شماره ۱۰ خیابان کلاورفیلد
میشل (Michelle) پس از یک تصادف رانندگی، به هوش میآید و خود را در یک پناهگاه مرموز همراه با دو مرد به نامهای هاوارد (Howard) و امت (Emmett) میبیند. هاوارد به او یک جفت عصا میدهد تا با وجود آسیبدیدگی پایش در تصادف، بتواند حرکت کند و به او میگوید «باید به کار با اینها عادت کنی» و سپس پناهگاه را ترک میکند. به میشل گفته شده که حملهای فضایی رخ داده و دنیای بیرون سمی شده است. با این حال، به زودی نیتهای هاوارد و امت زیر سوال میرود و میشل با یک پرسش اساسی روبرو میشود: داخل پناهگاه امنتر است یا بیرون؟
سال انتشار: 2016 کارگردان: Dan Trachtenberg ژانر: Drama، Horror، Sci-Fi نویسندگان: Josh Campbell، Matt Stuecken، Damien Chazelle امتیاز: 7.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
> دیدگاه جدیدی به فیلم اصلی اضافه میکنه ولی در عین حال حس رمزآلود بودنش رو حفظ کرده. اول اسمش «The Cellar» بود ولی بعداً شد اسپینآف «Cloverfield». روایت فیلم برخلاف فیلم اول که سبک ویدئوی پیدا شده (found footage) داشت، یه روایت معمولی بود. اما اگه طرفدار فیلم اصلی، مخصوصاً فیلمهای هیولایی هستید، ممکنه ناامید بشید. چون این فیلم بیشتر یه معمایی-تریلر روانشناختی بود تا یه اکشن-ماجراجویی علمیتخیلی. فقط پرده آخر فیلم مشخص میکنه که چطور و کجا به دنیای کلوورفیلد وصل میشه، هرچند به جز اسمی که روی فیلم گذاشتن و اصرار سازندهها که این همون فرنچایزه، نشونه خیلی واضح دیگهای نداره. چون به نظر من، فیلم بیشتر شبیه فیلمهای تهاجم فضایی مثل «Skyline» و «Battle LA» یا حتی «The 5th Wave» بود تا «Cloverfield». من قطعاً از فیلم لذت بردم، یه تم مخفیگاه زیرزمینی باحال داشت که شبیه فیلم اخیر «Room» بود. از وقتی اعلام کردن به کلوورفیلد ربط داره، انتظار یه چیز دیگه داشتم که خب در واقع همه رو بدجوری گمراه کرد. اگه دنبالهای براش نسازن، پس ارتباط بین دو تا فیلم بیمورد بوده، واسه همین منتظر دنبالهشم. ولی با این حال بدون این قاطی کردنها هم فیلم خیلی خوبیه. پیشنهاد میکنم به عنوان یه فیلم مستقل بهش نگاه کنید تا تجربه تماشای بهتری داشته باشید. یه فیلم دیگه با بازیگرهای محدود (کلاً چهار تا شخصیت) که در یک لوکیشن واحد فیلمبرداری شده و فقط ۱۵ میلیون دلار هزینه داشته، ولی چندین برابر فروخته. تمام اعتبار این موفقیت هم میرسه به تاکتیکهای بازاریابی که فیلم رو به اون بلاکباستر ۲۰۰۸ چسبوندن. اگه مستقل هم بود احتمالاً موفق میشد، در نهایت همه، از جمله طرفدارها و فیلمسازها، از چیزی که الان هست راضیان. تعلیق فیلم خیلی خوب بود ولی خیلی طولش دادن. پرده سوم سرعتش به شدت بالا رفت که خب با توجه به اسم کلوورفیلد، انتظارش میرفت. وقتی همه دارن به هیولاها فکر میکنن، فیلم یه چیز متفاوت تحویل میده و همین باعث موفقیتش میشه. ۷.۵ از ۱۰
2016-06-24
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
با اینکه من بیشتر طرفدار علمیتخیلیهای قدیمی و کارگردانهای امتحانپسداده هستم، دو تا چیز باعث شد این فیلم رو ببینم (و حتی نزدیک بود به خاطرشون برم سینما): جان گودمن (John Goodman) و جی.جی. آبرامز (J.J. Abrams). اولی که توی هر کاری میکنه عالیه و دومی هم که دست به هر چی میزنه طلا میشه، مخصوصاً وقتی پای ژانر مورد علاقه من وسط باشه. واقعاً اورجینال بودن فیلم رو تحسین کردم. شخصیت منفیِ چسبنده، ابهامِ این موقعیت خاص و روشی که همه چیز خیلی تمیز به هم وصل شد، باعث شد هم به عنوان یه عشقِ سینما راضی باشم و هم مشتاقانه منتظر دنباله احتمالیش بمونم.
2016-08-12
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
آدمها موجودات عجیبی هستن. همیشه نمیشه قانعشون کرد که امنیت به نفعشونه. فیلم «شماره ۱۰ جاده کلوورفیلد» به کارگردانی دن تراختنبرگ (Dan Trachtenberg) و نویسندگی جاش کمپبل، متیو استوکن و دیمین شزل ساخته شده. بازیگرهای اصلیش جان گودمن، مری الیزابت وینستد و جان گالاگر جونیور هستن. موسیقی از بر مککرری و فیلمبرداری هم کار جف کاتر هست. میشل (وینستد) بعد از تصادف بیدار میشه و میبینه توی یه پناهگاه زیرزمینی حبس شده... از همین اول باید بگم که اگه قبل از دیدن فیلم هیچی دربارهش ندونید، یه امتیاز بزرگ براتون محسوب میشه. چون پاداشهای زیادی براتون داره. تراختنبرگ و تیمش فیلمی ساختن که از همون شروع پرتنش هست؛ اثری که مدام شما رو وادار میکنه بپرسید «آخه اینجا چه خبره؟». نه تنها روابط سه نفره توی پناهگاه برامون سواله (مخصوصاً در مورد هاوارد با بازی گودمن که صاحب پناهگاهه)، بلکه این سوال هم هست که اصلاً توی دنیای بیرون چه اتفاقی افتاده؟ اگه اصلاً اتفاقی افتاده باشه! همین موضوع به حس خفقانی که لوکیشن فیلم ایجاد کرده، کمک میکنه. یکی از نقاط قوت فیلم اینه که از طریق ذهنیت میشل، ما رو هم مجبور میکنه استرسش رو حس کنیم، ولی در عین حال از زرنگی و کاربلد بودنش کیف میکنیم. از طرف دیگه رابطهش با نفر سوم پناهگاه یعنی امت (گالاگر جونیور) خیلی واقعی شکل میگیره و توی اون شرایط سیاه، یه امیدی به آدم میده. اما خب هر چی داستان جلوتر میره، قطعات پازل با هیجان و شوک و ترس واقعی کنار هم چیده میشن تا برسیم به فینال بزرگ و افشاگریها. اونجاست که یا از عصبانیت پر درمیارید یا سازندهها رو بابت مسیری که رفتن تحسین میکنید... بازی هر سه نفر عالیه (خوبه که هنوز فیلمسازهایی هستن که میدونن جان گودمن چه استعداد بزرگیه) و از نظر فنی، صدا و تصویر هم فوقالعادهست. این تریلرِ مثل فنر جمعشده، یه اثر برنده است. ۸.۵ از ۱۰
2017-01-19
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم مثل Misery و Moon شروع شد ولی تهش شبیه The Mist شد. میدونستم چون دنباله کلوورفیلده (که دوسش داشتم) ممکنه درباره فضاییها باشه، ولی چون فیلمنامه خیلی خوب نوشته شده بود، این موضوع رو فراموش کردم. مدام برات سوال ایجاد میکرد و کلی تقابل پرتنش با جان گودمن داشت (دم دیمین شزل بابت فیلمنامه خوبش گرم). یه جورایی مسیری که فیلم داشت میرفت رو فراموش کردم و راستش پایانبندی فیلم خیلی قانعم نکرد. ۲.۵ از ۵ ستاره.
2017-03-09
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «شماره ۱۰ جاده کلوورفیلد» محصول ۲۰۱۶ یه تریلر روانشناختیه به کارگردانی دن تراختنبرگ (Dan Trachtenberg) و با بازی جان گودمن، مری الیزابت وینستد و جان گالاگر جونیور. فیلم یه داستان مستقله که توی همون دنیای فیلم «کلوورفیلد» ۲۰۰۸ اتفاق میافته، ولی بدون دیدن فیلم اول هم میشه ازش لذت برد. داستان درباره میشل (مری الیزابت وینستد) هست، زن جوانی که بعد از تصادف توی یه پناهگاه زیرزمینی بیدار میشه. زود میفهمه که تنها نیست و صاحب پناهگاه یعنی هاوارد (جان گودمن) و یه بازمانده دیگه به اسم امت (جان گالاگر جونیور) هم اونجا هستن. هاوارد ادعا میکنه که دنیای بیرون با یه حمله شیمیایی نابود شده و اونا تنها بازماندهها هستن. هر چی میگذره، میشل به حرفهای هاوارد شک میکنه و سعی میکنه بفهمه بیرون واقعاً چه خبره. یکی از قویترین بخشهای فیلم، تیم بازیگریشه. جان گودمن یه بازی خیرهکننده در نقش هاوارد ارائه میده؛ یه شخصیت پیچیده و جذاب که بین مهربونی و خباثت در نوسانه. مری الیزابت وینستد هم در نقش میشل عالیه؛ شخصیتی باهوش، زرنگ و مصمم. جان گالاگر جونیور هم در نقش امت خیلی خوبه و یه جورایی تضاد با رفتارهای عجیب هاوارد ایجاد میکنه. شیمی بین این سه نفر کاملاً ملموسه. نقطه قوت دیگه فیلم، ریتم اونه. فیلمنامه خیلی دقیق نوشته شده و مخاطب رو تا لحظه آخر میخکوب میکنه. تعلیق فیلم عالی مدیریت شده. کارگردانی و فیلمبرداری هم درجه یکه، مخصوصاً صحنههای خفقانآور پناهگاه جوری فیلمبرداری شده که انگار خودتون هم با شخصیتها اونجا گیر افتادید. یه ایراد کوچیک فیلم پایانبندیشه. ممکنه بعضیها نپسندن و بعضیها هم فکر کنن بهترین پایان ممکن بوده. به هر حال با تم و لحن فیلم همخوانی داره و تهش به سلیقه شخصی برمیگرده. در کل، این فیلم یه اثر درخشونه که هر کسی عاشق تریلرهای روانشناختیه باید ببیندش. بازیهای قوی، فیلمنامه منسجم و کارگردانی عالی، این فیلم رو به یه انتخاب واجب تبدیل میکنه. نمره من ۷ از ۱۰ هست. نقد از RSOliveira
2023-03-10