The Pout-Pout Fish
«آقای ماهی» که در یک کشتی شکسته و مخروبه زندگی می‌کند، یک روز متوجه می‌شود که یک اژدهای دریایی جوان و بیش‌فعال به نام «پیپ» — که خانه‌اش را با زباله‌دانی اشتباه گرفته — در حال دزدیدن وسایل اوست. بحث شدیدی که بین آن‌ها درمی‌گیرد، خانه هر دو را ویران می‌کند. اما هنوز امیدی هست. آن‌ها سفری به‌ظاهر غیرممکن را برای پیدا کردن «شیمر» افسانه‌ای آغاز می‌کنند تا آرزویشان را برآورده کند، اما فقط یک مشکل وجود دارد: شخص دیگری هم در تعقیب اوست...
سال انتشار: 2026 کارگردان: Ricard Cussó, Rio Harrington ژانر: Animation، Adventure، Comedy نویسندگان: Elise Allen، Elie Choufany، Deborah Diesen امتیاز: 5.0نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
«آقای ماهی» دقیقاً همون‌طور که از اسمش پیداست، یه شخصیت نیمه خالی لیوان‌بین و ناامیده که چیزی بیشتر از این نمی‌خواد که توی آرامش رها بشه تا بتونه مدیتیشن روزانه‌ش رو وسط راحتی خونه‌ش (که یه کشتی صید ترال غرق‌شده‌ست) تمرین کنه. یه روز بعد از ظهر وقتی از خرید برمی‌گرده، با یه مهمون ناخونده توی پذیرایی خونش روبه‌رو می‌شه. «پیپ» یه اژدهای دریایی زرد کوچولو و البته واقعاً رو مخه که داره آشغال‌وپاشال جمع می‌کنه تا بتونه صدف بزرگی رو که خودش، پدر و مادرش و به‌زودی صدها خواهر و برادرش امیدوارن توی صخره‌های پایینی توش زندگی کنن، دکور کنه. بعد از یه جروبحث کوچیک بین این دوتا که باعث می‌شه هر دوشون بی‌خانمان بشن، «پیپ» به این نتیجه می‌رسه که فقط «شیمر» افسانه‌ای که آرزوها رو برآورده می‌کنه می‌تونه مشکلشون رو حل کنه. «آقای ماهی» یه جورایی با اون سابقه داره، واسه همین با بی‌میلی قبول می‌کنه و این‌طوری سفرشون شروع می‌شه. در همین حال، «مارین» باید با یه مشکل بزرگ برای کلونی بزرگ ده‌پاهایش (کوتل‌فیش) دست‌وپنجه نرم کنه. جلبک‌های دریایی بیش از حد رشد کردن و حالا جلوی کل نور خورشید رو گرفتن. اونا چاره‌ای جز جابه‌جایی ندارن - و حدس بزنید کجا رو برای رفتن انتخاب کردن؟ اما پسرش «بنجی» با این کارای افراطی موافق نیست و اونم راه می‌افته تا «شیمر» رو پیدا کنه. حالا کدومشون زودتر پیداش می‌کنه و آیا اون می‌تونه مشکلاتشون رو حل کنه؟
خب، من قطعاً مخاطب هدف این کار نیستم - برای بزرگسالا واقعاً هیچ جذابیت انیمیشنی خاص یا دیالوگ‌های کنایه‌آمیز و بامزه‌ای نداره، اما با این حال یه فیلم ماجراجویی رنگارنگ، دوست‌داشتنی و شیطنت‌آمیزه که ممکنه برای بچه‌های کوچیک‌تر که جذب رنگ‌های شاد و چندتا شخصیت پرجنب‌وجوش می‌شن، حسابی جذاب باشه. شخصیت‌هایی که من رو یه جورایی یاد انیمیشن «دیو و دلبر» (۱۹۹۱) دیزنی انداختن که البته بودجه خیلی بیشتری داشت. با اینکه این کار موزیکال نیست و ترانه‌ای نداره، اما پر از لهجه‌ها و شکل‌های مختلف بین کلی موجود دریاییه، از جمله دلفین‌های صورتی که به طرز عجیبی گرسنه‌ان. هیچ دخالت انسانی توی داستان وجود نداره، فقط یه روایت شاد از همبستگی موجودات دریاییه که با این پیام همراه شده که باید طبیعت رو به حال خودش گذاشت تا مشکلاتش رو خودش حل کنه. این فیلمیه که می‌تونید با خیال راحت بذارید بچه‌های کوچیک‌ترتون تماشا کنن، بدون اینکه نگران صحنه‌های بحث‌برانگیز یا ناراحت‌کننده باشید. یه سرگرمی بی‌ضرر که شاید بعدش مجبور بشید برید یه آکواریوم بزرگ‌تر بخرید!