Please Hold

CinemaSerf (منتقد)

«ماتئوی» جوان (با بازی اریک لوپز) یک روز صبح در راه سر کار است که توسط یک پلیس رباتیک بازداشت می‌شود، به او دستبند زده شده و به زندان انداخته می‌شود - آن هم بدون اینکه حتا یک انسان را ببیند یا با او حرف بزند. داخل سلول، صفحه نمایش بزرگ به او پیشنهاد می‌کند که اعتراف به گناهکاری کند وگرنه با ۴۵ سال زندان روبرو می‌شود، اما او هنوز حتی کوچک‌ترین ایده‌ای ندارد که اصلاً چه کاری انجام داده! بدون پول، او مجبور است یک شغل زندانی را قبول کند تا شاید بتواند هزینه یک تماس تلفنی به خانواده‌اش را درآورد تا برای صحبت سرسری با یک وکیل پول جمع کنند - ولی وکیل هم فقط یک آدم بی‌تفاوت از آب درمی‌آید که فقط دنبال دستمزدش است. آیا اصلاً شانسی هست که پای او به دادگاه برسد، چه برسد به اینکه آزاد شود؟ و اگر هم بشود، چه چیزی بیرون زندان منتظر اوست؟

در زمانی که حرف از حذف هیئت منصفه از برخی دادگاه‌ها در بریتانیا مطرح است، این فیلم نگاهی نگران‌کننده و در عین حال کاملاً باورپذیر ارائه می‌دهد که چگونه روند فرسایش تدریجی عدالت با اتوماسیون راحت‌تر، ارزان‌تر و تر و تمیزتر می‌شود - به‌ویژه وقتی برای کسانی اتفاق می‌افتد که منابع مالی کافی برای مبارزه با این فرهنگ ترسناک «پرداخت کن تا خدمت بگیری» را ندارند. لوپز در نقش آدم بی‌نوایی که قدم به قدم ناامیدتر می‌شود خیلی خوب بازی می‌کند و پیام‌های متنی مداوم و پر از اصطلاحات اداری، به شکلی موثر و گاهی کاملاً کمدی، نه‌تنها پروسه عدالت، بلکه خودِ انسانیت را هویت‌زدایی می‌کنند. دیدن این فیلم ۲۰ دقیقه‌ای کاملاً ارزشش را دارد و تعجب می‌کنم اگر به نوعی روی زندگی روزمره همه ما کمی تأثیر نگذارد و ملموس نباشد.