Devil's Triangle

CinemaSerf (منتقد)

آخ، جک دانلی کجاست وقتی بهش احتیاج داری؟ این اثر چرند داستان گروهی از زیست‌شناس‌ها رو روایت می‌کنه که بعد از سقوط هواپیماشون توی مثلث برمودای بدنام، آواره و سرگردون می‌شن. هنوز درست متوجه موقعیتشون نشدن که چند تا جنگجوی نیزه‌به‌دست اسیرشون می‌کنن و می‌برنشون به اعماق آب، یعنی همون شهر گمشده آتلانتیس. اونجا با فرمانروای مقتدرشون یعنی «شاه نریوس» (مایروم کینگری) روبه‌رو می‌شن که با اون نیزه سه‌شاخه‌اش که انگار صاف از اسباب‌بازی‌فروشی خریده، دست دوستی به طرفشون دراز می‌کنه. خیلی زود برای «ورا» (مورگان بردلی) و بقیه روشن می‌شه که این خوش‌آمدگویی فقط یه ظاهر فریبنده‌ست و یه نقشه خیلی شوم‌تر پشتشه: اینکه اقیانوس‌ها رو از شر این بلای جون، یعنی نسل بشر، خلاص کنن. حالا آیا می‌تونن این نقشه رو خنثی کنن؟

همون اول فیلم یه نشونه واضح هست از اینکه با چه فاجعه‌ای طرفیم؛ وقتی مسافرهای هواپیمای بخت‌برگشته باید خودشون رو الکی تکون بدن و بالا پایین بپرن تا مثلاً گیر افتادن هواپیما توی طوفان رو شبیه‌سازی کنن—واقعاً خنده‌داره! بعدش هم می‌رسیم به اون پیام محیط‌زیستی نچسب و زورکی؛ اینکه آتلانتیسی‌ها انقدر زباله و آت‌وآشغال از دست انسان‌ها جمع کردن که حس می‌کنن چاره‌ای جز دست‌به‌کار شدن ندارن، اونم قبل از اینکه سیاره با بحران نابودی روبه‌رو بشه. اصل حرف درسته، ولی جوری ناشیانه و از نظر سینمایی آماتور به تصویر کشیده شده که تنتون مورمور می‌شه. فیلم‌نامه پر از دیالوگ‌های غلوشده‌ست و بازی‌های به‌شدت تصنعی کینگری و آنتونی پرستون در نقش «اراستوس» فقط باعث خنده می‌شه. علیرغم نیت‌های قابل تحسینش، بازیگری‌ها افتضاحه و این کار در بهترین حالت در حد یه پروژه دانشجویی برای پخش ساعت ۳ صبح شبکه سای‌فای به حساب میاد. متاسفم واقعاً.