Stray

Harry_Gill (منتقد)

بیشتر فیلم‌هایی که درباره سگ‌ها ساخته می‌شوند، از سگ‌ها مایه می‌گذارند تا آدم‌ها را به گریه بیندازند. اما فیلم «ولگرد» دوربین را پایین می‌آورد و هم‌سطح آسفالت قرار می‌دهد تا اجازه دهد این بار سگ‌ها به ما نگاه کنند. الیزابت لو سال‌ها در خیابان‌های استانبول به دنبال «زیتون» (یک سگ ماده آرام به رنگ خاکی)، به همراه «نازار» و توله‌ای پرانرژی به نام «کارتا‌ل» راه افتاده و تقریباً تمام تصاویر را از ارتفاع چشم آن‌ها ثبت کرده است. شما مچ پای آدم‌ها، ته‌سیگارها، ترافیک و بحث‌های نیمه‌شب را از همان زاویه‌ای می‌بینید که یک سگ آن‌ها را درک می‌کند: به عنوان پدیده جوی، نه به عنوان یک داستان. چیزی که باعث می‌شود فیلم به دل بنشیند، قانونی است که فیلمساز بی‌سروصدا روی آن دست گذاشته است. در زمان فیلمبرداری، کشتن یا زندانی کردن سگ‌های ولگرد در ترکیه غیرقانونی بوده، به همین دلیل زیتون به جای پشت میله‌های پناهگاه، آزادانه در شهر زندگی می‌کند. همین یک قانون ساده، یک مستند درباره سگ‌ها را به بحثی پرصبر و حوصله تبدیل می‌کند درباره اینکه یک شهر تصمیم می‌گیرد از چه کسانی محافظت کند. این سگ‌های ولگرد گوشه و کنار خیابان را با پسربچه‌های پناه‌جوی سوری که بی‌سرپناه خوابیده‌اند شریک می‌شوند، و لو هرگز این تشابه را به رخ نمی‌کشد چون نیازی به این کار ندارد. هم سگ‌ها و هم پسربچه‌ها تحمل می‌شوند، گاهی به آن‌ها غذا می‌دهند و مرتب از جایی به جای دیگر رانده می‌شوند. هشدار می‌دهم: فیلم کند است. هیچ راوی، هیچ ساختار سه پرده‌ای، و هیچ لحظه نجات و رستگاری برای پاداش دادن به شما در پایان کار وجود ندارد. اگر دنبال داستان و پیرنگ هستید، جای دیگری بروید. اما اگر می‌خواهید بفهمید یک سگ واقعاً خیابان‌های شهر را چطور تجربه می‌کند؛ از حوصله‌سررفتن‌ها و ته‌مانده غذاها گرفته تا مهربانی ناگهانی یک غریبه، این صادقانه‌ترین فیلمی است که درباره سگ‌ها در سال‌های اخیر دیده‌ام. بررسی کامل: https://dogwithblog.in/stray-documentary-review/