幻愛

CinemaSerf (منتقد)

حالا باید پای این فیلم بنشینید چون شروعش خیلی وسوسه‌کننده نیست. ما «لوک» (با بازی چون-هیم لائو)، پسر معمولی و خوش‌پوش اهل هنگ‌کنگ با موهای آشفته را می‌بینیم که با «یان یان» (با بازی سیسیلیا چوی) نسبتاً مرتب و شیک آشنا می‌شود و عاشقش می‌شود؛ دختری که با پدر بدرفتارش در آپارتمانی در طبقه بالا زندگی می‌کند. به نظر می‌رسد داستان قرار است یک رومنس کلیشه‌ای و معمولی باشد، تا اینکه متوجه می‌شویم «لوک» - مردی برون‌گرا که به بچه‌های کوچک ورزش یاد می‌دهد - در حال درمان بیماری اسکیزوفرنی است و همه‌چیز در دنیای او لزوماً واقعی نیست. او ته دلش آدم صادقی است، و وقتی تصمیم می‌گیرد عادلانه باشد و دختر مورد علاقه‌اش را از بیماری‌اش باخبر کند، دچار عود بیماری می‌شود؛ وضعیتی که در آن عشقش به «یان یان» در برابر علاقه رو به رشدش به «یپ»، دانشجوی روان‌پزشکی که سعی می‌کند از پرونده او برای فارغ‌التحصیلی‌اش استفاده کند، قرار می‌گیرد. ما به آرامی به دنیای پر از فانتزی و سردرگمی، محبت و بی‌مهری او کشیده می‌شویم و باید اعتراف کنم که تحت تأثیر قدرت و ظرافتِ بازی فوق‌العاده قوی و باورپذیر چون-هیم لائو قرار گرفتم. من پزشک نیستم، بنابراین نمی‌توانم از منظر پزشکی درباره صحت این به تصویر کشیدن نظر بدهم، اما این بازیگر جوان مخاطب را درگیر می‌کند - و همین موضوع باعث می‌شود این بررسی تقریباً دو ساعته‌ی روان انسانِ پر از نقص، جذاب بماند. البته، فیلم هر از گاهی کمی به سمت ملودرام کشیده می‌شود و سبک کارگردانی‌اش در واقع بخش‌های بیشتری از داستان را (به‌ویژه در ابتدا) لو می‌دهد که ترجیح می‌دادم خودش به مرور از دل خط داستانی بیرون بیاید، اما این فیلم بسیار فراتر از آن چیزی بود که انتظار داشتم و من از آن لذت بردم.