Audrey's Children

Brent Marchant (منتقد)

تجلیل سینمایی از یک شخصیت به خاطر دستاوردهای مصمم و قهرمانانه‌اش، قطعاً دلیلی الهام‌بخش و ارزشمند برای ساخت یک فیلم است. اما برای اینکه حق داستان ادا شود، عناصر اثر باید جذاب، سرگرم‌کننده و گیرا روایت شوند؛ و این دقیقاً همان جایی است که این اثر اقتباسی از کارگردان، ایمی کینن من (Ami Canaan Mann)، در آن لنگ می‌زند.

فیلم داستان واقعی و کمتر شنیده‌شده‌ی دکتر آدری ایوانز (با بازی ناتالی دورمر / Natalie Dormer) را روایت می‌کند؛ انکولوژیست اطفالِ انگلیسی‌تباری که در سال ۱۹۶۹ مدیریت این بخش را در بیمارستان معتبر کودکان فیلادلفیا (CHOP) بر عهده گرفت. او در آن زمان اجرای روش‌های درمانی جدیدی را برای کودکان مبتلا به سرطان پیشنهاد داد؛ اقدامی که تفاوت بنیادینی با مراقبت‌های استاندارد و ناکارآمد آن دوران داشت (که نرخ بقای بیمارانش تنها ۱۰ درصد بود). او همچنین تلاش‌های پیشگامانه‌ای را برای تأمین نیازهای مالی و روزمره‌ی خانواده‌های این بیماران خردسال رهبری کرد؛ خانواده‌هایی که علاوه بر غصه‌ی سلامتی فرزندانشان، زیر بار هزینه‌ها و مشکلات شدید لجستیکی کمر خم کرده بودند.

ایوانز در مسیر پیاده‌سازی این اقدامات، به دلیل فاصله گرفتن از روندهای سنتی، مدام با مخالفت شکاکان روبه‌رو می‌شد. با این حال، سرسختی خستگی‌ناپذیر و قدرت متقاعدکننده‌اش در جلب توجه خیّرین و همکارانی مثل دکتر دن دانجیو (جیمی سیمپسون / Jimmi Simpson)، دکتر سی. اورت کوپ (کلنسی براون / Clancy Brown) و دکتر برایان فاوست (براندون مایکل هال / Brandon Michael Hall)، در کنار دلسوزی و محبت بی‌پایانش نسبت به بیماران، در نهایت برنامه‌ی درمانی سرطان این بیمارستان را متحول کرد؛ الگویی که بعدها در سراسر دنیا به کار گرفته شد و نرخ موفقیت درمان را به حدود ۸۰ درصد رساند. علاوه بر این، تلاش‌های او برای رفع دغدغه‌های خانواده‌ی بیماران، به تأسیس اولین «خانه رونالد مک‌دونالد» ختم شد؛ برنامه‌ای که بعداً در مقیاس جهانی گسترش یافت.

شکی نیست که این‌ها دستاوردهایی به‌شدت تحسین‌برانگیز هستند. با این وجود، روایت فیلم از تلاش‌های آدری تا حدی کلیشه‌ای، سطحی و کش‌دار است و فرمول داستانی تکراری و کاملاً قابل‌پیش‌بینی‌ای را دنبال می‌کند؛ به‌طوری‌که حس بازسازی وقایعی را می‌دهد که قبلاً در فیلم دوست‌داشتنی و قدرنادیده‌ی پنی مارشال، یعنی «بیداری‌ها» (Awakenings - ۱۹۹۰)، به مراتب بهتر به تصویر کشیده شده بود. همچنین برای بازسازی حس و حال آن دوره در یک اثر زندگی‌نامه‌ای و تاریخی، دقت بسیار کمی به خرج داده شده و فضا اصلاً خوب از آب درنیامده است.

البته منصفانه بگوییم، بازی ناتالی دورمر و تیم بازیگران مکمل خوب و چشمگیر است، اما این موضوع به‌هیچ‌وجه برای نجات فیلم از ورطه‌ی متوسط بودن و تبدیل شدنش به یک ادای دین شایسته به زحمات شخصیت اصلی کافی نیست. دکتر ایوانز با شجاعت نشان داد که کودکانش لیاقت درمانی بهتر از وضع موجود را داشتند، اما متأسفانه نمی‌توان همین حرف را در مورد نحوه‌ی روایت داستان ستودنی آدری در این فیلم زد.