Земля блакитна, ніби апельсин

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم از اون مستندهای واقع‌گرایانه و بدون واسطه‌ست که واقعاً به دل می‌شینه و آدم رو تکون می‌ده. داستان حول محور «آنا»، مادر چهار بچه، می‌چرخه که سعی داره وسط درگیری‌های ادامه‌دار منطقه دونباس اوکراین، یه ذره حس و حال عادی بودن رو به زندگی بچه‌هاش بیاره. در حالی که بمب‌ها از آسمون می‌بارن و صدای گلوله‌ها همیشه بیخ گوششونه، خونواده تصمیم می‌گیرن فیلمی بسازن که سختی‌ها و البته شادی‌های روزمره‌شون رو نشون بده—و به‌طور عجیبی، کلی از همین لحظات شاد هست که فضای تاریک و غم‌زده رو روشن می‌کنه. سن بچه‌ها از اواسط نوجوانی تا ده سال کوچیک‌تره و همگی عاشق سینمان.

شاید اینجا خبری از اون خودجوش بودنِ صرف نباشه؛ بازیگرا که همگی نابازیگرن و واقعاً دارن تو این وضعیت زندگی می‌کنن، گاهی طوری به نظر می‌رسن که انگار جملات رو تمرین کردن و بهشون اشاره می‌شه چی بگن، اما این بیشتر نشون‌دهنده تلاش جدی‌شونه برای ارائه یه کار درست. حرف‌ها و تصویری که از خودشون ارائه می‌دن کاملاً واقعیه و اشتیاقشون برای بی‌نقص کار کردن، نشون از یه جور حرفه‌ای‌گری داره که وقتی خطر واقعی زندگی روزمره‌شون رو می‌بینید، حسابی جلب توجه می‌کنه. اینکه تو دل این شرایط وقت می‌ذارن تا یه کار سطح بالا بسازن واقعاً تحسین‌برانگیزه.

خونواده به شدت به هم وابسته‌ان؛ روزهای خوب و بد دارن، قهر و آشتی دارن، اما یه حس عشق واقعی ازشون ساطع می‌شه، همراه با یه ذره طنز بامزه. آنا تمام تلاشش رو می‌کنه تا زندگی خونواده‌ش تا حد ممکن «عادی» بمونه—حتی اگه مجبور بشن شب‌ها برای فرار از بمباران به پناهگاه برن. اونا با کمک فناوری یه اثر تأثیرگذار خلق کردن و تصویربرداری صمیمی فیلم، شکنندگی و آسیب‌پذیری همه‌شون رو نشون می‌ده، در حالی که حاضر نیستن فقط تو یه پناهگاه زیرزمینی کز کنن و تسلیم بشن. تماشای فیلم شاید همیشه آسون نباشه، اما فوق‌العاده گیرا و مجذوب‌کننده‌ست.