The Blazing World

Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)

اگه دیوید لینچ، لوئیس کارول و نیکلاس ویندینگ رفن دور هم جمع می‌شدن و با هم اسید (LSD) می‌زدن، نتیجه‌اش احتمالاً می‌شد فیلم ترسناک، فانتزی و آوانگارد «جهان مشتعل». این اثر تجربی، روان‌شناختی و به‌شدت خوش‌رنگ‌ولعاب و استیلیزه، هرچند نشون میده که کار یه فیلم‌ساز کم‌تجربه‌ست (کارلسون یانگ)، اما دید بلندپروازانه‌ای داره که می‌تونه در آینده به یه چیز واقعاً خاص تبدیل بشه.

مارگارت (با بازی خود یانگ) از بچگی گرفتار کابوس غرق شدن خواهر دوقلوش تو استخر حیاط پشتی بوده، اونم درست وقتی که پدر و مادر ناراضی‌اش (وینسا شاو، درموت مالرونی) داشتن تو خونه با هم داد و بیداد می‌کردن. اون هیچ‌وقت نتونسته از ضربه‌ی روحی و عذاب وجدان اون روز خلاص بشه و تو بزرگسالی، همه‌ش درگیر و شیفته‌ی ایده‌های ماورایی و جهان‌های موازیه؛ دنیاهایی که شاید آدم‌ها رو تو برزخی بین مرگ و زندگی حبس کنن. مارگارت که چیزی تا خودکشی فاصله نداره، وارد سوراخ خرگوش میشه و سفری کابوس‌وار رو به اعماق روان خودش شروع می‌کنه؛ جایی که باید با هیولاهای گذشته‌ش روبه‌رو بشه.

این فیلم مخصوص طرفدارای دوآتیشه‌ی سینمای هنریه (آرت هاوس). بیشتر از اینکه بخواید دنبال منطق و تفسیر دقیق باشید، باید بشینید و با حس و تصویر همراه بشید. اصلاً سعی نکنید از بیشتر بخش‌های داستان سر دربیارید؛ به عبارت دیگه، فقط لم بدید و برید تو حس فیلم. کار عجیبیه، ولی سبک کارگردانی یانگ بلافاصله منو گرفت. مخصوصاً شجاعتش رو در پیاده کردن ایده‌ی شخصی و خلاقانه‌ش خیلی تحسین می‌کنم. فیلم مثل یه رؤیای وهم‌آلود و تاریکه که توی ارائه‌ی نمادین و انتزاعیِ مفاهیم حسابی بلندپروازه. «جهان مشتعل» با تمام زیبایی‌های تاریک و غریبش، یه اثر تجربیِ چالش‌برانگیزه که خیلی راحت می‌تونه جاش توی یه موزه‌ی هنر مدرن باشه.