Doctor Jekyll

CinemaSerf (منتقد)

فقط منم یا واقعاً اسکات چمبرز شباهت عجیبی به بری کیوگن داره؟ به هر حال، بعد از یه دوران سابقه تو دزدی‌های خرده‌پا و مواد مخدر — و با داشتن یه دختر که به شدت بیماره — «راب» (با بازی چمبرز) گذارش به «ساندرا»ی مغرور و ازخودراضی (لینزی دانکن) و رئیسش «نینا» (ادی ایزارد) می‌افته. نینا به دنبال کسیه که توی عمارت بزرگ و باشکوهش بهش کمک کنه و از شانس خوب راب، یه جورایی از این پسر خوشش میاد. بعد از یه شروع نه‌چندان مطمئن، کم‌کم با هم رفیق می‌شن و نینا بهش قول می‌ده هزینه درمان دخترش «آری» رو تأمین کنه. نکته انحرافی کجاست؟ راب باید توی انجام یه درخواست کاملاً هیولاوار بهش کمک کنه. آیا راب از پسش برمیاد؟ بیست دقیقه اول فیلم واقعاً خوبه؛ دانکن نقش دستیار زورگو رو عالی بازی کرده و یه شیمی خوبی هم بین ایزارد و دوست جدیدش حس می‌شه. اما خیلی زود، سر و کله چندتا خرده‌پیرنگ مسخره و حفره‌های داستانی پیدا می‌شه و در نهایت با پایانی تموم می‌شه که به نظرم واقعاً ناامیدکننده بود. انصافاً دن کلی-مالهرن سعی کرده کار متفاوتی با داستان استیونسون بکنه — که اصلاً کار راحتی نیست چون این داستان رو دیگه تا سرحد مرگ بازسازی کردن — اما فیلم از اواسطش کاملاً از نفس می‌افته و از اونجا به بعد دیگه احمقانه می‌شه. برای یه بار دیدن توی ۹۰ دقیقه فیلم بدی نیست، ولی یه هفته بعد حتی یادش هم نمی‌افتید و اصلاً هم چیزی نداره که حتی بشه بهش گفت ترسناک.