبیه.** من اصلاً طرفدار فیلمهای فضایی نیستم، واسه همین این فیلم کلاً سلیقه من نیست. اما این باعث نشد که نبینمش و نکات مثبتش رو تحسین نکنم. نیل بلومکمپ (Neill Blomkamp) بدون بودجه کلان یا حمایت یه استودیوی قدرتمند، یه فیلم هوشمندانه و از نظر فنی تاثیرگذار ساخته. در واقع، من بیشتر از همه جذب جزئیات فنی فیلم شدم: فیلمبرداری فوقالعادهست و نورپردازی و رنگها عالیه. جلوههای ویژه و CGI خیلی خوبن و ثابت میکنن که برای گرفتن یه نتیجه خوب، حتماً لازم نیست یه کیسه پر از پول داشته باشی. سفینه به اندازه کافی عجیب و بیگانهها هم باورپذیر هستن؛ ظاهرشون عجیب اما با جزئیات و خوشساخته و طرز حرف زدنشون همزمان هم گویاست و هم مرموز. بخش زیادی از فیلم توی یه زاغهنشین واقعی در آفریقای جنوبی فیلمبرداری شده و دیدن اینکه هنوز انسانهایی هستن که توی چنین محیطی زندگی میکنن، سخته. کارگردان از بازیگرهای کمتر شناخته شده استفاده کرده که باعث شده شخصیتها باورپذیرتر بشن. شارلتو کوپلی (Sharlto Copley) شاید آشناترین چهره باشه چون توی کارهای پربینندهتری بازی کرده. اینجا هم تونسته یه بازی شایسته و بدون نقص ارائه بده... تنها نقص بزرگ فیلم تقصیر بازیگر نیست، بلکه مربوط به فیلمنامهست که اسمی برای شخصیتش انتخاب کرده که توی زبان مادری من (و فکر کنم فرانسوی و اسپانیایی) پتانسیل زیادی برای شوخی و مسخرهبازی داره: ویکوس ون در مروه (Wikus van der Merwe). مشکل اصلی فیلم ضعف فیلمنامهست. به نظرم فیلم سعی کرده با قرار دادن بیگانههای عجیب به جای آدمها توی اون زاغهنشین کثیف، یه جور نقد اجتماعی بکنه. آیا فیلم نقد تندیه به روشی که ما کسانی رو که پایینتر یا متفاوت از خودمون میدونیم، طرد میکنیم؟ اگه اینطوره، من درک میکنم، اما شاید من جزو معدود کسایی بودم که این رو فهمیدم. چون این تنها توضیحی برای شروع فیلمه: به جای اینکه بیگانههای مریض رو ببریم آزمایشگاه و دههها روشون تحقیق کنیم، اونا رو میندازیم توی یه زاغهنشین کثیف؟ این اصلاً برای من منطقی نیست.
2023-10-22
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
حدود بیست دقیقه اول فیلم جوری ارائه میشه که انگار مستنده؛ اطلاعات از همه طرف به سمتت میاد و گرافیکهای کوچیک روی صفحه سعی دارن فضا رو توضیح بدن که به نظرم واقعاً رو مخ بود. وسوسه شده بودم که بیخیالش بشم، اما خوشحالم که این کار رو نکردم چون وقتی داستان راه میافته، واقعاً خوب میشه. شاید بیگانهها این چند ساله داشتن تلویزیون تماشا میکردن و تصمیم گرفتن این بار بیخیال استقبال نظامی همیشگی توی آمریکا بشن و برن آفریقای جنوبی. سفینه مادرشون بالای ژوهانسبورگ پارک میکنه، در حالی که پر از موجودات عجیبیه (که شباهت زیادی به رفقای آرنولد توی فیلم «غارتگر» Predator دارن) که دنبال جایی برای زندگی میگردن. راه حل چیه؟ خب، یه حلبیآباد به سبک فاولا به اسم «منطقه ۹» که اونجا رها میشن تا توی کثافت و وحشیگری به حال خودشون باشن. چیزی که برای انسانها خیلی جذابتره، سلاحهای پیشرفته اونهاست و وقتی یه راه وحشیانه برای دور زدن سیستم امنیتی اون سلاحها پیدا میکنیم، اوضاع برای مهمانهای فضایی خطرناکتر میشه. مسئولیت جابهجایی این جمعیت یک میلیونی به عهده یه مأمور غیرنظامی به اسم «ویکوس» (با بازی شارلتو کوپلی Sharlto Copley) میافته، اما کارها طبق برنامه پیش نمیره و در طول مسیر، اون با مایعی آلوده میشه که انگار داره اون رو به یکی از اونا تبدیل میکنه! حالا که از طرف مردم خودش طرد شده و مزدورهای مسلح دنبالش هستن، برای زنده موندن یا پیدا کردن درمان، باید به «میگوها» تکیه کنه. وقتی از اون بخش ابتدایی خستهکننده رد میشیم، سرعت فیلم خیلی خوب بالا میره. بازی کوپلی در کنار جلوههای بصری متقاعدکننده توی اون گتوی کثیف، هم یه نقد اجتماعی درباره نحوه برخورد با اونهاست و هم فضایی برای المانهای سنتی و بازیگونه داستان فراهم میکنه. فیلم گاهی از ما میپرسه که واقعاً کی انسانتره؟ و با اینکه در ژانر علمیتخیلیه، سوالات تاملبرانگیزی درباره مهاجرت دستهجمعی میپرسه که میتونه به دنیای واقعی خودمون هم مربوط باشه. پاش بمونید، ارزش دیدن داره.
2025-06-20