All Dirt Roads Taste of Salt

Brent Marchant (منتقد)

وقتی فیلمی می‌سازید که بهترین توصیف برای آن «تجربی» است، جاه‌طلبی نقش مهمی در رسیدن به آن هدف دارد. با این حال، اگر فیلم در نهایت حرف معنادار و عمیقی برای گفتن نداشته باشد، این جاه‌طلبی برای نجات پروژه کافی نیست؛ و متاسفانه، این دقیقا همان چیزی است که در اولین تجربه کارگردانی و نویسندگیِ ریون جکسونِ (Raven Jackson) شاعر گم شده است. این اثر را شاید بهتر باشد یک شعر تصویریِ جو جوهری توصیف کنیم که زندگی چند دهه‌ای یک زن آفریقایی-آمریکایی را در مناطق روستایی می‌سی‌سی‌پی، از دوران کودکی تا مادربزرگ شدن، زیر ذره‌بین می‌برد. فیلم روایت بسیار سبکی دارد و تلاش می‌کند داستانش را به سبک کسانی چون ترنس مالیک (Terrence Malick) به شکل بصری روایت کند و بیشتر به «نشان دادن» تکیه کند تا «گفتن»؛ که البته تلاشی قابل ستایش است. با این وجود، فیلم آن‌قدر روی تصاویرش حساب باز می‌کند که اغلب در انتقال هر چیز باارزش و ملموسی شکست می‌ خورد، علی‌رغم زیبایی‌های بصری‌اش و برخی سکانس‌های صمیمانه که در آن‌ها احساسات شخصیت‌ها قابل لمس و تاثیرگذار است. اما در این بین، سکانس‌ها پس از مدتی کشدار می‌شوند و تلاش می‌کنند با استفاده از اتفاقاتی که ذاتاً بیش از حد پیش‌پاافتاده هستند تا مفهومی واقعاً روشن‌گرانه یا غنی از نظر فلسفی ارائه دهند، به بینش‌های عمیقی دست پیدا کنند. در عوض، فیلم نگاهی بیوگرافیک به پیوندهای یک فرد با افراد، مکان‌ها و اتفاقات روزمره زندگی‌اش ارائه می‌دهد؛ روایتی که مایه تأسف است، بیشتر شبیه به یک فیلم خانوادگی با ظاهر هنری (آرتهوس) به نظر می‌رسد. نمونه بارز این موضوع، سکانسِ تقریباً ۱۰ دقیقه‌ایِ یک آغوش است که صراحتاً در زمانی بسیار کمتر از آن هم به‌ شدت خسته‌کننده می‌شود. من حدس می‌زنم این کاستی‌ها از آنجا ناشی می‌شود که فیلمساز بیش از حد به سوژه خودش نزدیک بوده، چرا که بسیاری از شخصیت‌های این داستان بر اساس زندگی افراد خانواده و اجداد خودش ساخته شده‌اند. این عناصر ممکن است برای خودش بسیار تکان‌دهنده باشند، اما به موادی تبدیل نمی‌شوند که برای افراد خارج از حلقه نزدیکانش معنای خاصی داشته باشند. با این اوصاف، این اثر بی‌نصیب از ویژگی‌های مثبت هم نیست؛ به ویژه فیلمبرداری خیره‌کننده و موسیقی متن اورجینال زیبای آن. با این حال، فراتر از این‌ها، «تمام جاده‌های خاکی طعم نمک می‌دهند» احتمالاً صبر خیلی از بینندگان را لبریز خواهد کرد، حتی کسانی که حاضرند به رویکرد ابداعی و جایگزین آن فرصتی بدهند. این اثر واقعاً بیشتر شبیه به یک پروژه مدرسه فیلمسازی یا هنر است تا چیزی که حتی برای سرسخت‌ترین و روشنفکرترین سینمادوستان هم جذاب باشد. و این مایه تأسف است، چون مطمئنم داستان جالبی جایی در میان این مطالب دفن شده است. متاسفانه، آن داستان هیچ‌وقت رو نمی‌آید و در میان پیله‌ی تزیینات هنریِ خودش گم می‌ماند.