Light

CinemaSerf (منتقد)

متیو وولارد (Matt Woollard) کارگردان احتمالاً با خودش فکر کرده: «بذار از رفقامون تو پارامونت بخوایم یه روز استودیو رو بهمون قرض بدن تا بتونیم اون لباس‌های غواصی قدیمی مستند ژاک کوستو رو برداریم. بعدش می‌تونیم یه داستان شبه‌علمی‌تخیلی بسازیم درباره سه تا زن کاملاً شبیه به هم که توی یه سیاره تاریک و مه‌آلود گیر افتادن؛ سیاره‌ای که انگار یه هیولا داره توش وحشت‌آفرینی می‌کنه که جذب نور میشه و عادت داره مدفوع‌های گنده‌ای از خودش به جا بذاره.» شاید وقتی داشتن این فضولات رو برای پیدا کردن گنج زیر و رو می‌کردن، فکر کردن منصفانه‌ترین کار اینه که ما هم همین کار رو با خط داستانی فیلم بکنیم، پس با هم توی این بدبختی شریک میشیم و جلو میریم. نور؟ آهان، آره - با اون نورهای درخت کریسمس پارسال چیکار کردیم؟ عالیه. کی بودجه لازم داره؟ یا نویسنده؟ یا اصلاً فیلم‌نامه؟ راستش بعد از حدود ۱۵ دقیقه از این درام واقعاً کسل‌کننده و بی‌رمق، فهمیدم این فیلم قطعاً باید نتیجه یه شرط‌بندی دانشجویی بوده باشه. منصفانه بخوام بگم، بعضی از جلوه‌های بصری حداقل به خوبی یکی از قسمت‌های سریال «فضا: ۱۹۹۹» محصول مثلاً سال ۱۹۷۵ هستن - اما بقیه فیلم از اول تا آخر یه پوچی مطلقه. بازیگری خاصی هم در کار نیست، فقط شخصیت‌ها با اون تنگ‌های ماهی برعکس روی سرشون (کلاه‌های غواصی) دارن توی تاریکی دنبال یه پسر گمشده به اسم «لوکاس» (Luccas - بله، به یه دلیلی با دو تا c!) می‌گردن. وولارد سعی می‌کنه آخر فیلم با یه خرده دوز و کلک، حس خطر تزریق کنه، اما این فقط یک دقیقه از اون نود دقیقه‌ایه که دیگه هیچ‌وقت بهمون برنمی‌گرده. از اون فیلم‌هاییه که هر کسی توش دست داشته دلش می‌خواد سریعاً هرگونه ارتباطی باهاش رو تکذیب کنه و قطعاً ارزش دیدن نداره.