Dolly Parton: Here I Am

YouShouldKnow (منتقد)

امتیاز: 4

دالی پارتن یک موزیسین شگفت‌انگیز است و می‌دانم که او به خاطر ظاهرش مجبور بوده سختی‌های زیادی را تحمل کند، و این همان چیزی بود که می‌خواستم در این مستند ببینم. با این حال، این اثر بیشتر مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها با دوستانِ (?) اوست که خاطراتشان را به همراه چند عکس و ویدیو از دوره‌های مختلف برای تایید حرف‌هایشان بازگو می‌کنند. این سبک چندان به دل من نمی‌نشیند چون مدام بین گذشته و حال جابجا می‌شود، برخلاف مستندی که جریانی پیوسته از اتفاقات گذشته تا زمان حال داشته باشد. بنابراین، این مستند برای من مناسب نبود، هرچند که نگاهی جذاب به زندگی او داشت.

2025-01-05

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 6

چیز بسیار دست‌کاری‌شده‌ای در این فیلم درباره دالی پارتن وجود دارد و من در هیچ نقطه‌ای حس نکردم که داریم چیزی درباره او یاد می‌گیریم که از قبل در حوزه عموم نبوده یا او نمی خواسته ما بدانیم. با این حال، چیزی که به ما نشان می‌دهد مجموعه‌ای کاملاً گلچین‌شده از حضورهای اوست و درست از همان اجراهای اولیه‌اش با پورتر واگنر، او به عنوان زنی مصمم به نظر می‌رسد که می‌خواهد با شرایط خودش موفق شود. ترانه‌های او به وضوح دیدگاه‌هایش را درباره نقش زنان در خانواده و جامعه نشان می‌دهند، اما او یک فمینیست آشکار نیست. در واقع، با وجود اینکه او به راحتی دوستی‌اش با رنگین‌پوستان یا افراد همجنس‌گرا را می‌پذیرد، اما آن‌قدر زیرک است که درک کند کسانی که «او را دوست دارند» (همان‌طور که جین فوندا گفت) ممکن است عمیقاً و از نظر سیاسی محافظه‌کار باشند، بنابراین او - حداقل در ملاءعام - در مورد موضوعاتی که ممکن است دست‌های پوست‌کنده یا حامیانش را گاز بگیرد، احتیاط می‌کند و سکوت پیشه می‌کند. با پیش رفتن فیلم، حس نکردم که چیز بیشتری درباره اینکه این زن واقعاً کیست فهمیده‌ام، فراتر از آن شخصیت جذاب و متواضعی که مدام از خود به نمایش می‌گذارد. حتی هم‌بازی‌های او در فیلم «نه تا پنج» (۱۹۸۰) اعتراف می‌کنند که هرگز او را بدون «لباس‌های فرم و همیشگی‌اش» ندیده‌اند و بسیاری از نوازندگانی که سال‌ها با او کار کرده بودند، هرگز شوهرش را ندیده بودند و این حس را هم نمی‌دادند که روزی به او بسیار نزدیک بوده‌اند. مسئله این نبود که من به دنبال مسائل جنجالی یا حتی خاله زنکی باشم، اما اثری که تا این حد برنامه‌ریزی‌شده و اجرا شده باشد، تنها یک روی این هنرمند را به ما نشان می‌دهد و برای این کار می‌توانستیم به سادگی چند تا از کنسرت‌هایش را تماشا کنیم. او به چند نکته شخصی‌تر اشاره می‌کند و آدم تعجب می‌کند که آیا مثلاً آهنگ «جولین» تا حدی زندگینامه‌ای است، اما این‌ها فقط خرده‌نان‌هایی برای کسی است که می‌خواهد دالی پارتن واقعی را بشناسد. فیلم به اندازه کافی قابل تماشا کردن است، اما من آن را بیشتر شبیه به آگهی تسلیتی در انتظار ساخت از سوی ستاره‌ای دیدم که می‌خواست مطمئن شود همان‌طور که خودش می‌خواهد در خاطره‌ها بماند.

2026-01-26