شبکه اجتماعی
در یک شب پاییزی در سال ۲۰۰۳، مارک زاکربرگ (Mark Zuckerberg)، دانشجوی دوره کارشناسی هاروارد و نابغه برنامهنویسی، پشت کامپیوترش مینشیند و با هیجان روی یک ایده جدید کار میکند. آنچه در اتاق خوابگاه او با وبلاگنویسی و برنامهنویسی شروع شد، به زودی به یک شبکه اجتماعی جهانی و انقلابی در ارتباطات تبدیل میشود. تنها شش سال و ۵۰۰ میلیون دوست بعد، مارک زاکربرگ جوانترین میلیاردر تاریخ است... اما برای این کارآفرین، موفقیت هم عوارض شخصی و هم پیچیدگیهای قانونی به همراه دارد.
سال انتشار: 2010 کارگردان: David Fincher ژانر: Biography، Drama نویسندگان: Aaron Sorkin، Ben Mezrich امتیاز: 7.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
آیزنبرگ (Eisenberg) انگار برای این نقش به دنیا اومده. داستان خیلی خوب روایت میشه و تا آخرش اصلاً حوصلهتون سر نمیره. فیلم خوبیه.
2014-04-24
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اگه از نقدهای بدون اسپویل من خوشتون میاد، وبلاگم رو دنبال کنید. اینم از چهارمین نقد فیلمهای دیوید فینچر (David Fincher) در این هفته، برای آمادگی قبل از فیلم «منک» (Mank)؛ کارگردانی که فیلمهای فوقالعادهای مثل «هفت»، «باشگاه مشتزنی»، «زودیاک» و... رو ساخته. حالا نوبت «شبکه اجتماعی» رسیده که خلاصهاش میشه «داستان پشت پرده ساخت فیسبوک». ده سال از اکرانش گذشته و مارک زاکربرگ واقعی هم گفته که بیشتر فیلم بر اساس اتفاقات و گفتگوهای خیالیه. حقیقت اینه که این فیلم هیچوقت به عنوان یک داستان واقعی تبلیغ نشد، بلکه اقتباسی از کتاب «میلیاردرهای تصادفی» بن مزریک بود. این هم یک فیلمه مثل بقیه، نه گزارش دقیق از اتفاقات واقعی. با این حال، این فیلم به راحتی یکی از بهترین فیلمنامههای اقتباسی تمام دورانه. آرون سورکین (Aaron Sorkin)، نویسنده فیلم «دادگاه شیکاگو ۷»، مهارت خیرهکنندهاش رو اینجا نشون میده و ثابت میکنه یکی از دقیقترین نویسندههای حال حاضره. اگه نقدهای قبلی من رو خونده باشید، میدونید که همیشه از دقت فینچر به جزئیات و تعهدش به روایت داستان تعریف میکنم. حالا فکر کنید وقتی دو تا از کمالگراترین فیلمسازهای تاریخ کنار هم قرار میگیرن چی میشه؟ نتیجهاش میشه فیلمی که لایق اسکار و مدعی «بهترین فیلم سال» هست. اصلاً به جز خودِ روایت داستان، چیز زیادی برای بحث نیست چون دقیقاً همین جنبه است که فیلم رو بالا میبره. جف کروننوت (Jeff Cronenweth) که قبلاً در «باشگاه مشتزنی» هم بود، اون ظاهر و حس واقعگرایانه مخصوص فینچر رو با فیلمبرداری ساده اما قدرتمندش به تصویر میکشه. موسیقی متن ترنت رزنر و اتیکوس راس هم پر از افکتهاییه که شبیه صدای کامپیوتره و آدم رو معتاد میکنه و هیجان سکانسها رو بالا میبره. در نهایت، مثل «زودیاک»، تدوین فیلم بینقصه و قطعاً همین بخش فنیه که باعث میشه فیلمنامه سورکین به خاطر ساختارش بدرخشه. داستان در طول فیلم به صورت غیرخطی روایت میشه و مراحل ساخت فیسبوک رو با درگیریهای حقوقی آینده زاکربرگ ترکیب میکنه. این ساختار باعث میشه دو ساعت فیلم اصلاً خستهکننده نشه. قهرمان داستان متهم به دزدیدن ایده از دوقلوهای وینکلواس (هر دو با بازی آرمی همر) میشه، با بهترین دوستش ادواردو ساورین (اندرو گارفیلد) سر پول به مشکل میخوره و شان پارکر (جاستین تیمبرلیک) هم جرقه خیلی از هرج و مرجهای زندگی زاکربرگ رو میزنه. بزرگترین دستاورد سورکین و فینچر اینه که بیننده رو با شخصیتی همراه میکنن که یک «عوضی» تمامعیاره. جسی آیزنبرگ در نقش یکی از اون شخصیتهایی که مردم «عاشق متنفر بودن ازش» هستن، عالیه. آیزنبرگ طرز بیان و حرکات خاصی داره که برای این نقش عالیه. گارفیلد و تیمبرلیک هم فوقالعاده هستن. «شبکه اجتماعی» هم مثل «زودیاک» یک روایت دیالوگمحوره، اما این یکی به خاطر حوزه کاری من، بیشتر بهم چسبید. تنها مشکلم با خانواده وینکلواس بود؛ آرمی همر در نقش هر دو برادر عالیه، اما داستان فرعی اونها گاهی از مسیر اصلی دور میشه و برای لحظات کوتاهی حوصلهام رو سر برد. حتی یک مسابقه قایقرانی هست که به نظر اضافی میاد، هرچند خیلی قشنگ فیلمبرداری شده. با وجود این لغزش کوچیک، فینچر باز هم با تکنیکهای کارگردانیاش من رو تحت تاثیر قرار داد؛ مثلاً مجبور کردن بازیگرها به سریعتر گفتن دیالوگها و استفاده از پلانسکانسهای طولانی. در کل، «شبکه اجتماعی» یک شاهکار سینمایی دیگه است. فینچر و سورکین با کمالگراییشون یک روایت به شدت درگیرکننده ساختن. با یک ساختار غیرخطی اما موثر، دو ستون اصلی هر فیلم یعنی داستان و شخصیتها به زیبایی بنا شدن. جسی آیزنبرگ بهترین بازی عمرش رو ارائه میده و گارفیلد و تیمبرلیک هم پا به پای او میان. از نظر فنی هم دوربین، موسیقی و تدوین همهچیز در بالاترین سطحه. این یک اثر درخشان دیگه در کارنامه فینچره. نمره: A
2020-11-24
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نقد کامل در وبسایت tinakakadelis. شاید هیچ وبسایت دیگهای مثل فیسبوک مسیر قرن ۲۱ رو تغییر نداده باشه. راهاندازی اون در سال ۲۰۰۴ برای همیشه شیوه صحبت جامعه درباره شبکههای اجتماعی و ارتباط با دوستان و غریبهها رو عوض کرد و شد مرکز کلی جنجال. تئوریهای توطئه، تبلیغات سیاسی و نظارت همگانی به یک امر عادی تبدیل شد؛ همهاش خیلی با اون سایت ساده «جذاب یا نه» که فیسبوک ازش جوونه زد فاصله داره. فیلم «شبکه اجتماعی» مخاطب رو به اون شب سرنوشتساز در هاروارد میبره، وقتی نسخه اولیه فیسبوک در اتاق خوابگاه مارک زاکربرگ (Jesse Eisenberg) و ادواردو ساورین (Andrew Garfield) متولد شد. دیوید فینچرِ کارگردان و آرون سورکینِ نویسنده در این فیلم یک تیم رویایی هستن. دیالوگهای سریع و خاص سورکین با ریتم این فیلم کاملاً همخوانی داره. این دیالوگها به زاکربرگ یک جور حالتِ «خودشیفتگیِ آزاردهنده» میده که باعث میشه مخاطب راحت علیهاش گارد بگیره؛ انگار ساختن سایتی که زنها رو فقط به خاطر اینکه دوستدخترش باهاش بهم زده به کالا تبدیل میکنه، برای متنفر شدن ازش کافی نیست.
2022-06-20
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
باید از خودتون بپرسید که آیا مارک زاکربرگ اصلاً از این تصویرسازی جسی آیزنبرگ (Jesse Eisenberg) که مسیر شغلیاش رو تعریف کرد، خوشش اومده یا نه؟ شخصیت او در فیلم مثل یک آدم متکبر و عوضی به تصویر کشیده شده که حاضره هر کسی رو زیر پا له کنه تا به ایده اصلیاش یعنی یک شبکه متصل که مردم بتونن آنلاین با هم چت کنن برسه. جرقه ایده رو دوقلوهای وینکلواس (Armie Hammer) بهش میدن و او با استفاده از ۱۰۰۰ دلارِ بهترین (و تنها) دوستش ادواردو ساورین (Andrew Garfield)، خیلی زود در مسیر توسعه «فیسبوک» قرار میگیره. این موضوع توجه شان پارکرِ (Justin Timberlake) زرنگ رو جلب میکنه، اما کاملاً مشخصه که او و ساورین اصلاً با هم نمیسازن. با پیشرفت داستان، شخصیتها با ظرافت و شدت زیادی رشد میکنن؛ جایی که جاهطلبی غلبه میکنه و زاکربرگ خودش رو تنهاتر از همیشه میبینه. آیزنبرگ اینجا واقعاً تاثیرگذاره. تصویرسازی او از مردی که به شدت باهوش، کنایهزن و متمرکزه، تماشاییه - حتی اگه مدام دلتون بخواد با تیر بزنیدش! گارفیلد هم در نقش شخصیتی که دقیقاً نقطه مقابل اوست عالی عمل میکنه؛ کسی که تازه اواخر فیلم میفهمه بازی خورده و اون دعوای حقوقی رو راه میندازه که کل فیلم بر اساس اونه. اونقدر قراردادهای عدم افشا (NDA) این وسط هست که نمیشه فهمید چقدرش واقعیه و چقدرش حدس و گمان، اما آرون سورکین در نویسندگی و دیوید فینچر در کارگردانی در اوج خودشون هستن و ما رو با صنعتی نوپا آشنا میکنن که پر از خودخواهی و نوآوریه.
2024-03-14