BreadCrumbs

Wuchak (منتقد)

_**کلبه‌ای در جنگل که فساد اخلاقی توش یعنی مرگ به دست هانسل و گرتل**_

فیلم "خرده‌نان‌ها" (BreadCrumbs) محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی مایک نیکولز (نه اون کارگردان معروفه)، یه فیلم اسلشره که تو منطقه دورافتاده لانگ آیلند اتفاق می‌افته؛ جایی که یه گروه ۹ نفره برای فیلم‌برداری یه فیلم بزرگسالان به یه خانه اجاره‌ای تو جنگل می‌رن. متأسفانه واسه اونا، دو تا نوجوان عجیب‌وغریب و شاید هم یه هیزم‌شکن اون اطراف کمین کردن و کم‌کم شروع می‌کنند به سلاخی و حمله بی‌رحمانه به تک‌تک اعضای گروه. دلیل اینکه من این فیلم رو دیدم این بود که توی یه پک چندتایی دی‌وی‌دی از فیلم‌های اسلشر بود که پنج تا فیلم دیگه‌ش کارهای مستقل و بی‌بودجه بودند. نکته عجیب اینجاست که "خرده‌نان‌ها" اصلاً تو اون دسته قرار نمی‌گیره، چون این اسلشر کاملاً حس‌وحال یه کار حرفه‌ای رو میده. خب، شاید خیلیا ازش خوششون نیاد، اما واقعاً یه فیلم حرفه‌ای ساخته‌شده‌ست. ولی آیا فیلم خوبیه؟ به نظر من آره، دلیلش هم اینه...

با اینکه موضوع گروه فیلم‌سازی مبتذله (حداقل برای من خوشایند نیست)، اما یه بستر کاملاً ایده‌آل برای الگوی سنتی فیلم‌های اسلشره؛ جایی که بی‌بندوباری یعنی مرگ. با اینکه چند نفر از اعضای گروه روانی رو اعصابن، ولی بیشترشون کم‌وبیش دوست‌داشتنی هستند و مخصوصاً آنجی (با بازی ماریان هاگان) که دوران اوجش گذشته، حسابی دل بیننده رو به دست میاره. دو تا از دخترا هم نقش‌های معروف فیلم‌های این‌جوری رو بازی می‌کنن؛ یه بلوند خنگِ کلیشه‌ای (آلانا کوری) و یه سبزه پرفیس‌وافاده و به همون اندازه خنگ (زوی اسلون). کاراکترهای "هانسل و گرتل" به نظر میاد حدود ۱۷ سال (هنری) و ۱۶ سال (پتی) داشته باشن. اولی رو دان شاکد و دومی رو امی کرودیس بازی می‌کنه. پتی کاراکتر تا حدی جالب‌توجهیه و امی هم زیبایی خاص خودش رو داره.

لحن فیلم جدی و سرده و شایدم یکم شوخی‌های رئال قاطیش باشه، اما توی پرده دوم، فضا خیلی سریع کاملاً جدی میشه و تعلیق فیلم به‌زیبایی بالا میره. این وسط همش پیش خودت فکر می‌کنی هدف پشت این حملات چیه‌ و اصلاً کسی زنده می‌مونه یا نه. فیلم‌برداری شامل جلوه‌های بصری معرکه‌ایه، به‌خصوص تو پرده آخر، و موسیقی متن و آهنگ‌ها هم کاملاً به فضا می‌خورن. زمان فیلم ۸۸ دقیقه‌ست و توی دورترین نقطه شرقی لانگ آیلند نیویورک (سگ هاربر و ساوث‌همپتون) فیلم‌برداری شده. امتیاز: B

توضیحات تکمیلی ***خطر لو رفتن داستان*** (اگر فیلم رو ندیدید ادامه‌شو نخونید).
یکی از منتقدهای کیبوردبه‌دست ادعا کرده بود که اعضای گروه به‌راحتی می‌تونستن از پس اون دو تا نوجوان و هیزم‌شکن بربیان، اما (۱) شب بود، (۲) منطقه رو نمی‌شناختن، و (۳) هیچ سلاحی نداشتن. در مقابل، مهاجم‌ها (۱) اونجا زندگی می‌کردن، (۲) منطقه رو مثل کَف دستشون می‌شناختن، و (۳) کلی سلاح داشتن، از جمله تیروکمان، چاقو، تبر و تله‌های مخفی. تازه، هنری هم بچه نبود و راحت می‌تونست حدود ۲۰ سالش باشه، همین‌طور پتی. بعدشم اون هیزم‌شکنه بود که یه بزرگسال تمام‌عیار و هیکلی بود. در نهایت، اعضای گروه اصلاً مطمئن نبودن چند نفر پشت این حملاتن. چند تا از همکاراشون شدیداً زخمی یا کشته شده بودن و طبیعی بود که دست‌وپاشون رو گم کنن و فقط دنبال راهی برای زنده موندن تو اون شب و روز بعدش باشن.