Summertime
در طول یک روز گرم تابستانی در لس‌آنجلس، مسیر زندگی ۲۵ جوان اهل این شهر به هم گره می‌خورد. یک گیتاریست اسکیت‌سوار، یک گرافیتی‌کار، دو رپر تازه‌کار، یک کارگر کلافه فست‌فود و یک راننده لیموزین—داستان‌های همگی آن‌ها در هم تنیده می‌شود. آن‌ها از طریق شعر، احساساتشان را درباره زندگی، عشق، غم، خانواده، خانه و ترس بیان می‌کنند. در این میان، یکی از آن‌ها فقط می‌خواهد جایی را پیدا کند که هنوز چیزبرگرهای خوبی سرو می‌کند.
سال انتشار: 2021 کارگردان: Carlos López Estrada ژانر: Comedy، Drama، Music نویسندگان: Paolina Acuña-González، Jason Alvarez، Austin Antoine امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)
سال ۲۰۱۸ بود که سینمادوست‌ها با یک کارگردان جدید و هیجان‌انگیز به نام کارلوس لوپز استرادا (Carlos López Estrada) و فیلم فوق‌العاده‌اش «کوری» (Blindspotting) آشنا شدند. انتظارها از فیلم‌سازان پراستعدادی مثل استرادا معمولاً خیلی بالاست و گاهی غیرممکن به نظر می‌رسه، اما «وقت تابستان» (Summertime)، دومین فیلم بلندش، یک تجربه کاملاً موفق در داستان‌گویی با هنر اجرا و شعرخوانی کلامی (Spoken Word) از آب دراومده. شاید در نگاه اول به نظر برسه با یک اثر سخت و طاقت‌فرسا طرفیم، اما به طرز عجیبی به نماد واقعی سینمای مستقل تبدیل میشه: یک همکاری هنری بدون غرور و کاملاً بی‌ریا و واقعی.
در طول یک روز تابستانی در لس‌آنجلس، زندگی ۲۵ نوجوان به هم گره می‌خوره. خط داستانیِ قوی و پررنگی وجود نداره، بلکه یک روایت کم‌رنگ و روان همه داستان‌ها رو به هم وصل می‌کنه. داستان با شعرهایی روایت میشه که همگی توسط بازیگران تازه‌کار فیلم (از جمله تایریس وینتر، مارکیشا بابرز، میلا کودا، آستین آنتوان، گوردون ایپ، مایا میور و والتر فینی جونیور) نوشته و اجرا شده. این‌ها بازیگر نیستند، بلکه هنرمندانی هستند که فیلم بستر مناسبی رو برای شنیده شدن صدای واقعی‌شون فراهم کرده. کادر بازیگران با شخصیت‌های پرانرژی و استعداد فوق‌العاده‌شون در شعرگویی خیلی جذابند و شعراشون ریشه عمیقی در مکان و تجربیاتشون داره. این هنرمندان جوان و متنوع همگی اهل لس‌آنجلس هستند و در همین شهر زندگی می‌کنند؛ اونا دیدگاهی بی‌سانسور، بدون روتوش و خام ارائه میدن که مستقیماً از دلشون برمی‌آمده. پیوند هنر اونا با شهرشون بسیار عمیق و پرمعناست و صدای پرانرژی‌شون چیزیه که دنیا باید بشنوه.
به طرز شگفت‌انگیزی، فیلم کاملاً روان پیش میره و اصلاً حالت تصنعی یا شوکه‌کننده نداره (با وجود شروعی کمی ناپیوسته و افت کوتاهی در اواسط فیلم). این تجربه می‌تونست (و احتمالاً باید) خیلی سریع به مسیر اشتباهی بره، اما به نحوی همه قطعات کنار هم قرار می‌گیرند و عوامل و بازیگران از پسش برمی‌آن. این فیلم ترکیب برنده‌ای از یک کارگردان صاحب‌سبک و هنرمندان جوانی است که حرف دلشون رو می‌زنند و جالب اینجاست که نقطه‌ضعف‌های فیلم، اون رو حتی قوی‌تر هم کرده. فیلم از طریق شعر شهریِ یک نسل جوان، فریادهای پر از امید و سرخوردگی اونا رو به تصویر می‌کشه؛ اثری که به همون اندازه که پیچیده‌ست، الهام‌بخش هم هست. فیلم «وقت تابستان» دقیقاً همون چیزیه که هنرِ تاثیرگذار باید باشه.