This Is GWAR
داستان قدرتمند نمادین‌ترین گروه هوی متیل/کلکتور هنری/هیولا در جهان، از زبان انسان‌هایی که بیش از سی سال برای زنده نگه داشتن آن جنگیده‌اند.
سال انتشار: 2021 کارگردان: Scott Barber ژانر: Documentary، Music امتیاز: 7.7نقدها و نظرات
Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)
**به قلم: لوئیزا مور / www.ScreenZealots.com**
زمانی که در کالج در واشنگتن دی.سی. بودم، گروه متال منطقه‌ای گوار (GWAR) سر و صدای زیادی در تورهای کنسرت به پا کرده بود. یادم می‌آید اولین باری که یکی از اجراهایشان را دیدم، گروهی که با آن‌ها رفته بودم تشویقم کردند: «لباسی بپوش که توی نقاشی کثیفش می‌کنی!» توصیه عالی‌ای بود، چون در حالی بیرون آمدم که با ترکیبی از خون تقلبی، استفراغ مصنوعی، و انواع مایعات بدن ساختگی دیگر که از حفره‌های مختلف اجراکنندگان با لباس‌های عجیب‌وغریب روی صحنه بیرون می‌پاشید، پوشیده شده بودم. واقعاً تهوع‌آور بود، اما همچنین یکی از هیجان‌انگیزترین تجربه‌های کنسرتی بود که تا به حال داشتم.
«این گوار است» یک مستند پرانرژی است که داستان شکل‌گیری، تاریخچه و برنامه‌های آینده گروه را بررسی می‌کند. این داستان هنرمندان طردشده و خلاقیت، استعداد و رفاقتی است که در دل صحنه پانک ریچموند، ویرجینیا در دهه ۱۹۸۰ جوانه زد. داستان آن‌قدر سرگرم‌کننده است که برای لذت بردن از آن نیازی نیست هیچ شناختی از گوار داشته باشید. البته طرفداران، فیلم را در سطح بالاتری درک خواهند کرد و از آن لذت خواهند برد.
کارگردان اسکات باربر (Scott Barber) داستان را به ترتیب زمانی روایت می‌کند و از پرداختن به جنبه‌های سخت‌تر تاریخچه گوار، از چرخش مدام اعضای گروه گرفته تا اوردوز مواد مخدررهبر جنجالی گروه، دیو برونکی (Dave Brockie)، ابایی ندارد. این فیلم جشنی است بر نابغه بودن و خلاقیت برونکی که منجر به پیدایش گوار شد، و مستند به عنوان یک یادبود تأثیرگذار عمل می‌کند. اما از تمایل او برای به دست گرفتن تمام نورها روی خودش، رفتارهای بدش و شکافی که در گروه ایجاد کرد نیز شانه خالی نمی‌کند. همین نوع داستان‌پردازی متعادل است که تصویری کلی و کامل از فراز و نشیب‌ها در طول سال‌ها ترسیم می‌کند.
با اعضای سابق و فعلی گروه مصاحبه می‌شود و باربر اجازه می‌دهد داستان خودشان را تعریف کنند. دوست داشتن این بچه‌ها کار آسانی است، زیرا همه آن‌ها افرادی خجالتی اما جذاب (نرد) با شخصیت‌های بسیار بزرگ هستند. مصاحبه‌ها مرا تشنه بیشتر نگه داشت، و احساس می‌کردم دارم با بهترین دوستان باحالم وقت می‌گذرانم و چرت و پرت می‌گویم. شنیدن اینکه این گروه و دوستی‌ها چقدر برای اعضای اصلی اهمیت دارند، کمی احساساتی‌ام کرد، اصلاً انتظار نداشتم فیلم این‌قدر احساسی شود.
حتی بهتر از آن، باربر با «فان‌های فوق‌العاده» مشهوری مثل تام لنون، اتان امبری و ویرد ال یانکوویک صحبت می‌کند و هر کدام درباره آنچه که در مورد گوار دوست دارند صحبت می‌کنند. فیلم به بدنام‌ترین تاریخچه گوار اشاره می‌کند، مثل ممنوع شدن موسیقی‌شان پس از اینکه «کثافت مستهجن» شناخته شد، دستگیری‌های متعدد آن‌ها، و مبارزه‌شان برای جلوگیری از سانسور توسط لیبل ضبط‌کننده خودشان.
این مستند ریشه شخصیت‌ها و لباس‌های عجیب‌وغریب (مثل بیف‌کیک د مایتی، اودروس اورونگوس، فلاتوس ماکسیموس، و اسلایمنسترا هایمن) را واکاوی می‌کند و سبک لوده و کثیف گروه را که طرفداران کاملاً عاشقش هستند، ستایش می‌کند. با وجود همه این‌ها، فیلم به بینندگان یادآوری می‌کند که زیر این نقاب‌های وحشیانه، آدم‌های معمولی با حضور صحنه‌ای فوق‌العاده‌ای قرار دارند.
گوار نمونه‌ای از تقدم ظاهر بر باطن نیست، هرچند بسیاری یا آن را رد می‌کنند و یا فراموش می‌کنند که فراتر از ترفندها و اجراهای تکان‌دهنده، گروهی از هنرمندان قرار دارند که بسیار ماهر هستند. آن‌ها اجراکنندگانی بااستعدادی و متعهد هستند و همان‌طور که فیلم می‌گوید، شوخی ماجرا اینجاست که آن‌ها در واقع نوازندگان خوبی هستند.
آیا این مستند ارتش جدیدی از طرفداران را خلق خواهد کرد؟ احتمالاً نه. اما قطعا سوار شدن بر ترن هوایی همراه با یکی از تکان‌دهنده‌ترین گروه‌های آدم‌های واارفته‌ای که تا به حال به دنیای موسیقی پا گذاشته‌اند، بسیار سرگرم‌کننده است.