Doc West

Wuchak (منتقد)

***بازگشت ترنس هیل (با نام اصلی ماریو جیروتی)***
مرد مرموزی به نام (ترنس هیل) که به جای الکل چای می‌نوشد، در تعقیب چند راهزن به «هالی سند» در نیومکزیکو می‌رسد؛ جایی که خشم آدم‌های شرور (مثل آلسیو دی کلمنته) را برمی‌انگیزد، دوستی کلانتر (پل سوروینو) را به دست می‌آورد، دل یک زن (کلر کری) را می‌برد و احترام اهالی شهر را جلب می‌کند. فیلم «داک وست» در سال ۲۰۰۹ برای تلویزیون ساخته شد و دنباله‌ای به نام «مرد تپانچه‌ای» (Triggerman) نیز در همان سال داشت. این فیلم‌ها نشانگر بازگشت ترنس هیل به ژانر وسترن پس از پانزده سال بودند. او جذابیت‌های ستاره‌های سینما را داشته (و دارد) و در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ به خاطر وسترن‌های اسپاگتی‌اش مثل «خدا می‌بخشد... من نه!» (۱۹۶۷)، «جانگو، یک تابوت آماده کن» (۱۹۶۸)، «تپه آدمکشان» (۱۹۶۹) و فیلم‌های ترینیتی شناخته می‌شد. حدس می‌زمم بشود او را نسخه اروپایی کلینت ایستوود نامید، البته نه کاملاً، چون او هیچ‌وقت به شهرت و نفوذ ایستوود نرسید. صدای او در تمام آن فیلم‌های وسترن قدیمی به خاطر لحن و لهجه غلیظش دوبله می‌شد، اما اینجا بالاخره می‌توانید صدای واقعی‌اش را بشنوید. «داک وست» به عنوان یک وسترن تلویزیونی، از تسلط فنی «نام من هیچ‌کس استِ» (۱۹۷۳) سرجو لئونه بی‌بهره است و چند المان کامپیوتری و کارتونی دارد (مار، آتش و غیره)، اما قطعا ارزش دیدن را دارد، دکور شهر وسترن در آن فوق‌العاده است و مناظر باشکوه جنوب غربی آمریکا را هم به نمایش می‌گذارد. داستان به اندازه کافی جذاب است، اما با یکی دو بار بازنویسی می‌توانست خیلی پرکشش‌تر باشد. نقطه قوت فیلم، جذابیت کاراکترها و لحن دلنشین آن است. سوروینو در نقش کلانتر، اساساً همان نقش بادسپنسر را به عنوان رفیق درشت‌هیکل ترنس بازی می‌کند. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه است و در «بونانزا کریک» در سانتافه نیومکزیکو فیلمبرداری شده است. نمره: B-