Le sorelle Macaluso

CinemaSerf (منتقد)

پنج خواهر با سنین مختلف همه با هم در یک خانه در سیسیل زندگی می‌کنند و این فیلم ما را با زندگی، عشق‌ها، سختی‌ها و رنج‌های آن‌ها همراه می‌کند؛ چرا که آن‌ها با بزرگ‌تر شدن، باید با یکدیگر و با انتخاب‌ها و آرزوهای هر کدام کنار بیایند و با تراژدی‌ها مقابله کنند. داستان تقریباً برعکس روایت می‌شود؛ در حالی که ما روی زندگی «آنتونلا» (ویولا پوزاتری) تمرکز می‌کنیم و در عین حال میان خطوط زمانی گذشته در حرکت هستیم. احتمالاً نشان دادن مراحل اولیه زندگی آن‌ها به عنوان کودکان در حال رشد و مواجهه با چالش‌های جدید زندگی به روش‌های مختلف - پسرها، دخترها، هورمون‌ها و هر چیز دیگری - راحت‌تر بود و برای من آن بخش از فیلم بهترین کارایی را داشت. با این حال، با بالغ شدن همه آن‌ها، فیلم کمی راکد می‌شود؛ که بازتابی منصفانه از یک روزمرگی فرسایشی است که بهترین نمونه آن خواهر بزرگ‌تر، «ماریا» (الئونورا دی لوکا) است که باید در سن نسبتاً پایینی مسئولیت به دوش بکشد و هرگز آن را فراموش نمی‌کند یا بلد نیست فراموشش کند، اما تماشای روند تکامل او همیشه هم هیجان‌انگیز نیست. این ناامیدی است که همراه با خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنند، پس‌زمینه‌ای نسبتاً افسرده‌کننده برای داستانی فراهم می‌کند که شادی و امید را از شخصیت‌ها می‌مکد و آن‌ها را به پوسته‌هایی از زنانی تبدیل می‌کند که زمانی پر از آرزو بودند، اما حالا ارتباط برقرار کردن با آن‌ها یا همدردی کردن با ایشان برای من بسیار دشوار بود. چیزی که من دوست داشتم، کم‌حرف شدن فیلم با پیشروی داستان بود. تصاویر، که گاهی تکراری اما در عین حال تاثیرگذار هستند، شروع به فعال کردن تخیل خود ما می‌کنند تا بار سنگینی را به دوش بکشیم و تفسیر خودمان را از بسیاری از عناصر که مستقیماً در فیلم‌نامه نمی‌بینیم یا درباره‌شان نمی‌شنویم، پر کنیم. فیلم گاهی نگاهی به‌شدت عینی و قدرتمند به ماهیت محدودکننده زندگی خانوادگی نزدیک و صمیمی دارد، اما با تلاش کمی که برای دادن عمق به این زن‌ها انجام شده، ارتباط برقرار کردن با فیلم برای من سخت ماند.