Greatest Days

CinemaSerf (منتقد)

من خیلی از این موزیکال‌های صحنه‌ایِ کاملاً بی‌روح خوشم نمی‌آید و متأسفانه درباره این یکی هم نمی‌توانم خیلی هیجان‌زده شوم. داستان حول محور چهار زن می‌چرخد که در یک مسابقه برنده می‌شوند تا به دیدن کنسرت مجدد گروه Take That بروند. این دخترها در طول سال‌ها از هم دور افتاده بودند، اما این جایزه به آن‌ها فرصتی می‌دهد تا دوباره دور هم جمع شوند. در ابتدا همه چیز به خوبی پیش می‌رود - هر کدام در زندگی بزرگسالی‌شان به درجه‌ای از موفقیت و خوشبختی رسیده‌اند - اما پس از چند ماجراجوییِ نسبتاً قابل پیش‌بینی، شکاف‌ها به زودی نمایان می‌شوند و تراژدی اجتناب‌ناپذیر گذشته‌شان سر برمی‌آورد تا به دور شدن آن‌ها و رابطه فعلی‌شان که تا حدی تیره و تار است، معنا ببخشد. آهنگ‌ها هم هیچ‌وقت جزو موارد مورد علاقه من نبوده‌اند - من همیشه صدای گری بارلو را کمی تو دماغی و بدون لحن می‌دانستم - و در اینجا آن‌ها با رقص‌پردازی بسیار دقیق (و نه چندان طبیعی) توسط پنج پسر اجرا می‌شوند که هیچ شباهتی به گروه اصلی ندارند. طرفداران سرسخت احتمالاً این فیلم را دوست خواهند داشت، و فیلم به شما یادآوری می‌کند که این گروه در طول دوران نسبتاً کوتاه فعالیت خود چه تعداد آهنگ پرفروش داشته است - اما برای من، این فیلم بیش از حد کلیشه‌ای بود و پایانی داشت که مرا به یاد اثر گروهی بسیار برترِ لزلی بریکوس یعنی «اسکروج» (۱۹۷۰) می‌انداخت.