Daughters

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 6

به گروهی از پدران زندانی وعده داده می‌شود که پس از شرکت در چند جلسه مشاوره با یک مشاور — که آن‌ها را تشویق می‌کند درباره معنای رابطه با فرزندان1شان گفتگو کنند — فرصتی برای رقصیدن با دختران جوانشان داشته باشند. در همین حال، با «آوبری» (Aubrey) پرانرژی و سرگرم‌کننده آشنا می‌شویم که به شدت مشتاق دیدن پدرش است و به عنوان پلی میان سایر مادران و کودکانی عمل می‌کند که — با درجه‌های مختلفی از اشتیاق — در این پروژه حضور دارند. در طول حدود صد دقیقه آینده، آماده‌سازی و انتظار را از هر دو طرف دنبال می‌کنیم تا اینکه بچه‌ها سر موعد برای آن عصر کوتاه و احساسی از راه می‌رسند. چیزی که برای من در این میان عجیب بود، تصمیم کارگردان مبنی بر مطلع نکردن ما از این موضوع است که اصلا چرا این مردان در زندان هستند. با احکامی که از حبس‌های کوتاه تا سی سال متغیر بود، به سرعت احساس کردم که دارم به سمت حس همدردی با افرادی سوق داده می‌شوم که تقریباً هیچ‌چیز درباره‌شان نمی‌دانستم. از آنجا که هیچ‌کدام از خود مردها تمایلی به توضیح دادن درباره جرایمی که واقعاً آن‌ها را به زندان انداخته بود نداشتند، به این فکر افتادم که نکند آن‌ها فقط دخوردهای بدشانس و خرده‌پا هستند یا متجاوزان سریالی؟ آیا بچه‌ها در واقع بدون پدرانشان وضعیت بهتری ندارند؟ این مستند در زندانی در واشنگتن دی.سی. فیلمبرداری شده، بنابراین نگاهی گاه به گاه جالب به برخی جنبه‌های فرهنگ و نگرش‌های خانوادگی سیاه‌پوستان آمریکایی ارائه می‌دهد، اما بار دیگر، از دیدگاه همسران درباره کنار آمدن با شرایط یا بزرگ کردن فرزندان در شرایط سخت، تلاشی نمی‌کند که عمق چندانی به ماجرا ببخشد. هدف این طرح برای آشتی دادن (اجباری) پدران و دختران طردشده به اندازه کافی ستودنی است، اما این مستند در واقع فقط یک شخصیت‌پردازی نسبتاً ناقص و گزینشی را به ما ارائه می‌دهد. شاید به عنوان یک مستند تلویزیونی دو قسمتی بهتر جواب می‌داد، اما به عنوان یک اثر سینمایی، مسیری کمی طاقت‌فرسا و بدون دستاورد است.

2024-06-20